توریست مالزی
۱۱ مرداد ۱۴۰۴
توریست مالزی – میانگین دمای سطحی در مالزی طی ۴۰ سال گذشته (از ۱۹۶۹ تا ۲۰۰۹) بین ۰.۶ تا ۱.۲ درجه سلسیوس افزایش یافته و پیشبینی میشود اگر اقدامات مؤثر برای مهار گرمایش جهانی انجام نشود، این رقم تا سال ۲۰۵۰ به ۱.۵ تا ۲.۰ درجه برسد.
به گزارش نیواستریت تایمز، افزایش دما موجب بروز بحران اقلیمی تمامعیاری در کشور شده که با پدیدههایی چون گرمای شدید، بارشهای ناگهانی، سیلابهای مکرر و طوفانهایی بیتوجه به فصل همراه است؛ پدیدههایی که دیگر رخدادهای پراکنده و استثنایی به شمار نمیآیند.
دکتر ریکی آناک کماراو، مدرس ارشد مؤسسه تغییرات اقلیمی دانشگاه کبانگسان مالزی (UKM)، با اشاره به نقش اصلی گازهای گلخانهای در این بحران گفت: دیاکسیدکربن (CO₂)، متان (CH₄) و اکسید نیتروژن (N₂O) از مهمترین عوامل افزایش دمای زمین هستند، چراکه با ایجاد اثر گلخانهای، گرما را در جو زمین به دام میاندازند. وی توضیح داد: «دیاکسیدکربن میتواند بین ۱۰۰ تا ۱۰۰۰ سال در جو باقی بماند. متان در بازه ۱۰ تا ۱۲ ساله، ۸۴ برابر قویتر از CO₂ عمل میکند و کلروفلوئوروکربنها (CFCs) نیز با ماندگاری بیش از ۱۰۰ سال نهتنها دمای زمین را افزایش میدهند، بلکه به لایه اوزون آسیب میزنند.»
ریکی افزود که افزایش چشمگیر سطح گازهای گلخانهای عمدتاً ناشی از احتراق سوختهای فسیلی برای تولید انرژی است؛ بهطوریکه زغالسنگ بهتنهایی ۳۰ تا ۴۰ درصد از کل انتشار جهانی دیاکسیدکربن را به خود اختصاص میدهد. سایر عوامل شامل فعالیتهای صنعتی، حملونقل و تخریب جنگلهاست که با آزادسازی کربن ذخیرهشده و از بین بردن جذبکنندههای طبیعی کربن، وضعیت را وخیمتر کردهاند.
وی با اشاره به اینکه سطح کنونی CO₂ از ۴۲۰ بخش در میلیون (ppm) فراتر رفته—بالاترین میزان در تاریخ بشر و بسیار بیشتر از سطح پایدار دوران پیشاصنعتی (۲۸۰ ppm)—گفت: «مسئولیت ما فراتر از کاهش انتشار است. باید دفاع کشور در برابر خطرات اقلیمی آینده نیز تقویت شود.» او با اشاره به موفقیت جهانی در نجات لایه اوزون از طریق پروتکل مونترال تأکید کرد اگر کشورها بهطور جمعی اقدام کنند، بحران اقلیمی نیز قابل مهار است.
ریکی همچنین گفت که این پدیده محدود به مالزی نیست و بسیاری از کشورهای آسیایی دیگر نیز با بلایای طبیعی مکرر ناشی از تغییرات اقلیمی مواجهاند. یافتههای علمی جدید نیز نشان میدهد ردپای انسانی در تقریباً تمام رخدادهای شدید آبوهوایی در سراسر جهان، از جمله مالزی، قابل تشخیص است. وی با استناد به پژوهشهای منتشرشده در نشریاتی چون Nature Climate Change و گزارشهای هیأت بیندولتی تغییر اقلیم (IPCC) گفت: «بیش از ۸۰ درصد از بلایای شدید آبوهوایی در دو دهه گذشته مستقیماً به فعالیتهای انسانی مرتبط هستند.»
او هشدار داد که گرمایش زمین، حاصل فعالیتهایی است که در ظاهر بیخطر بهنظر میرسند؛ نظیر سوزاندن سوختهای فسیلی، پاکتراشی جنگلها و توسعه کنترلنشده زمین. به گفته او، یکی از آثار آشکار این تغییرات، افزایش دفعات و شدت موجهای گرما، بهویژه در مناطق شهری است. ریکی گفت: «نحوه ساختوساز شهرها بدون در نظر گرفتن فضای سبز تنفسی، پدیده جزیره گرمایی شهری را تشدید کرده و دما را به سطحی میرساند که میتواند موجب گرمازدگی مرگبار، نارسایی قلبی و آسیب به زیرساختها شود.»
وی در پایان افزود: جو گرمتر قادر به حفظ بخار آب بیشتری است و همین امر منجر به بارشهای شدیدتر شده که زیرساختهای شهری برای مقابله با آن طراحی نشدهاند، و این خود دلیل سیلابهای مکرر در شهرهاست.
به گزارش نیواستریت تایمز، افزایش دما موجب بروز بحران اقلیمی تمامعیاری در کشور شده که با پدیدههایی چون گرمای شدید، بارشهای ناگهانی، سیلابهای مکرر و طوفانهایی بیتوجه به فصل همراه است؛ پدیدههایی که دیگر رخدادهای پراکنده و استثنایی به شمار نمیآیند.
دکتر ریکی آناک کماراو، مدرس ارشد مؤسسه تغییرات اقلیمی دانشگاه کبانگسان مالزی (UKM)، با اشاره به نقش اصلی گازهای گلخانهای در این بحران گفت: دیاکسیدکربن (CO₂)، متان (CH₄) و اکسید نیتروژن (N₂O) از مهمترین عوامل افزایش دمای زمین هستند، چراکه با ایجاد اثر گلخانهای، گرما را در جو زمین به دام میاندازند. وی توضیح داد: «دیاکسیدکربن میتواند بین ۱۰۰ تا ۱۰۰۰ سال در جو باقی بماند. متان در بازه ۱۰ تا ۱۲ ساله، ۸۴ برابر قویتر از CO₂ عمل میکند و کلروفلوئوروکربنها (CFCs) نیز با ماندگاری بیش از ۱۰۰ سال نهتنها دمای زمین را افزایش میدهند، بلکه به لایه اوزون آسیب میزنند.»
ریکی افزود که افزایش چشمگیر سطح گازهای گلخانهای عمدتاً ناشی از احتراق سوختهای فسیلی برای تولید انرژی است؛ بهطوریکه زغالسنگ بهتنهایی ۳۰ تا ۴۰ درصد از کل انتشار جهانی دیاکسیدکربن را به خود اختصاص میدهد. سایر عوامل شامل فعالیتهای صنعتی، حملونقل و تخریب جنگلهاست که با آزادسازی کربن ذخیرهشده و از بین بردن جذبکنندههای طبیعی کربن، وضعیت را وخیمتر کردهاند.
وی با اشاره به اینکه سطح کنونی CO₂ از ۴۲۰ بخش در میلیون (ppm) فراتر رفته—بالاترین میزان در تاریخ بشر و بسیار بیشتر از سطح پایدار دوران پیشاصنعتی (۲۸۰ ppm)—گفت: «مسئولیت ما فراتر از کاهش انتشار است. باید دفاع کشور در برابر خطرات اقلیمی آینده نیز تقویت شود.» او با اشاره به موفقیت جهانی در نجات لایه اوزون از طریق پروتکل مونترال تأکید کرد اگر کشورها بهطور جمعی اقدام کنند، بحران اقلیمی نیز قابل مهار است.
ریکی همچنین گفت که این پدیده محدود به مالزی نیست و بسیاری از کشورهای آسیایی دیگر نیز با بلایای طبیعی مکرر ناشی از تغییرات اقلیمی مواجهاند. یافتههای علمی جدید نیز نشان میدهد ردپای انسانی در تقریباً تمام رخدادهای شدید آبوهوایی در سراسر جهان، از جمله مالزی، قابل تشخیص است. وی با استناد به پژوهشهای منتشرشده در نشریاتی چون Nature Climate Change و گزارشهای هیأت بیندولتی تغییر اقلیم (IPCC) گفت: «بیش از ۸۰ درصد از بلایای شدید آبوهوایی در دو دهه گذشته مستقیماً به فعالیتهای انسانی مرتبط هستند.»
او هشدار داد که گرمایش زمین، حاصل فعالیتهایی است که در ظاهر بیخطر بهنظر میرسند؛ نظیر سوزاندن سوختهای فسیلی، پاکتراشی جنگلها و توسعه کنترلنشده زمین. به گفته او، یکی از آثار آشکار این تغییرات، افزایش دفعات و شدت موجهای گرما، بهویژه در مناطق شهری است. ریکی گفت: «نحوه ساختوساز شهرها بدون در نظر گرفتن فضای سبز تنفسی، پدیده جزیره گرمایی شهری را تشدید کرده و دما را به سطحی میرساند که میتواند موجب گرمازدگی مرگبار، نارسایی قلبی و آسیب به زیرساختها شود.»
وی در پایان افزود: جو گرمتر قادر به حفظ بخار آب بیشتری است و همین امر منجر به بارشهای شدیدتر شده که زیرساختهای شهری برای مقابله با آن طراحی نشدهاند، و این خود دلیل سیلابهای مکرر در شهرهاست.
