توریست مالزی
۸ فروردین ۱۴۰۴
توریست مالزی – مالزی با کمبود شدید امکانات و متخصصان سرطان یا انکولوژی مواجه است، به ویژه در بیمارستانهای دولتی. این وضعیت نگرانیهایی را به وجود آورده است که ممکن است بیماران درمان به موقع دریافت نکنند و این امر باعث افزایش نرخ مرگ و میر شود.
به گزارش نیو استریت تایمز به نقل از روزنامه اوتوسان مالزی، بر اساس دادههای وزارت بهداشت، در سراسر کشور تنها ۱۷۵ متخصص انکولوژی وجود دارد. در عین حال، تعداد بیماران مبتلا به سرطان در سال ۲۰۲۰ به ۴۸,۶۳۹ نفر رسیده است، به این معنی که نسبت پزشک به بیمار، یک پزشک برای هر ۲۷۷ بیمار است.
مؤسسه ملی سرطان پیشبینی میکند که تعداد بیماران مبتلا به سرطان تا سال ۲۰۴۰ دو برابر خواهد شد و به ۹۷,۲۷۸ مورد از ۴۸,۶۳۹ مورد ثبتشده در سال ۲۰۲۰ خواهد رسید. این نشان میدهد که یکی از هر ۱۰ نفر در مالزی در طول زندگی خود تشخیص سرطان خواهند گرفت. در زمینه مراکز درمانی، مالزی تنها ۹ مرکز درمان سرطان تحت نظارت وزارت بهداشت دارد، از جمله انستیتوی سرطان در پوتراجایا، بیمارستان کوالالامپور، بیمارستان پنانگ و بیمارستان زنان و کودکان صباح.
پروفسور دکتر شریفا، متخصص بهداشت جامعه از دانشگاه ملی مالزی، گفت: ظرفیت متخصصان انکولوژی و مراکز درمانی برای پاسخگویی به تقاضای فزاینده کافی نیست. او افزود که نگرانی بزرگتر این است که بیماران مجبورند برای دریافت نوبت و درمان زمان طولانیتری منتظر بمانند که به نوبه خود شانس بهبودی آنها را کاهش میدهد. “امکانات درمان و غربالگری بیماران مبتلا به سرطان در مالزی هنوز رضایتبخش نیست. علاوه بر این، تعداد متخصصان سرطان کافی نیست تا بتواند به تعداد رو به افزایش بیماران رسیدگی کند. ما چندین بیمارستان دولتی داریم که خدمات درمانی ارائه میدهند، اما تعداد آنها بسیار کمتر از حد نیاز است.
مؤسسه ملی سرطان اعلام کرد که پنج نوع سرطان در مالزی شایعتر هستند، شامل سرطان سینه، سرطان روده بزرگ یا کولون، سرطان ریه، سرطان نازوفارنکس یا سر و گردن، و سرطان کبد.
دکتر شریفا گفت که این وضعیت موجب میشود که بسیاری از بیماران مجبور شوند مسافتهای طولانی را برای دریافت درمان طی کنند، زمانهای انتظار طولانی برای نوبت بکشند و در موارد ناراحتکنندهتر، برخی به دلیل بحرانی شدن وضعیتشان، درمان را به موقع دریافت نکنند. این وضعیت به این دلیل است که بیمارستانهای دولتی با کمبود متخصصان مواجه هستند که منجر به زمانهای انتظار طولانیتر برای درمان و افزایش خطر مرگ بیماران میشود. تاخیر در درمان میتواند باعث گسترش و بدتر شدن سرطان شود. برخی بیماران در ابتدا شانس بهبودی دارند، اما به دلیل سیستم کند و ناکارآمد، در نهایت تمام امید خود را برای بقا از دست میدهند.
به گزارش نیو استریت تایمز به نقل از روزنامه اوتوسان مالزی، بر اساس دادههای وزارت بهداشت، در سراسر کشور تنها ۱۷۵ متخصص انکولوژی وجود دارد. در عین حال، تعداد بیماران مبتلا به سرطان در سال ۲۰۲۰ به ۴۸,۶۳۹ نفر رسیده است، به این معنی که نسبت پزشک به بیمار، یک پزشک برای هر ۲۷۷ بیمار است.
مؤسسه ملی سرطان پیشبینی میکند که تعداد بیماران مبتلا به سرطان تا سال ۲۰۴۰ دو برابر خواهد شد و به ۹۷,۲۷۸ مورد از ۴۸,۶۳۹ مورد ثبتشده در سال ۲۰۲۰ خواهد رسید. این نشان میدهد که یکی از هر ۱۰ نفر در مالزی در طول زندگی خود تشخیص سرطان خواهند گرفت. در زمینه مراکز درمانی، مالزی تنها ۹ مرکز درمان سرطان تحت نظارت وزارت بهداشت دارد، از جمله انستیتوی سرطان در پوتراجایا، بیمارستان کوالالامپور، بیمارستان پنانگ و بیمارستان زنان و کودکان صباح.
پروفسور دکتر شریفا، متخصص بهداشت جامعه از دانشگاه ملی مالزی، گفت: ظرفیت متخصصان انکولوژی و مراکز درمانی برای پاسخگویی به تقاضای فزاینده کافی نیست. او افزود که نگرانی بزرگتر این است که بیماران مجبورند برای دریافت نوبت و درمان زمان طولانیتری منتظر بمانند که به نوبه خود شانس بهبودی آنها را کاهش میدهد. “امکانات درمان و غربالگری بیماران مبتلا به سرطان در مالزی هنوز رضایتبخش نیست. علاوه بر این، تعداد متخصصان سرطان کافی نیست تا بتواند به تعداد رو به افزایش بیماران رسیدگی کند. ما چندین بیمارستان دولتی داریم که خدمات درمانی ارائه میدهند، اما تعداد آنها بسیار کمتر از حد نیاز است.
مؤسسه ملی سرطان اعلام کرد که پنج نوع سرطان در مالزی شایعتر هستند، شامل سرطان سینه، سرطان روده بزرگ یا کولون، سرطان ریه، سرطان نازوفارنکس یا سر و گردن، و سرطان کبد.
دکتر شریفا گفت که این وضعیت موجب میشود که بسیاری از بیماران مجبور شوند مسافتهای طولانی را برای دریافت درمان طی کنند، زمانهای انتظار طولانی برای نوبت بکشند و در موارد ناراحتکنندهتر، برخی به دلیل بحرانی شدن وضعیتشان، درمان را به موقع دریافت نکنند. این وضعیت به این دلیل است که بیمارستانهای دولتی با کمبود متخصصان مواجه هستند که منجر به زمانهای انتظار طولانیتر برای درمان و افزایش خطر مرگ بیماران میشود. تاخیر در درمان میتواند باعث گسترش و بدتر شدن سرطان شود. برخی بیماران در ابتدا شانس بهبودی دارند، اما به دلیل سیستم کند و ناکارآمد، در نهایت تمام امید خود را برای بقا از دست میدهند.
