توریست مالزی
۷ اسفند ۱۴۰۴
توریست مالزی – کسب درآمد تا سقف ۱۰۰ رینگت تنها در سه ساعت، باعث شده پوشیدن لباس حیوانات یا شخصیتهای محبوب کارتونی به روشی جذاب برای برخی افراد جهت دریافت کمک مالی از رهگذران در نقاط پرتردد عمومی تبدیل شود.
به گزارش «مینگوان مالیزیا»، تکدیگری با انگیزه جلب ترحم و بدون ارائه خدمت واقعی، بر اساس قانون افراد بیسرپناه ۱۹۷۷ جرم محسوب میشود. این پدیده در مناطق گردشگری مهم سراسر کشور گسترش یافته و گفته میشود درآمد روزانه آن به صدها رینگت میرسد. استفاده از ماسک و لباس مبدل، هویت افراد را پنهان میکند و به هر کسی ــ از جمله افراد زیر سن قانونی و اتباع خارجی ــ اجازه میدهد بدون افشای هویت خود کمک مالی جمعآوری کند.
سال گذشته، مقامات در عملیاتهای برنامهریزیشده و مبتنی بر شکایت، در مجموع ۲ هزار و ۲۱ فرد بیسرپناه را در سراسر کشور بازداشت کردند. از این تعداد، هزار و ۵۹۰ نفر شهروند مالزی، ۳۷۶ نفر غیرشهروند، هفت نفر فاقد تابعیت و ۴۸ نفر بدون اطلاعات ثبتشده بودند. در میان آنها ۱۰۵ متکدی زیر ۱۸ سال حضور داشتند که ۹ نفرشان زیر دو سال سن داشتند.
اداره رفاه اجتماعی اعلام کرد بیکاری عامل اصلی گرایش ۲۹۵ نفر به تکدیگری بوده است. پس از آن، رهاشدگی خانوادگی (۹۵ نفر)، بیماریهای روانی (۱۵۲ نفر)، اعتیاد به مواد مخدر (۴۵ نفر) و سابقه زندان (۱۶ نفر) از دیگر عوامل بودهاند. این اداره تأکید کرد پوشیدن لباسهای مبدل برای جلب ترحم و دریافت پول بدون مجوز از مقامات محلی، طبق قانون افراد بیسرپناه ۱۹۷۷ و قانون کودک ۲۰۰۱، چه توسط بزرگسالان و چه کودکان، جرم محسوب میشود.
عملیاتهای اجرایی با هدف مهار تکدیگری در اماکن عمومی و کنترل ولگردی انجام میشود و از مردم خواسته شده هرگونه تخلف را به مقامات محلی، پلیس یا این اداره گزارش دهند. با این حال، نبود مقررات روشن در سطح محلی و محدودیت در اجرای قانون، خلأهایی ایجاد کرده است. ناظران میگویند همانند نوازندگان خیابانی، اجراکنندگان با لباس عروسکی نیز باید تحت قوانین شوراهای محلی قرار گرفته و پیش از فعالیت در اماکن عمومی مجوز دریافت کنند.
کمال ۶۱ ساله گفت پس از بازنشستگی از شغل نظافتچی، به این کار روی آورده است. او گفت در یک سال گذشته درآمد ماهانهاش از این فعالیت از درآمد دوران اشتغالش باثباتتر بوده است. وی گفت: «سال گذشته بازنشسته شدم، اما هنوز باید درآمد داشته باشم چون فرزندانی در مدرسه دارم. تعهداتم زیاد است و چارهای ندارم. این کار را انتخاب کردم چون دیدم افراد زیادی همین کار را انجام میدهند. در سه ساعت میتوانم ۱۰۰ رینگت درآمد داشته باشم. آخر هفتهها یا تعطیلات مدرسه معمولاً بهتر است. از ساعت ۳ بعدازظهر شروع میکنم و پیش از مغرب تمام میکنم.»
کمال افزود مردم معمولاً بین یک تا ۱۰ رینگت کمک میکنند. بهندرت کسی بیش از ۱۰ رینگت میدهد. بیشتر افراد یک یا دو رینگت میدهند که مشکلی ندارد چون اجباری در کار نیست. تاکنون مقامات مزاحم من نشدهاند. پلیس میگوید در حوزه اختیارات آنها نیست اما تأکید میکند مشکلی ایجاد نشود. مقامات محلی هم دخالت نکردهاند، بنابراین ادامه میدهم چون به تأمین معیشتم کمک میکند.
در همین حال، سانی ۶۰ ساله از قوم روهینگیا گفت لباس مبدل به او کمک میکند هویتش را نسبت به تکدیگری آشکار پنهان کند. او گفت: «من روهینگیا هستم و فرصتهای شغلی زیادی ندارم. قبلاً لوازم جانبی زنانه میفروختم اما فروش کاهش یافت و مجبور شدم منبع درآمد دیگری پیدا کنم. وقتی تازه شروع کرده بودم، برخی مردان جوان مرا از این منطقه دور کردند و نزدیک بود زمین بخورم.»
به گزارش «مینگوان مالیزیا»، تکدیگری با انگیزه جلب ترحم و بدون ارائه خدمت واقعی، بر اساس قانون افراد بیسرپناه ۱۹۷۷ جرم محسوب میشود. این پدیده در مناطق گردشگری مهم سراسر کشور گسترش یافته و گفته میشود درآمد روزانه آن به صدها رینگت میرسد. استفاده از ماسک و لباس مبدل، هویت افراد را پنهان میکند و به هر کسی ــ از جمله افراد زیر سن قانونی و اتباع خارجی ــ اجازه میدهد بدون افشای هویت خود کمک مالی جمعآوری کند.
سال گذشته، مقامات در عملیاتهای برنامهریزیشده و مبتنی بر شکایت، در مجموع ۲ هزار و ۲۱ فرد بیسرپناه را در سراسر کشور بازداشت کردند. از این تعداد، هزار و ۵۹۰ نفر شهروند مالزی، ۳۷۶ نفر غیرشهروند، هفت نفر فاقد تابعیت و ۴۸ نفر بدون اطلاعات ثبتشده بودند. در میان آنها ۱۰۵ متکدی زیر ۱۸ سال حضور داشتند که ۹ نفرشان زیر دو سال سن داشتند.
اداره رفاه اجتماعی اعلام کرد بیکاری عامل اصلی گرایش ۲۹۵ نفر به تکدیگری بوده است. پس از آن، رهاشدگی خانوادگی (۹۵ نفر)، بیماریهای روانی (۱۵۲ نفر)، اعتیاد به مواد مخدر (۴۵ نفر) و سابقه زندان (۱۶ نفر) از دیگر عوامل بودهاند. این اداره تأکید کرد پوشیدن لباسهای مبدل برای جلب ترحم و دریافت پول بدون مجوز از مقامات محلی، طبق قانون افراد بیسرپناه ۱۹۷۷ و قانون کودک ۲۰۰۱، چه توسط بزرگسالان و چه کودکان، جرم محسوب میشود.
عملیاتهای اجرایی با هدف مهار تکدیگری در اماکن عمومی و کنترل ولگردی انجام میشود و از مردم خواسته شده هرگونه تخلف را به مقامات محلی، پلیس یا این اداره گزارش دهند. با این حال، نبود مقررات روشن در سطح محلی و محدودیت در اجرای قانون، خلأهایی ایجاد کرده است. ناظران میگویند همانند نوازندگان خیابانی، اجراکنندگان با لباس عروسکی نیز باید تحت قوانین شوراهای محلی قرار گرفته و پیش از فعالیت در اماکن عمومی مجوز دریافت کنند.
کمال ۶۱ ساله گفت پس از بازنشستگی از شغل نظافتچی، به این کار روی آورده است. او گفت در یک سال گذشته درآمد ماهانهاش از این فعالیت از درآمد دوران اشتغالش باثباتتر بوده است. وی گفت: «سال گذشته بازنشسته شدم، اما هنوز باید درآمد داشته باشم چون فرزندانی در مدرسه دارم. تعهداتم زیاد است و چارهای ندارم. این کار را انتخاب کردم چون دیدم افراد زیادی همین کار را انجام میدهند. در سه ساعت میتوانم ۱۰۰ رینگت درآمد داشته باشم. آخر هفتهها یا تعطیلات مدرسه معمولاً بهتر است. از ساعت ۳ بعدازظهر شروع میکنم و پیش از مغرب تمام میکنم.»
کمال افزود مردم معمولاً بین یک تا ۱۰ رینگت کمک میکنند. بهندرت کسی بیش از ۱۰ رینگت میدهد. بیشتر افراد یک یا دو رینگت میدهند که مشکلی ندارد چون اجباری در کار نیست. تاکنون مقامات مزاحم من نشدهاند. پلیس میگوید در حوزه اختیارات آنها نیست اما تأکید میکند مشکلی ایجاد نشود. مقامات محلی هم دخالت نکردهاند، بنابراین ادامه میدهم چون به تأمین معیشتم کمک میکند.
در همین حال، سانی ۶۰ ساله از قوم روهینگیا گفت لباس مبدل به او کمک میکند هویتش را نسبت به تکدیگری آشکار پنهان کند. او گفت: «من روهینگیا هستم و فرصتهای شغلی زیادی ندارم. قبلاً لوازم جانبی زنانه میفروختم اما فروش کاهش یافت و مجبور شدم منبع درآمد دیگری پیدا کنم. وقتی تازه شروع کرده بودم، برخی مردان جوان مرا از این منطقه دور کردند و نزدیک بود زمین بخورم.»
