توریست مالزی
۲۰ فروردین ۱۴۰۵
توریست مالزی – رنج یک کودک روهینگیا در مالزی، ابعاد تازهای از بحران پناهجویان و قاچاق انسان را آشکار کرده است. در پی انتقال یک دختر ۱۲ ساله روهینگیا به کلینیک Médecins Sans Frontières در ایالت پنانگ، نگرانیها درباره ادامه فعالیت شبکههای قاچاق انسان و وجود اردوگاههای جنگلی مشابه آنچه در سال ۲۰۱۵ در وانگ کلیان ایالت پرلیس کشف شد، افزایش یافته است.
به گزارش نیواستریتس تایمز، اعضای جامعه روهینگیا اعلام کردند که همچنان برای ورود به مالزی به دلالان وابستهاند و برخی برای این سفر تا ۱۰ هزار رینگت پرداخت میکنند. به گفته منابع، برخی مهاجران با وعدههای دروغین یا تحت فشار، دیگران را نیز برای این مسیر پرخطر جذب میکنند. بر اساس این گزارش، پناهجویان اغلب از اردوگاهها در بنگلادش فریب داده شده و سپس به قاچاقچیان تحویل داده میشوند؛ جایی که جان آنها در معرض تهدید قرار میگیرد.
این افراد معمولاً در اردوگاههای موقت در جنگلهای تایلند نگهداری شده و پس از آن از طریق ایالتهای کداح یا کلانتان بهصورت قاچاق وارد مالزی میشوند. در این مدت، خانوادههای آنها برای پرداخت پول تحت فشار قرار میگیرند و در صورت ناتوانی، قربانیان مورد آزار قرار میگیرند. این دختر ۱۲ ساله که بهشدت دچار سوءتغذیه شده بود، هنگام ورود به کلینیک حتی توان راه رفتن نداشت. او پس از فرار از ایالت راخین در میانمار به همراه مادرش و گروهی دیگر، ماهها در جنگلها سرگردان بوده و با کمترین امکانات زندگی کرده است.
گزارشها حاکی است افرادی که بیمار میشدند یا توان ادامه مسیر نداشتند، جان خود را از دست میدادند. این کودک حتی شاهد مرگ و سوزانده شدن جسد مادرش در این مسیر بوده است. پس از رسیدن به مالزی، وی به بیمارستان منتقل شد و پزشکان بیماریهایی از جمله گال شدید، مالاریا و سوءتغذیه حاد را در او تشخیص دادند. با وجود بهبود نسبی، آثار روحی این تجربه همچنان بر او باقی مانده است.
این کودک اکنون در یک مرکز حمایتی تحت مراقبت قرار دارد، زبان انگلیسی میآموزد و در حال گذراندن دوره توانبخشی است، اما آینده او بهدلیل نداشتن سرپرست همچنان نامشخص است. پزشکان و فعالان تأکید میکنند این پرونده تنها نمونهای از وضعیت گستردهتر پناهجویان در مالزی است، بهویژه کودکانی که بدون همراه وارد کشور میشوند و پس از پایان حمایتهای اولیه، در معرض خطراتی مانند سوءاستفاده، ازدواج زودهنگام یا رهاشدگی قرار میگیرند.
بر اساس آمار، در سال ۲۰۲۴، ۵۳ کودک بدون همراه تحت درمان قرار گرفتهاند و این رقم در سال گذشته به ۶۹ مورد افزایش یافته است. کارشناسان خواستار توجه جدی دولت مالزی به این مسئله شده و تأکید دارند که پناهجویان بخشی از واقعیت اجتماعی کشور هستند و باید به خدماتی مانند آموزش، بهداشت و حمایتهای قانونی دسترسی داشته باشند.
دکتر سارا با درخواست از مالزی برای مواجهه مستقیم با این مسئله گفت نخستین گام، پذیرش این واقعیت است که پناهجویان بخشی از جامعه هستند. این افراد همین حالا در مالزی حضور دارند. باید چشمان خود را باز کنیم و بپذیریم که آنها در اطراف ما هستند و به کمک نیاز دارند. وی هشدار داد نادیده گرفتن این مسئله تنها باعث انباشت مشکلات خواهد شد و دولت باید به موضوعاتی مانند دسترسی به خدمات درمانی، آموزش و حمایتهای حفاظتی رسیدگی کند.
دکتر سارا همچنین اشاره کرد بسیاری از پناهجویان اکنون نسل دوم و سوم ساکن مالزی هستند و تا حد زیادی با جامعه این کشور ادغام شدهاند. او افزود هرچه دولت سریعتر این واقعیت را بپذیرد و امکان دسترسی به اشتغال، آموزش و خدمات درمانی مقرونبهصرفه را فراهم کند، شرایط بهتر خواهد شد. بسیاری از پناهجویان در حال حاضر در مشاغل غیررسمی موسوم به «۳D» (کثیف، خطرناک و سخت) فعالیت میکنند. مواردی از سقوط کارگران از ارتفاع یا آسیبهای صنعتی را میبینیم، اما هیچکدام تحت پوشش درمانی قرار ندارند.
وی افزود: «هیچکس مسئولیت این افراد را بر عهده نمیگیرد، زیرا آنها بهصورت روزمزد و بدون مدارک رسمی کار میکنند.»
به گزارش نیواستریتس تایمز، اعضای جامعه روهینگیا اعلام کردند که همچنان برای ورود به مالزی به دلالان وابستهاند و برخی برای این سفر تا ۱۰ هزار رینگت پرداخت میکنند. به گفته منابع، برخی مهاجران با وعدههای دروغین یا تحت فشار، دیگران را نیز برای این مسیر پرخطر جذب میکنند. بر اساس این گزارش، پناهجویان اغلب از اردوگاهها در بنگلادش فریب داده شده و سپس به قاچاقچیان تحویل داده میشوند؛ جایی که جان آنها در معرض تهدید قرار میگیرد.
این افراد معمولاً در اردوگاههای موقت در جنگلهای تایلند نگهداری شده و پس از آن از طریق ایالتهای کداح یا کلانتان بهصورت قاچاق وارد مالزی میشوند. در این مدت، خانوادههای آنها برای پرداخت پول تحت فشار قرار میگیرند و در صورت ناتوانی، قربانیان مورد آزار قرار میگیرند. این دختر ۱۲ ساله که بهشدت دچار سوءتغذیه شده بود، هنگام ورود به کلینیک حتی توان راه رفتن نداشت. او پس از فرار از ایالت راخین در میانمار به همراه مادرش و گروهی دیگر، ماهها در جنگلها سرگردان بوده و با کمترین امکانات زندگی کرده است.
گزارشها حاکی است افرادی که بیمار میشدند یا توان ادامه مسیر نداشتند، جان خود را از دست میدادند. این کودک حتی شاهد مرگ و سوزانده شدن جسد مادرش در این مسیر بوده است. پس از رسیدن به مالزی، وی به بیمارستان منتقل شد و پزشکان بیماریهایی از جمله گال شدید، مالاریا و سوءتغذیه حاد را در او تشخیص دادند. با وجود بهبود نسبی، آثار روحی این تجربه همچنان بر او باقی مانده است.
این کودک اکنون در یک مرکز حمایتی تحت مراقبت قرار دارد، زبان انگلیسی میآموزد و در حال گذراندن دوره توانبخشی است، اما آینده او بهدلیل نداشتن سرپرست همچنان نامشخص است. پزشکان و فعالان تأکید میکنند این پرونده تنها نمونهای از وضعیت گستردهتر پناهجویان در مالزی است، بهویژه کودکانی که بدون همراه وارد کشور میشوند و پس از پایان حمایتهای اولیه، در معرض خطراتی مانند سوءاستفاده، ازدواج زودهنگام یا رهاشدگی قرار میگیرند.
بر اساس آمار، در سال ۲۰۲۴، ۵۳ کودک بدون همراه تحت درمان قرار گرفتهاند و این رقم در سال گذشته به ۶۹ مورد افزایش یافته است. کارشناسان خواستار توجه جدی دولت مالزی به این مسئله شده و تأکید دارند که پناهجویان بخشی از واقعیت اجتماعی کشور هستند و باید به خدماتی مانند آموزش، بهداشت و حمایتهای قانونی دسترسی داشته باشند.
دکتر سارا با درخواست از مالزی برای مواجهه مستقیم با این مسئله گفت نخستین گام، پذیرش این واقعیت است که پناهجویان بخشی از جامعه هستند. این افراد همین حالا در مالزی حضور دارند. باید چشمان خود را باز کنیم و بپذیریم که آنها در اطراف ما هستند و به کمک نیاز دارند. وی هشدار داد نادیده گرفتن این مسئله تنها باعث انباشت مشکلات خواهد شد و دولت باید به موضوعاتی مانند دسترسی به خدمات درمانی، آموزش و حمایتهای حفاظتی رسیدگی کند.
دکتر سارا همچنین اشاره کرد بسیاری از پناهجویان اکنون نسل دوم و سوم ساکن مالزی هستند و تا حد زیادی با جامعه این کشور ادغام شدهاند. او افزود هرچه دولت سریعتر این واقعیت را بپذیرد و امکان دسترسی به اشتغال، آموزش و خدمات درمانی مقرونبهصرفه را فراهم کند، شرایط بهتر خواهد شد. بسیاری از پناهجویان در حال حاضر در مشاغل غیررسمی موسوم به «۳D» (کثیف، خطرناک و سخت) فعالیت میکنند. مواردی از سقوط کارگران از ارتفاع یا آسیبهای صنعتی را میبینیم، اما هیچکدام تحت پوشش درمانی قرار ندارند.
وی افزود: «هیچکس مسئولیت این افراد را بر عهده نمیگیرد، زیرا آنها بهصورت روزمزد و بدون مدارک رسمی کار میکنند.»
