توریست مالزی
۳۰ بهمن ۱۳۹۴
گردشگران معمولا درباره مقصد سفرشان زیاد صحبت می کنند؛ بعضی از کشورها هستند که از بقیه محبوب تر هستند و ممکن است هر فرد در طول زندگی اش بارها و بارها به آنجا سفر کند.
اما تعدادی از کشورها هم هستند که بهتر است دورشان را دست کم این روزها خط بکشیم: برخی از این نقاط ناآرامی های سیاسی دارند، برخی آشفتگی اقتصادی دارند، در برخی دیگر هم بیماری های مسری شایع شده است؛ درنتیجه بهتر است سال ٢٠١۶ یا حتی تا اطلاع ثانوی سراغ این ١٠ کشور نرویم:
١) جمهوری دموکراتیک کنگو
جمهوری دموکراتیک کنگو ده ها سال است اوضاع آشفته و نابسامانی دارد؛ البته مدت کوتاهی است که این کشور تا حدی آرام شده، اما آشفتگی ها آن قدر در جانش رخنه کرده اند که شهروندانش به کل بوی امنیت را از یاد برده اند. سال ٢٠١۵ بود که تظاهرکنندگان خیابانی خواستار برکناری ژوزف کابیلا، ریاست جمهوری این کشور شدند.
دوره بعدی انتخابات هم قرار است سال ٢٠١۶ برگزار شود که احتمالا مجددا منجر به افزایش ناآرامی های خیابانی می شود. نابسامانی های این کشور از سال ١٩٩۶ و با جنگ های داخلی کنگو آغاز شد که تا به امروز هم ادامه دارد. گروه های مسلح همچنان در حومه شهرها سرگردان هستند و به ارتکاب خشونت نسبت به شهروندان و اتباع خارجی ادامه می دهند.
مسافران و گردشگران هم وقت و بی وقت به دست مقامات قانونی یا اشرار غیرقانونی، در جاده ها متوقف می شوند. زورگیری کاملا عادی است، اگر هم مسافران مقاومت کنند، احتمال دارد مضروب یا حتی کشته شوند. زیرساخت های کشور واقعا ابتدائی هستند و تعداد بزرگراه ها و خطوط راه آهن بسیار کم است. بیشتر مردم به وسیله قایق جابجا می شوند که هیچ امنیتی ندارد. بیماری هایی مثل ابولا، مالاریا و تب زرد هم کاملا عادی و مرسوم هستند.
٢) سوریه
این روزها کمتر کسی از اوضاع سوریه بی خبر است. ماه ها است که خبرگزاری های مختلف قضیه فرار همگانی مردم از این کشور را پوشش می دهند. درنتیجه در این اوضاع و احوال که خود مردم در حال خروج از کشورشان هستند، با عقل جور درنمی آید که مقصد سفرمان را سوریه انتخاب کنیم.
وضعیت این کشور بعد از شروع جنگ های داخلی نابسامان شد و اندک اندک به مرحله ای رسید که زندگی در این کشور را غیرممکن و خطرناک کرد. درست است که برخی از افراد دوست دارند برای کمک های انسان دوستانه یا دیدار اقوامشان به این منطقه سفر کنند، اما بهتر است به جای وارد شدن به این نقطه جنگی فعال، برای کمک یا اطمینان از سلامت آشنایانشان راه دیگری پیدا کنند.
وزارت امور خارجه ایالات متحده هم توصیه کرده مسافران مراقب این کشور باشند، چون اوضاع امنیتی اش کاملا بغرنج است؛ آدم ربائی کاملا عادی و برقراری ارتباط بسیار مشکل است. گروه های افراطی هم تهدید بالقوه ای هستند.
٣) یمن
کشور یمن که در شبه جزیره عرب واقع شده، چندین و چند سال است که درگیر جنگ های داخلی است. سال ٢٠١١ بود که این کشور شاهد انقلاب بهار عربی بود؛ ناآرامی ها و خشونت تا سال ٢٠١۴ ادامه پیدا کرد و ژانویه ٢٠١۵ هم دولت استعفای دسته جمعی داد. یمن از ماه مارس ٢٠١۵ که دو دولت مستقل تلاش کردند تا خودشان قدرت را به دست بگیرند، شاهد جنگ های داخلی بوده است. وزارت امور خارجه ایالات متحده هم سفارتش را در این کشور تعطیل کرده و به امریکائی های ساکن یمن هشدار داده است هرچه زودتر از خاک این کشور خارج شوند. فرودگاه های یمن مدتی است که تعطیل شده اند و ورود و خروج به این منطقه را محدود کرده اند. یمن هم درست مثل بیشتر مناطق شبه جزیره عرب، با عملیات تروریستی که امنیت شهروندان و مسافران را تهدید می کنند آلوده شده است. دزدان دریائی حاضر در دریای سرخ، خلیج عدن و اقیانوس هند هم اوضاع را به نحو دیگری پیچیده کرده اند؛ بیشتر عملیات دزدان دریائی در آب های سومالی اتفاق می افتد.
۴) اوکراین
درست است که بخش هایی از اوکراین، از جمله مناطق غربی و پایتخت این کشور یعنی کیف برای مسافرت امنیت نسبی دارند، با این حال تنش موجود در مناطق دونتسک و کریمه، سفر به مناطق شرقی اوکراین را واقعا خطرناک کرده است. اواخر سال ٢٠١٣ بود که ناآرامی های داخلی اندک اندک آغاز شدند و پایتخت کشور و سایر بخش های آن را متاثر کردند.
هرچند دولت به این اغتشاشات پاسخ داد، با این حال شورشیان کریمه با دولت وارد نزاع شدند و از روس ها کمک خواستند. اوائل سال ٢٠١۴ بود که روسیه کریمه را اشغال و به خاک خودش ضمیمه کرد. جنگ در منطقه دونتسک که تحت کنترل شورشیان بود در طول سال ٢٠١۴ ادامه پیدا کرد. آتش بس میان دولت اوکراین و شورشی ها، منجر به احداث دیوار میان اراضی دو طرف شد، با این حال برخوردها در مناطق دونتسک و لوهانسک ادامه پیدا کرد.
خطوط هوائی اوکراین هم از اواسط سال ٢٠١۴ که یک فروند هواپیمای مالزیائی در این منطقه هدف موشک های روسی قرار گرفت و سقوط کرد و تمام سرنشینانش از بین رفتند، به صورت بسیار محدود فعالیت می کنند. اوکراین همچنان ناآرام است.
۵) ترکیه
بااینکه در طول سال های اخیر، حجم گردشگری استانبول و دیگر شهرهای ترکیه و تمایل توریستهای خارجی به بازدید از این کشور افزایش قابل توجهی پیدا کرده است، با این حال در طول چند ماه اخیر، احتمال خشونت و درگیری هم در این کشور به همین میزان بیشتر شده است.
بااینکه ترکیه هنوز به سطح خشونت و ناآرامی بعضی از کشورهای خاورمیانه یا آفریقا نرسیده، با این وجود مدتی است که به دلیل مجاورتش با عراق و سوریۀ فروپاشیده از جنگ، هدف سازمان های تروریستی قرار گرفته است. سیل پناهندگانی که از خشونت حاکم بر این کشورها متواری شده اند هم، دلیل مضاعفی است که باعث ناآرامی این منطقه شده است.
ترکیه مدتی است در برخی از پایگاه هایش به خصوص در بخش های جنوبی کشور، نزدیک به آدانا، شروع به عملیات نظامی کرده است. مساله دیگر اینکه ترکیه هم در طول سال های اخیر دست به گریبان ناآرامی های سیاسی داخلی بوده است. تظاهرات در این کشور کاملا عادی شده است و ممکن است هر لحظه به خشونت تبدیل شود. بهتر است دست کم به مناطق مرزی اش نزدیک نشویم.
۶) ونزوئلا
تنش ها میان حامیان سیاست های هوگو چاوز و جانشینش نیکولا مادورا و حزب های مخالف هنوز هم در منطقه کاراکاس و سایر بخش های ونزوئلا ناآرامی هایی را به دنبال دارد. سیاست های غلط دولت منجر به کمبود شدید کالاهای اولیه و افزایش سرسام آور نرخ تورم شده است. این دو مساله هم به نوبه خود منجر به ارتکاب جرائم خشونت آمیز در کشور شده اند.
ونزوئلا مدتی است “پایتخت آدم ربائی” جهان شده است: قربانی ها را چند ساعت نگه می دارند تا آشنایانشان مبلغ موردنظر را تهیه کنند. تظاهرات و آشوب هم همچنان ادامه دارد: مردم به سیاست های اشتباه دولت که زندگی را برایشان غیرممکن و جنایت را عادی کرده است، اعتراض دارند.
سرقت مسلحانه و سایر انواع جنایت های خیابانی هم هر از چند گاهی اتفاق می افتند؛ مناطق مرفه نشین و توریستی کشور بیشتر مورد حمله قرار می گیرند؛ درنتیجه بااینکه هنوز هم عده ای آزادانه برای گردش یا تجارت به ونزوئلا سر می زنند، با این حال باید به خوبی متوجه خطرات امنیتی موجود باشند.
٧) سومالی
دولت سومالی مدت ها است که شکست خورده، کشور هم از همان دهه ٩٠ میلادی وارد وضعیت بی قانونی شده است. درواقع سومالی یک دولت دموکراتیک بسیار ضعیف دارد، اما تقریبا هیچ کس قبولش ندارد.
بیشتر بخش های کشور هم به دست گروه های افراطی مثل الشباب که از وابستگان القاعده است، اداره می شود. همین گروه بود که ٢۵ دسامبر ٢٠١۴ در فرودگاه بین المللی موگادیشو و موارد متعدد دیگر، عملیات تروریستی انجام داد. بیشتر کشورها در خاک سومالی سفارتخانه ندارند و اگر شهروندانشان قصد سفر به این کشور را داشته باشند، نمی توانند برایشان کاری کنند.
بیشتر سومالیائی ها بر اثر بی لیاقتی دولت، اوضاع اسفناکی دارند، سال ٢٠١۵هم قحطی گسترده ای شایع شد که خطر بالا گرفتن خشونت را دوچندان کرد. آب های سومالی هم تبدیل به مامن دزدان دریائی شده اند و به نوبه خودشان آلوده شده اند. سومالی این روزها واقعا خطرناک شده است.
٨) کنیا
دوم آوریل ٢٠١۵ بود که تعدادی مرد مسلح ١۴٧ نفر را در دانشگاه نیروبی به تیر بستند. گروه تروریستی الشباب مسئولیت عملیات را بر عهده گرفت؛ این حملات بخشی از یک برنامه افراطی بسیار بزرگتر بود که کنیا را از سال ٢٠١١ تاکنون آلوده کرده است؛ حجم این حملات از سال ٢٠١٣ به بعد، بسیار بیشتر شده است.
کنیا را علاوه بر سایر گروهک ها، گروه های شورشی سومالیائی مستقر در همسایگی اش هم تهدید می کنند. بااینکه هرساله عده ای از افراد وارد کنیا می شوند و اتفاقی هم برایشان نمی افتد، با این حال دلیل نمی شود یادمان برود هر روز در خاک این کشور نسبت به گردشگران و مکان هایی مثل فرودگاه ها و استراحتگاه ها چه حملاتی صورت می گیرد.
حتی مناطق خرید، کلوب های شبانه و ایستگاه های حمل و نقل عمومی و مراکز مذهبی هم به شدت در معرض تهدید هستند. مقامات امنیتی کنیا وعده داده اند برنامه های تروریستی را به سرعت شناسائی و نقش بر آب کنند، با این حال افزایش بیش از حد برنامه های امنیتی هم می تواند موجب زحمت و اذیت گردشگران شود.
٩) بنگلادش
اوائل نوامبر ٢٠١۵ بود که گروه های تروریستی در مراسم خاکسپاری شخصی در بنگلادش، بمب گذاری کردند. این بمب گذاری تا سه روز بعد، در نقاط دیگر جهان از جمله بیروت و پاریس هم ادامه پیدا کرد.
بااینکه هشدار امنیتی وزارت امور خارجه ایالات متحده درخصوص سفر به بنگلادش، اوائل سال ٢٠١۶ منقضی می شود، با این حال به نظر نمی رسد خشونت های افراطی ها در این کشور به این زودی خاتمه پیدا کند.
از سال ٢٠١۴ به بعد، تعداد قابل توجهی از بنگلادشی ها و گردشگران، بر اثر حملات تروریستی جان باخته اند. در طول سال ٢٠١۵ هم تعدادی نویسنده، ناشر و خبرنگار تهدید شده اند، یک نفر وبلاگ نویس امریکائی هم در بنگلادش به قتل رسید. تهدیدهای خشونت آمیز علیه گردشگران کاملا عادی شده است.
بعد از انتخابات جنجالی سال ٢٠١۴، ناآرامی های سیاسی بیش از پیش شدند، بهار ٢٠١۵ بود که کشور شاهد تظاهرات و خشونت های خیابانی گسترده ای بود.
١٠) سیرالئون
کشورهای حاشیه غربی آفریقا از جمله گینه، لیبریا و سیرالئون سال ٢٠١۴ منشا اصلی شیوع اپیدمی ابولا بودند. درحال حاضر گینه و لیبریا از اکثر لیست های کشورهای خطرناک حذف شده اند، اما سیرالئون همچنان در لیست سیاه وزارت امور خارجه ایالات متحده باقی مانده است.
درحقیقت امور خارجه امریکا درخصوص تمام کشورهای حاشیه غربی آفریقا هشدار داده، اما سیرالئون را بیش از دیگر کشورها مهجور کرده است. آگوست ٢٠١۵ بود که موج جدیدی از موارد مبتلاء به ابولا شناسائی شدند؛ بااینکه مقامات دولتی سعی کرده اند بیماری را تحت کنترل بگیرند، با این حال ویروس همچنان در خاک این کشور باقی مانده و سفر به سیرالئون را خطرناک کرده است.
ابولا به شدت مسری است، به همین خاطر وزارت امور خارجه ایالات متحده توصیه کرده است به جز موارد کاملا ضروری به سیرالئون نزدیک نشویم. سرویس های پزشکی در خاک این کشور بسیار محدود هستند، گاهی هم به کل مختل می شوند، وضعیت کلینیک ها و بیمارستان ها هم به هیچ وجه قابل قبول نیست؛ اصولا آمبولانسی پیدا نمی شود.
منبع : سایت اقتصاد توریسم به نقل از escapehere.com
اما تعدادی از کشورها هم هستند که بهتر است دورشان را دست کم این روزها خط بکشیم: برخی از این نقاط ناآرامی های سیاسی دارند، برخی آشفتگی اقتصادی دارند، در برخی دیگر هم بیماری های مسری شایع شده است؛ درنتیجه بهتر است سال ٢٠١۶ یا حتی تا اطلاع ثانوی سراغ این ١٠ کشور نرویم:
١) جمهوری دموکراتیک کنگو
جمهوری دموکراتیک کنگو ده ها سال است اوضاع آشفته و نابسامانی دارد؛ البته مدت کوتاهی است که این کشور تا حدی آرام شده، اما آشفتگی ها آن قدر در جانش رخنه کرده اند که شهروندانش به کل بوی امنیت را از یاد برده اند. سال ٢٠١۵ بود که تظاهرکنندگان خیابانی خواستار برکناری ژوزف کابیلا، ریاست جمهوری این کشور شدند.
دوره بعدی انتخابات هم قرار است سال ٢٠١۶ برگزار شود که احتمالا مجددا منجر به افزایش ناآرامی های خیابانی می شود. نابسامانی های این کشور از سال ١٩٩۶ و با جنگ های داخلی کنگو آغاز شد که تا به امروز هم ادامه دارد. گروه های مسلح همچنان در حومه شهرها سرگردان هستند و به ارتکاب خشونت نسبت به شهروندان و اتباع خارجی ادامه می دهند.
مسافران و گردشگران هم وقت و بی وقت به دست مقامات قانونی یا اشرار غیرقانونی، در جاده ها متوقف می شوند. زورگیری کاملا عادی است، اگر هم مسافران مقاومت کنند، احتمال دارد مضروب یا حتی کشته شوند. زیرساخت های کشور واقعا ابتدائی هستند و تعداد بزرگراه ها و خطوط راه آهن بسیار کم است. بیشتر مردم به وسیله قایق جابجا می شوند که هیچ امنیتی ندارد. بیماری هایی مثل ابولا، مالاریا و تب زرد هم کاملا عادی و مرسوم هستند.
٢) سوریه
این روزها کمتر کسی از اوضاع سوریه بی خبر است. ماه ها است که خبرگزاری های مختلف قضیه فرار همگانی مردم از این کشور را پوشش می دهند. درنتیجه در این اوضاع و احوال که خود مردم در حال خروج از کشورشان هستند، با عقل جور درنمی آید که مقصد سفرمان را سوریه انتخاب کنیم.
وضعیت این کشور بعد از شروع جنگ های داخلی نابسامان شد و اندک اندک به مرحله ای رسید که زندگی در این کشور را غیرممکن و خطرناک کرد. درست است که برخی از افراد دوست دارند برای کمک های انسان دوستانه یا دیدار اقوامشان به این منطقه سفر کنند، اما بهتر است به جای وارد شدن به این نقطه جنگی فعال، برای کمک یا اطمینان از سلامت آشنایانشان راه دیگری پیدا کنند.
وزارت امور خارجه ایالات متحده هم توصیه کرده مسافران مراقب این کشور باشند، چون اوضاع امنیتی اش کاملا بغرنج است؛ آدم ربائی کاملا عادی و برقراری ارتباط بسیار مشکل است. گروه های افراطی هم تهدید بالقوه ای هستند.
٣) یمن
کشور یمن که در شبه جزیره عرب واقع شده، چندین و چند سال است که درگیر جنگ های داخلی است. سال ٢٠١١ بود که این کشور شاهد انقلاب بهار عربی بود؛ ناآرامی ها و خشونت تا سال ٢٠١۴ ادامه پیدا کرد و ژانویه ٢٠١۵ هم دولت استعفای دسته جمعی داد. یمن از ماه مارس ٢٠١۵ که دو دولت مستقل تلاش کردند تا خودشان قدرت را به دست بگیرند، شاهد جنگ های داخلی بوده است. وزارت امور خارجه ایالات متحده هم سفارتش را در این کشور تعطیل کرده و به امریکائی های ساکن یمن هشدار داده است هرچه زودتر از خاک این کشور خارج شوند. فرودگاه های یمن مدتی است که تعطیل شده اند و ورود و خروج به این منطقه را محدود کرده اند. یمن هم درست مثل بیشتر مناطق شبه جزیره عرب، با عملیات تروریستی که امنیت شهروندان و مسافران را تهدید می کنند آلوده شده است. دزدان دریائی حاضر در دریای سرخ، خلیج عدن و اقیانوس هند هم اوضاع را به نحو دیگری پیچیده کرده اند؛ بیشتر عملیات دزدان دریائی در آب های سومالی اتفاق می افتد.
۴) اوکراین
درست است که بخش هایی از اوکراین، از جمله مناطق غربی و پایتخت این کشور یعنی کیف برای مسافرت امنیت نسبی دارند، با این حال تنش موجود در مناطق دونتسک و کریمه، سفر به مناطق شرقی اوکراین را واقعا خطرناک کرده است. اواخر سال ٢٠١٣ بود که ناآرامی های داخلی اندک اندک آغاز شدند و پایتخت کشور و سایر بخش های آن را متاثر کردند.
هرچند دولت به این اغتشاشات پاسخ داد، با این حال شورشیان کریمه با دولت وارد نزاع شدند و از روس ها کمک خواستند. اوائل سال ٢٠١۴ بود که روسیه کریمه را اشغال و به خاک خودش ضمیمه کرد. جنگ در منطقه دونتسک که تحت کنترل شورشیان بود در طول سال ٢٠١۴ ادامه پیدا کرد. آتش بس میان دولت اوکراین و شورشی ها، منجر به احداث دیوار میان اراضی دو طرف شد، با این حال برخوردها در مناطق دونتسک و لوهانسک ادامه پیدا کرد.
خطوط هوائی اوکراین هم از اواسط سال ٢٠١۴ که یک فروند هواپیمای مالزیائی در این منطقه هدف موشک های روسی قرار گرفت و سقوط کرد و تمام سرنشینانش از بین رفتند، به صورت بسیار محدود فعالیت می کنند. اوکراین همچنان ناآرام است.
۵) ترکیه
بااینکه در طول سال های اخیر، حجم گردشگری استانبول و دیگر شهرهای ترکیه و تمایل توریستهای خارجی به بازدید از این کشور افزایش قابل توجهی پیدا کرده است، با این حال در طول چند ماه اخیر، احتمال خشونت و درگیری هم در این کشور به همین میزان بیشتر شده است.
بااینکه ترکیه هنوز به سطح خشونت و ناآرامی بعضی از کشورهای خاورمیانه یا آفریقا نرسیده، با این وجود مدتی است که به دلیل مجاورتش با عراق و سوریۀ فروپاشیده از جنگ، هدف سازمان های تروریستی قرار گرفته است. سیل پناهندگانی که از خشونت حاکم بر این کشورها متواری شده اند هم، دلیل مضاعفی است که باعث ناآرامی این منطقه شده است.
ترکیه مدتی است در برخی از پایگاه هایش به خصوص در بخش های جنوبی کشور، نزدیک به آدانا، شروع به عملیات نظامی کرده است. مساله دیگر اینکه ترکیه هم در طول سال های اخیر دست به گریبان ناآرامی های سیاسی داخلی بوده است. تظاهرات در این کشور کاملا عادی شده است و ممکن است هر لحظه به خشونت تبدیل شود. بهتر است دست کم به مناطق مرزی اش نزدیک نشویم.
۶) ونزوئلا
تنش ها میان حامیان سیاست های هوگو چاوز و جانشینش نیکولا مادورا و حزب های مخالف هنوز هم در منطقه کاراکاس و سایر بخش های ونزوئلا ناآرامی هایی را به دنبال دارد. سیاست های غلط دولت منجر به کمبود شدید کالاهای اولیه و افزایش سرسام آور نرخ تورم شده است. این دو مساله هم به نوبه خود منجر به ارتکاب جرائم خشونت آمیز در کشور شده اند.
ونزوئلا مدتی است “پایتخت آدم ربائی” جهان شده است: قربانی ها را چند ساعت نگه می دارند تا آشنایانشان مبلغ موردنظر را تهیه کنند. تظاهرات و آشوب هم همچنان ادامه دارد: مردم به سیاست های اشتباه دولت که زندگی را برایشان غیرممکن و جنایت را عادی کرده است، اعتراض دارند.
سرقت مسلحانه و سایر انواع جنایت های خیابانی هم هر از چند گاهی اتفاق می افتند؛ مناطق مرفه نشین و توریستی کشور بیشتر مورد حمله قرار می گیرند؛ درنتیجه بااینکه هنوز هم عده ای آزادانه برای گردش یا تجارت به ونزوئلا سر می زنند، با این حال باید به خوبی متوجه خطرات امنیتی موجود باشند.
٧) سومالی
دولت سومالی مدت ها است که شکست خورده، کشور هم از همان دهه ٩٠ میلادی وارد وضعیت بی قانونی شده است. درواقع سومالی یک دولت دموکراتیک بسیار ضعیف دارد، اما تقریبا هیچ کس قبولش ندارد.
بیشتر بخش های کشور هم به دست گروه های افراطی مثل الشباب که از وابستگان القاعده است، اداره می شود. همین گروه بود که ٢۵ دسامبر ٢٠١۴ در فرودگاه بین المللی موگادیشو و موارد متعدد دیگر، عملیات تروریستی انجام داد. بیشتر کشورها در خاک سومالی سفارتخانه ندارند و اگر شهروندانشان قصد سفر به این کشور را داشته باشند، نمی توانند برایشان کاری کنند.
بیشتر سومالیائی ها بر اثر بی لیاقتی دولت، اوضاع اسفناکی دارند، سال ٢٠١۵هم قحطی گسترده ای شایع شد که خطر بالا گرفتن خشونت را دوچندان کرد. آب های سومالی هم تبدیل به مامن دزدان دریائی شده اند و به نوبه خودشان آلوده شده اند. سومالی این روزها واقعا خطرناک شده است.
٨) کنیا
دوم آوریل ٢٠١۵ بود که تعدادی مرد مسلح ١۴٧ نفر را در دانشگاه نیروبی به تیر بستند. گروه تروریستی الشباب مسئولیت عملیات را بر عهده گرفت؛ این حملات بخشی از یک برنامه افراطی بسیار بزرگتر بود که کنیا را از سال ٢٠١١ تاکنون آلوده کرده است؛ حجم این حملات از سال ٢٠١٣ به بعد، بسیار بیشتر شده است.
کنیا را علاوه بر سایر گروهک ها، گروه های شورشی سومالیائی مستقر در همسایگی اش هم تهدید می کنند. بااینکه هرساله عده ای از افراد وارد کنیا می شوند و اتفاقی هم برایشان نمی افتد، با این حال دلیل نمی شود یادمان برود هر روز در خاک این کشور نسبت به گردشگران و مکان هایی مثل فرودگاه ها و استراحتگاه ها چه حملاتی صورت می گیرد.
حتی مناطق خرید، کلوب های شبانه و ایستگاه های حمل و نقل عمومی و مراکز مذهبی هم به شدت در معرض تهدید هستند. مقامات امنیتی کنیا وعده داده اند برنامه های تروریستی را به سرعت شناسائی و نقش بر آب کنند، با این حال افزایش بیش از حد برنامه های امنیتی هم می تواند موجب زحمت و اذیت گردشگران شود.
٩) بنگلادش
اوائل نوامبر ٢٠١۵ بود که گروه های تروریستی در مراسم خاکسپاری شخصی در بنگلادش، بمب گذاری کردند. این بمب گذاری تا سه روز بعد، در نقاط دیگر جهان از جمله بیروت و پاریس هم ادامه پیدا کرد.
بااینکه هشدار امنیتی وزارت امور خارجه ایالات متحده درخصوص سفر به بنگلادش، اوائل سال ٢٠١۶ منقضی می شود، با این حال به نظر نمی رسد خشونت های افراطی ها در این کشور به این زودی خاتمه پیدا کند.
از سال ٢٠١۴ به بعد، تعداد قابل توجهی از بنگلادشی ها و گردشگران، بر اثر حملات تروریستی جان باخته اند. در طول سال ٢٠١۵ هم تعدادی نویسنده، ناشر و خبرنگار تهدید شده اند، یک نفر وبلاگ نویس امریکائی هم در بنگلادش به قتل رسید. تهدیدهای خشونت آمیز علیه گردشگران کاملا عادی شده است.
بعد از انتخابات جنجالی سال ٢٠١۴، ناآرامی های سیاسی بیش از پیش شدند، بهار ٢٠١۵ بود که کشور شاهد تظاهرات و خشونت های خیابانی گسترده ای بود.
١٠) سیرالئون
کشورهای حاشیه غربی آفریقا از جمله گینه، لیبریا و سیرالئون سال ٢٠١۴ منشا اصلی شیوع اپیدمی ابولا بودند. درحال حاضر گینه و لیبریا از اکثر لیست های کشورهای خطرناک حذف شده اند، اما سیرالئون همچنان در لیست سیاه وزارت امور خارجه ایالات متحده باقی مانده است.
درحقیقت امور خارجه امریکا درخصوص تمام کشورهای حاشیه غربی آفریقا هشدار داده، اما سیرالئون را بیش از دیگر کشورها مهجور کرده است. آگوست ٢٠١۵ بود که موج جدیدی از موارد مبتلاء به ابولا شناسائی شدند؛ بااینکه مقامات دولتی سعی کرده اند بیماری را تحت کنترل بگیرند، با این حال ویروس همچنان در خاک این کشور باقی مانده و سفر به سیرالئون را خطرناک کرده است.
ابولا به شدت مسری است، به همین خاطر وزارت امور خارجه ایالات متحده توصیه کرده است به جز موارد کاملا ضروری به سیرالئون نزدیک نشویم. سرویس های پزشکی در خاک این کشور بسیار محدود هستند، گاهی هم به کل مختل می شوند، وضعیت کلینیک ها و بیمارستان ها هم به هیچ وجه قابل قبول نیست؛ اصولا آمبولانسی پیدا نمی شود.
منبع : سایت اقتصاد توریسم به نقل از escapehere.com
