توریست مالزی
۲۹ تیر ۱۴۰۲
توریست مالزی – پس از تلاشهای بسیار فعالان و دوستداران محیط زیست برای جلوگیری از اجرای پروژه سد چمشیر، این سد در نهایت آبگیری شد و رئیس دولت سیزدهم آن را افتتاح کرد. پروژهای که حسین آخانی، کارشناس محیط زیست میگوید: «باعث بیابانزایی گسترده و توسعه ریزگردها میشود.»
به گزارش تجارتنیوز، اواخر اسفندماه سال گذشته این سد آبگیری شد. در حالیکه بارها فعالان محیط زیست از تبعات آبگیری سد چمشیر گفته بودند و حتی وجود محوطهای تاریخی در محل اجرای این پروژه تائید شد. بنا به گزارش روابط عمومی میراث فرهنگی، پیش از این محمدحسین عزیزی، باستانشناس گفته بود که ۱۴۰ اثر فرهنگی_تاریخی در مخزن این سد شناسایی شده است.
پروژه سد چمشیر در ۳۵ کیلومتری شهرستان گچساران اجرا شد. منتقدان در ابتدا گفتند که آبگیری این سد در نهایت تبعاتی مانند سد گتوند دارد. برخی هم میگفتند سرنوشت شومتری در انتظار محیط زیست منطقه است. این سد روی رودخانه زهره آبگیری شد. حامیان اجرای این پروژه بر این باورند که آبگیری سد چمشیر به توسعه منطقه کمک میکند. مخالفان سد اما میگویند دیدگاه سیاسی در این پروژه دخیل بود نه اینکه سد آوردهای داشته باشد.
کنترل شوری آب رودخانه زهره و کنترل سیلاب یکی دیگر از اهداف این سد عنوان شده است. اما مخالفان این ادعا را هم رد کردند و گفتند که با آبگیری سد، حدود نیم تن نمک از طریق مخزن سد به رودخانه زهره پمپاژ میشود. از سوی دیگر در پشت پرده این پروژه میتوان ردپای چینیها را پیدا کرد. اما چینیها چقدر در این پروژه سهم دارند؟ سال گذشته میثم فاضلی، مدیر امور مطالعات سد چمشیر در این مورد گفت: «در پروژه سد چمشیر حدود ۳۰ میلیارد دلار پول بلوکهشده ایران در چین وجود داشت که دولت چین به ایران نمیداد.»
این کارشناس فنی شرکت توسعه منابع آب و نیروی وزارت نیرو ادامه داد: «در نهایت برای زنده شدن این پول بلوکهشده توافق شد که چین از این پول به ایران وام دهد. یعنی از پول خودمان به خودمان!» فاضلی گفت: «بخشی از این پول در پروژه سد چمشیر استفاده شد. البته به آن شرط که در این زمینه چین نیز یک طرف پروژه باشد.» (فراز) به عبارتی چین هم پول را بازپس نمیداد؛ هم از پول خودمان به خودمان وام داد؛ هم خود را در اجرای این پروژه جا داد! در واقع، چینیها در این پروژه حتی بیش از ذینفعان داخلی سود برد.
گزارشی از سد چمشیر بعد از آبگیری
پنج ماه پس از آبگیری سد چمشیر، حسین آخانی، کارشناس محیط زیست سراغ سد چمشیر رفت و گزارشی از این منطقه در صفحه اینستاگرامی خود منتشر کرد. آخانی گزارش داد که به بالادست سد چمشیر رفتند تا شوری آب را بررسی کنند و بر اساس آن EC آب در ورودی مخزن سد، ۱۱۰۰ میکروزیمنس بر سانتیمتر است. اما در ادامه گزارش آخانی آمده که EC آب در ایستگاه هیدرومتری روخانه زهره بعد از سد در باباکلان بالای ۳۷۰۰ میکروزیمنس بر سانتیمتر است. آخانی در صفحه اینستاگرامی خود نوشت: «تمام اندازهگیریهایی که پس از این از آبگیری سد چمشیر داشتم، EC در همین محدوده بود. البته این میزان EC در پربارانترین سال در ۵۰ سال اخیر است. آبی که از دریچههای سد وارد رودخانه میشود، کمترین مقدار شوری قابل مدیریت برای سازندگان را دارد.»
سدهایی که برای نابودی ایران ساخته میشوند
او در ادامه نوشت: «این وضعیت به آن معناست که حتی اگر ابر و باد و مه و خورشید و فلک همراه سازندگان چمشیر باشد و فرض کنیم همچنان با کمک فرازبند بتوانند از اختلاط آب شور ته بند جلوگیری کنند، پایان ماجرا همینی است که ما میبینیم. آبی با خروجی بالای ۴۰۰۰ که طبق تمام کتابهای علمی فقط به درد کاشت هالوفیتها میخورد.» «آبی که با انحلال گچ اگرچه ممکن است در کوتاه مدت امکان کشت برخی محصولات را داشته باشد ولی در درازمدت باعث بیابانزایی گسترده و توسعه ریزگردها میشود.»
آخانی در پایان گزارش خود نوشت: «من سدسازان را به این دلیل تحسین میکنم که خیلی خوب دروغ میگویند. جالبتر آن است که آنهایی که باید به آنها پول بدهند، دروغها بزرگ آنها را باور هم میکنند و دهها هزار میلیارد تومان بودجههای کشور را تقدیمشان میکنند. حتی اگر گندش هم درآید، باز هم به آنها پاداش میدهند تا سد خرسان ۳، سد مارون ۲ و سدهای دیگری را برای نابودی سرزمین ایران بسازند.»
به گزارش تجارتنیوز، اواخر اسفندماه سال گذشته این سد آبگیری شد. در حالیکه بارها فعالان محیط زیست از تبعات آبگیری سد چمشیر گفته بودند و حتی وجود محوطهای تاریخی در محل اجرای این پروژه تائید شد. بنا به گزارش روابط عمومی میراث فرهنگی، پیش از این محمدحسین عزیزی، باستانشناس گفته بود که ۱۴۰ اثر فرهنگی_تاریخی در مخزن این سد شناسایی شده است.
پروژه سد چمشیر در ۳۵ کیلومتری شهرستان گچساران اجرا شد. منتقدان در ابتدا گفتند که آبگیری این سد در نهایت تبعاتی مانند سد گتوند دارد. برخی هم میگفتند سرنوشت شومتری در انتظار محیط زیست منطقه است. این سد روی رودخانه زهره آبگیری شد. حامیان اجرای این پروژه بر این باورند که آبگیری سد چمشیر به توسعه منطقه کمک میکند. مخالفان سد اما میگویند دیدگاه سیاسی در این پروژه دخیل بود نه اینکه سد آوردهای داشته باشد.
کنترل شوری آب رودخانه زهره و کنترل سیلاب یکی دیگر از اهداف این سد عنوان شده است. اما مخالفان این ادعا را هم رد کردند و گفتند که با آبگیری سد، حدود نیم تن نمک از طریق مخزن سد به رودخانه زهره پمپاژ میشود. از سوی دیگر در پشت پرده این پروژه میتوان ردپای چینیها را پیدا کرد. اما چینیها چقدر در این پروژه سهم دارند؟ سال گذشته میثم فاضلی، مدیر امور مطالعات سد چمشیر در این مورد گفت: «در پروژه سد چمشیر حدود ۳۰ میلیارد دلار پول بلوکهشده ایران در چین وجود داشت که دولت چین به ایران نمیداد.»
این کارشناس فنی شرکت توسعه منابع آب و نیروی وزارت نیرو ادامه داد: «در نهایت برای زنده شدن این پول بلوکهشده توافق شد که چین از این پول به ایران وام دهد. یعنی از پول خودمان به خودمان!» فاضلی گفت: «بخشی از این پول در پروژه سد چمشیر استفاده شد. البته به آن شرط که در این زمینه چین نیز یک طرف پروژه باشد.» (فراز) به عبارتی چین هم پول را بازپس نمیداد؛ هم از پول خودمان به خودمان وام داد؛ هم خود را در اجرای این پروژه جا داد! در واقع، چینیها در این پروژه حتی بیش از ذینفعان داخلی سود برد.
گزارشی از سد چمشیر بعد از آبگیری
پنج ماه پس از آبگیری سد چمشیر، حسین آخانی، کارشناس محیط زیست سراغ سد چمشیر رفت و گزارشی از این منطقه در صفحه اینستاگرامی خود منتشر کرد. آخانی گزارش داد که به بالادست سد چمشیر رفتند تا شوری آب را بررسی کنند و بر اساس آن EC آب در ورودی مخزن سد، ۱۱۰۰ میکروزیمنس بر سانتیمتر است. اما در ادامه گزارش آخانی آمده که EC آب در ایستگاه هیدرومتری روخانه زهره بعد از سد در باباکلان بالای ۳۷۰۰ میکروزیمنس بر سانتیمتر است. آخانی در صفحه اینستاگرامی خود نوشت: «تمام اندازهگیریهایی که پس از این از آبگیری سد چمشیر داشتم، EC در همین محدوده بود. البته این میزان EC در پربارانترین سال در ۵۰ سال اخیر است. آبی که از دریچههای سد وارد رودخانه میشود، کمترین مقدار شوری قابل مدیریت برای سازندگان را دارد.»
سدهایی که برای نابودی ایران ساخته میشوند
او در ادامه نوشت: «این وضعیت به آن معناست که حتی اگر ابر و باد و مه و خورشید و فلک همراه سازندگان چمشیر باشد و فرض کنیم همچنان با کمک فرازبند بتوانند از اختلاط آب شور ته بند جلوگیری کنند، پایان ماجرا همینی است که ما میبینیم. آبی با خروجی بالای ۴۰۰۰ که طبق تمام کتابهای علمی فقط به درد کاشت هالوفیتها میخورد.» «آبی که با انحلال گچ اگرچه ممکن است در کوتاه مدت امکان کشت برخی محصولات را داشته باشد ولی در درازمدت باعث بیابانزایی گسترده و توسعه ریزگردها میشود.»
آخانی در پایان گزارش خود نوشت: «من سدسازان را به این دلیل تحسین میکنم که خیلی خوب دروغ میگویند. جالبتر آن است که آنهایی که باید به آنها پول بدهند، دروغها بزرگ آنها را باور هم میکنند و دهها هزار میلیارد تومان بودجههای کشور را تقدیمشان میکنند. حتی اگر گندش هم درآید، باز هم به آنها پاداش میدهند تا سد خرسان ۳، سد مارون ۲ و سدهای دیگری را برای نابودی سرزمین ایران بسازند.»
