توریست مالزی
۲۴ شهریور ۱۳۹۴
شاید به صراحت بتوان گفت کشورمالزی جزء معدود کشورهایی است که زمین های گلف و تنیس بسیاری را درخود جای داده است وعلاقمندان بهاین ورزش ها مانند بسیاری از کشورهای دیگر می توانند براحتی به آنها دسترسی داشته باشند. بعلاوه یکنواختی شرایط آب و هوایی و نبود برف و سرما خود سبب شده که فضا های این ورزش درهمه فصول قابل استفاده باشند. هم اکنون در این کشور در اکثر مجموعه های مسکونی زمین تنیس و استخر شنا جزء تسهیلات مجتمع ها می باشد و بخشی از محوطه را به خود اختصا ص داده اند. امروزه توجه به ورزش و اولویت بخشیدن به گسترش فضا های ورزشی از نشانه های توسعه یا فتگی کشورها محسوب می شود چرا که اهمیت به ورزش علاوه بر ایجاد سلامت و نشاط در مردم جامعه یکی از راه های جلوگیری از هرز رفتن انرژی قشرجوان جامعه است بعلاوه پرداختن به ورزش حرفه ای و حمایت از آن سبب مطرح شدن کشورها در سطح جها نی و همچنین سودآوری برای کشورهاست.
آقای سعید افضلی راد یکی از مربیان موفق تنیس کشور مالزی می باشند که حدودا بیست سا ل است که به امر آموزش تنیس جوانان ما لزیایی اشتغال دارد. مجله توریست در راستای معرفی ایرانیا ن به نام و موفق ساکن کشور مالزی مصاحبه ای با ایشا ن انجام داده است که هم حال و هوای ورزشی دارد و هم به نوعی بیان تجربیات بیست سال زندگی ایشا ن با مردمان سرزمین باران های تند و جنگل های سبز است.
جناب آقای افضلی در ابتدا علاقه مندیم خلاصه ای از سوابق ورزشی شما بدانیم و اینکه چه شد به مالزی آمدید و چه عواملی سبب گردید شما این کشور را برای سکونتی طولانی مدت انتخاب کنید.
– شاید یکی از امتیازات و افتخارات من این است که درخانواده ای متولد شدم که ورزش نه تنها ازعلایقشان بود بلکه به آن در سطح قهرمانی پرداخته بودند. پدرم از قهرمانان باستانی کار بود و عمو و عمه ام از قهرمانان قایقرانی ایران و برادرم در پینگ پنگ بنام است. من ورزش را در ابتدا با کشتی و فوتبال شروع کردم و علاقه مند بودم که در کشتی به قهرمانی برسم ولی به علت ضرب خوردگی غضروف ران در بازی فوتبال مجبور شدم کشتی و فوتبال را کنار بگذارم و والیبال بازی کنم که در این رشته ورزشی نیز موفقیت خوبی کسب کردم و زمانی کاپیتان تیم راه آهن بودم. ولی آشنایی من با تنیس کاملا اتفاقی بود و زمانی که حدودا ۱۸سال داشتم به پیشنهاد برادرم بازی تنیس را شروع کردم و چون والیبال را خوب می دانستم و مشابهت هایی بین این دو ورزش بود خیلی سریع در تنیس پیشرفت کردم ولی پیشرفت من در این بازی همزمان شد با شروع جنگ و رفتنم به خدمت سربازی و سپس اعزام به مناطق جنگی به عنوان افسر وظیفه که این امرسبب شد، حداقل دوسالی دست من راکت تنیس را لمس نکند. پس از اتمام خدمت تصمیم گرفتم به مربیگری تنیـس بپردازم و شـروع به گذراندن دوره های مربی گری ITFدر داخل و خارج ازکشورکردم و چون هدف من رسیدن به سطح عالی مربیگری این رشته بود. سالها پیش سفری به سنگاپور داشتم که مدت شش ماه در آنجا ماندم و دوره دیگری از مربیگری را گذراندم و آنچه مرا آنجا ماندگار نکرد این مسئله بود که حس کردم، احترام لازم به یک ایرانی مسلمان در آنجا خیلی پر رنگ نیست به همین خاطر به مالزی آمدم که حدود سال ۱۹۹۰بود و در همان زمان کارم را با فدراسیون تنیس مالزی در سمت مربی تیم جوانان شروع کردم و این همکاری تا سال ۱۹۹۸ادامه داشت. علاوه برآن مربی آکادمی تنیس مالزی هم بودم و در سال ۱۹۹۳سرمربی تیم ملی مالزی شدم جالب است بدانید که در همان زمان مربیان دیگری ازکشورهای اروپایی هم در فدراسیون تنیس مالزی حضور داشتند ولی از آنجا که مالایی ها احترام خاصی برای ایرانیان قایلند ایرانی بودن و مسـلمان بودن و همچنـین دانـش و مـهارت من در امر
مربی گری جایگاه ویژه ای برای من در بین دولتمردان مالایی فراهم می کرد. آنها فرزندانشان را از سن پایین برای تعلیم نزد من می آوردند و سلامت اخلاقی و امین بودن مربی برایشان بسیار حایز اهمیت بود .
من در سال ۱۹۹۸به ایران برگشتم و در سمت سرمربی تیم جوانان ایران مشغول به کار شدم و شاگردان خوبی را تحت تمرین و آموزش قرار دادم که یکی ازآنها انوشه شاه قلی است که درتنیس به مقام اولی ایران رسید و موفق شد در بازیهای قطر بر حریف قدرتمند آلمانی خود پیروز شود. البته من دو سا ل بعد یعنی در سال ۲۰۰۰مجددا به مالزی برگشتم.
در این مدتی که در ایران بودید وضعیت تنیس ایران را چگونه ارزیابی کردید و هم اکنون این ورزش درکشور ما در سطح حرفه ای در چه جایگاهی قراردارد؟
– متاسفانه فــدراسیون تنیس نیز مـــانند دیگر فدراسیون های ورزشی در اثر ضعف مدیریت و بودجه آسیب فراوان دیده است و این درحالی است که زمانی تنیس ایران در آسیا به نام بود و در سطح قهرمانی حرفی برای گفتن داشت. البته هنوز هم مردم آسیا ایران را سرزمینی مناسب برای تنیس قهرمانی می دانند ولی امروزه رشد در میادین ورزشی هم مانند سایر رشته ها نیازمند علم روز و مدیریت مرتبط و اسپانسرهای قدرتمند است که متاسفانه در ایران کلیه این عوامل بسیار ضعیف و مورد بی توجهی از جانب مسئولین امر قرار گرفته است و اگر اوضاع به همین منوال پیش برود ورزش قهرمانی در ایران آینده ای نخواهد داشت و تنها استناد کردن به قهرمانی عده ای معدود که قهرمانی شان بیشتر حاصل تلاش فردی شان بوده تا حمایت فدراسیون ها کافی نخواهد بود.. ورزش حرفه ای و مطرح شدن درسطح جهانی حاصل جدیت ،مدیریت و صرف بودجه منا سب است که برای کشورثروتمندی مثل ایران رسیدن به این سطح در صورت خواست مسوولین چندان سخت و دور از انتظار نیست .
آیا سال ها زندگی در کشور مالزی پاسخ به خواسته های شما که رسیدن به سطح عالی مربیگری می باشد بوده است ؟
– مسئله ای که سالها مرا در این کشور ماندگارکرده است تنها رسیدن به یک رتبه عالی مربیگری نبوده است . من در این کشور همیشه حمایت و احترام داشته ام چیزی که متاسفانه تا زمانی که در کشور خودم بودم کمتر به آن پرداخته می شد. فدراسیون های ایران حمایتی درخور یک مربی و ورزشکارحرفه ای ارائه نمی دهند.طی سالها کار و آموزش فرزندان مردم مالزی من چیزی جز مهربانی و آرامش و احترام متقابل از آنها ندیدم مسئولین این کشور درعین با سوادی و به روز بودن بسیار ساده و بی ادعا هستند و به راحتی شما می توانید نظراتتان را به آنها منتقل کنید و با آنها از نزدیک دیدار داشته باشید و درعین مسلمان بودنشان دایره خودی هایشان بسیارگسترده و انتقادپذیر است .
وضعیت ورزش و خصوصا ورزش حرفه ای را درکشور مالزی چطور ارزیابی می کنید آیا مالایی ها اهل ورزش هستند و در دانشگاه و مدرسه به ورزش اهمیت می دهند؟
– مالزی به عنوان یک کشور در حال توسعه هنوز از جایگاه خیلی بالایی در ورزش حرفه ای برخوردار نیست و می دانید کشورهای در حال توسعه در برخی زمینه ها مشابه هم هستند یکی از آنها عدم مدیریت وسرمایه گذاری در بخش ورزش است . در این کشور چینی ها بیشتر از مالایی ها به ورزش و رژیم غذایی مناسب اهمیت می دهند ولی با توجه به تازه بودن روند توسعه در این کشور دولت اقداما ت مثبتی برای توسعه ورزش و فضاهای ورزشی انجام داده است و اگرچه هنوز جایگاه ورزشی همانند کشورهای توسعه یافته ندارد ولی تلاش خود را در توسعه و اهمیت دادن به ورزش انجام می دهد. در زمینه تنیس دختران چینی مالایی ها بسیار قدرتمند عمل می کنند و پسرهای مالایی هم در این رشته ورزشی خوب عمل کرده اند که یکی از آنها “آدام جایا” است که از شاگردان من است و اکنون قهرمان تنیس جوانان مالزی است بعلاوه برای تشویق علاقمندان به ورزش حرفه ای دولت امتیازات ویژه ای به این افراد می دهد.
آقای افضلی شما چند فرزند دارید و آیا فرزندان شما هم به ورزش تنیس علاقمند هستند؟
من صاحب دو دختر هستم که یکی شان ۱۲سال دارد و دیگری ۱۰ساله است و هم اکنون در تنیس در رده نوجوانان به مقام قهرمانی در مالزی رسیده اند که این امرسبب شده است بتوانند از اسکالرشیب برای ادامه تحصیل در بهترین مدرسه اینترنشنال استفاده کنند و بزرگترین آرزوی من این است که زمانی با دخترانم در جایگاه ویمبلدون بنشینم و شاهد قهرمانی آنها دراین بازیها باشم و خصوصا این که آنها مقام قهرمانی را تحت عنوان تنیس بازان ایرانی تصاحب کنند.
آیاشما سن خاصی را برای شروع بازی تنیس پیشنهاد می کنید و به اعتقاد شما قهرمانی در ورزش علاوه بر تمرینات مکرر نبوغ و تیزبینی ویژه ای هم می طلبد؟
– تنیس از معدود ورزش هایی است که شروع و خاتمه آن زمان ندارد و علاقه مندان به این ورزش می توانند در هر سنی تحت آموزش قرار بگیرند و پیشرفتشان بستگی به قدرت بدنی و میزان فراگیری آنها دارد ولی برای ورزش حرفه ای مسلما بهتر است از دوران کودکی ورزش را شروع کرد این شروع می تواند در ابتدا آشنایی با یک راکت ساده تنیس باشد کما اینکه قهرمانان این رشته عموما از سن پایین این ورزش را شروع کرده اند اما در رابطه با قسمت دوم سوال شما باید عرض کنم مسلما کسی که رکورد دار می شود حتما چیزی بر رکورد قبلی افزوده و از تکنیک ویژه ای برخوردار بوده است و یا تیزبینی خاصی در پیش بینی حرکات حریف داشته است که اینها تنها نمی تواند حاصل تمرین باشد بلکه حاصل تفکر ویژه شخص هم می باشد.
باتوجه به تاکید شما بر قدرت جسمانی، آیا یک تنیسور می بایست رژیم غذایی خاصی را رعایت کند ؟
– علت تاکید من بر سلامت و قدرت بدنی برای یک تنیس باز این است که تنیس یک بازی انفرادی است و بازیکن در طی بازی فعالیت و تحرک بدون وقفه بسیاری انجام می دهد جالب است بدانید یک بازی سه سته تنیس را معادل پنج کیلومتر دوندگی برآورد می کنند بعلاوه همه ورزشکاران خصوصا حرفه ای ها رژیم غذایی خاصی دارند مصـرف فراوان لبنیات بطور روزانه و همچنین عسل از واجبات رژیم آنان است و امروزه بعلت نگاه علمی به ورزش همیشه یک ورزشکار حرفه ای تحت نظارت یک متخصص تغذیه، یک متخصص بدنسازی، یک روانشناس و بطورکلی یک تیم پشتیبان است و امروزه برای بهترین شدن تنها تلاش فردی کافی نیست بلکه حمایت تیمی لازم است.
امروزه مشاهده می شودکه علاوه بر مهاجرت جوانان با استعداد و افراد متخصص ایرانی از کشور قهرمانان و مربیان ورزشی نیز بطور نسبی اقدام به مهاجرت به کشورهای دیگر می کنند. آیا به نظر شما خروج این افراد از کشور هم می تواند آسیب زننده به آینده کشور باشد؟
مسلما این مهاجرت ها آسیب های زیادی برای ورزش کشور دارد چون افراد مستعدی برای مدال آوری و قهرمانی باقی نمی مانند و همینطور مربیانی که توانایی رهبری و تربیت یک ورزشکار را داشته باشند بعد از مدتی که همه رفتند و مسئولین هم اهمیت ندادند باید پول های هنگفتی پرداخته شود تا شاید یک مربی خارجی بیاید و تلنگری به وضعیت نابسامان شده بزند. ورزش یعنی سلامتی یعنی تشویق جوانان به صرف انرژی شا ن در میادین ورزشی نه درکوچه و خیابان .
بعنوان آخرین سوال شما چه توصیه ای برای ایرانیان مقیم مالزی و آنهایی که از این پس خواهند آمد دارید.
– خواهش من از ایرانیا ن عزیز این است که، رفتاری ازخود ارایه نکنند که سالها عزت و احترام و اعتمادی که مردم مالزی برای ایرانیان قایل اند را زیرسوال ببرد و خدشه دارکند. از بحث و جدل سیاسی با این مردم خودداری کنند و به قوانین و آدابشان احترام بگذارند.قبل از سفر به این کشور مطالعه ای راجع به قوانین شان داشته باشند. در اینجا بسیاری از ایرانیانی که ساده انگارانه ازکنار قوانین این کشورگذشتند دچار مشکلات زیادی حتی زندان شدند که این اصلا تبلیغ خوبی برای ما نبوده است. به نظر من مالزی بیشترکشور آرامش و تحصیل است و چندان کشور پول سازی برای خارجیان نیست مگرآنهایی که صاحب تخصص های ویژه و سرمایه های هنگفت هستند.
آقای سعید افضلی راد یکی از مربیان موفق تنیس کشور مالزی می باشند که حدودا بیست سا ل است که به امر آموزش تنیس جوانان ما لزیایی اشتغال دارد. مجله توریست در راستای معرفی ایرانیا ن به نام و موفق ساکن کشور مالزی مصاحبه ای با ایشا ن انجام داده است که هم حال و هوای ورزشی دارد و هم به نوعی بیان تجربیات بیست سال زندگی ایشا ن با مردمان سرزمین باران های تند و جنگل های سبز است.
جناب آقای افضلی در ابتدا علاقه مندیم خلاصه ای از سوابق ورزشی شما بدانیم و اینکه چه شد به مالزی آمدید و چه عواملی سبب گردید شما این کشور را برای سکونتی طولانی مدت انتخاب کنید.
– شاید یکی از امتیازات و افتخارات من این است که درخانواده ای متولد شدم که ورزش نه تنها ازعلایقشان بود بلکه به آن در سطح قهرمانی پرداخته بودند. پدرم از قهرمانان باستانی کار بود و عمو و عمه ام از قهرمانان قایقرانی ایران و برادرم در پینگ پنگ بنام است. من ورزش را در ابتدا با کشتی و فوتبال شروع کردم و علاقه مند بودم که در کشتی به قهرمانی برسم ولی به علت ضرب خوردگی غضروف ران در بازی فوتبال مجبور شدم کشتی و فوتبال را کنار بگذارم و والیبال بازی کنم که در این رشته ورزشی نیز موفقیت خوبی کسب کردم و زمانی کاپیتان تیم راه آهن بودم. ولی آشنایی من با تنیس کاملا اتفاقی بود و زمانی که حدودا ۱۸سال داشتم به پیشنهاد برادرم بازی تنیس را شروع کردم و چون والیبال را خوب می دانستم و مشابهت هایی بین این دو ورزش بود خیلی سریع در تنیس پیشرفت کردم ولی پیشرفت من در این بازی همزمان شد با شروع جنگ و رفتنم به خدمت سربازی و سپس اعزام به مناطق جنگی به عنوان افسر وظیفه که این امرسبب شد، حداقل دوسالی دست من راکت تنیس را لمس نکند. پس از اتمام خدمت تصمیم گرفتم به مربیگری تنیـس بپردازم و شـروع به گذراندن دوره های مربی گری ITFدر داخل و خارج ازکشورکردم و چون هدف من رسیدن به سطح عالی مربیگری این رشته بود. سالها پیش سفری به سنگاپور داشتم که مدت شش ماه در آنجا ماندم و دوره دیگری از مربیگری را گذراندم و آنچه مرا آنجا ماندگار نکرد این مسئله بود که حس کردم، احترام لازم به یک ایرانی مسلمان در آنجا خیلی پر رنگ نیست به همین خاطر به مالزی آمدم که حدود سال ۱۹۹۰بود و در همان زمان کارم را با فدراسیون تنیس مالزی در سمت مربی تیم جوانان شروع کردم و این همکاری تا سال ۱۹۹۸ادامه داشت. علاوه برآن مربی آکادمی تنیس مالزی هم بودم و در سال ۱۹۹۳سرمربی تیم ملی مالزی شدم جالب است بدانید که در همان زمان مربیان دیگری ازکشورهای اروپایی هم در فدراسیون تنیس مالزی حضور داشتند ولی از آنجا که مالایی ها احترام خاصی برای ایرانیان قایلند ایرانی بودن و مسـلمان بودن و همچنـین دانـش و مـهارت من در امر
مربی گری جایگاه ویژه ای برای من در بین دولتمردان مالایی فراهم می کرد. آنها فرزندانشان را از سن پایین برای تعلیم نزد من می آوردند و سلامت اخلاقی و امین بودن مربی برایشان بسیار حایز اهمیت بود .
من در سال ۱۹۹۸به ایران برگشتم و در سمت سرمربی تیم جوانان ایران مشغول به کار شدم و شاگردان خوبی را تحت تمرین و آموزش قرار دادم که یکی ازآنها انوشه شاه قلی است که درتنیس به مقام اولی ایران رسید و موفق شد در بازیهای قطر بر حریف قدرتمند آلمانی خود پیروز شود. البته من دو سا ل بعد یعنی در سال ۲۰۰۰مجددا به مالزی برگشتم.
در این مدتی که در ایران بودید وضعیت تنیس ایران را چگونه ارزیابی کردید و هم اکنون این ورزش درکشور ما در سطح حرفه ای در چه جایگاهی قراردارد؟
– متاسفانه فــدراسیون تنیس نیز مـــانند دیگر فدراسیون های ورزشی در اثر ضعف مدیریت و بودجه آسیب فراوان دیده است و این درحالی است که زمانی تنیس ایران در آسیا به نام بود و در سطح قهرمانی حرفی برای گفتن داشت. البته هنوز هم مردم آسیا ایران را سرزمینی مناسب برای تنیس قهرمانی می دانند ولی امروزه رشد در میادین ورزشی هم مانند سایر رشته ها نیازمند علم روز و مدیریت مرتبط و اسپانسرهای قدرتمند است که متاسفانه در ایران کلیه این عوامل بسیار ضعیف و مورد بی توجهی از جانب مسئولین امر قرار گرفته است و اگر اوضاع به همین منوال پیش برود ورزش قهرمانی در ایران آینده ای نخواهد داشت و تنها استناد کردن به قهرمانی عده ای معدود که قهرمانی شان بیشتر حاصل تلاش فردی شان بوده تا حمایت فدراسیون ها کافی نخواهد بود.. ورزش حرفه ای و مطرح شدن درسطح جهانی حاصل جدیت ،مدیریت و صرف بودجه منا سب است که برای کشورثروتمندی مثل ایران رسیدن به این سطح در صورت خواست مسوولین چندان سخت و دور از انتظار نیست .
آیا سال ها زندگی در کشور مالزی پاسخ به خواسته های شما که رسیدن به سطح عالی مربیگری می باشد بوده است ؟
– مسئله ای که سالها مرا در این کشور ماندگارکرده است تنها رسیدن به یک رتبه عالی مربیگری نبوده است . من در این کشور همیشه حمایت و احترام داشته ام چیزی که متاسفانه تا زمانی که در کشور خودم بودم کمتر به آن پرداخته می شد. فدراسیون های ایران حمایتی درخور یک مربی و ورزشکارحرفه ای ارائه نمی دهند.طی سالها کار و آموزش فرزندان مردم مالزی من چیزی جز مهربانی و آرامش و احترام متقابل از آنها ندیدم مسئولین این کشور درعین با سوادی و به روز بودن بسیار ساده و بی ادعا هستند و به راحتی شما می توانید نظراتتان را به آنها منتقل کنید و با آنها از نزدیک دیدار داشته باشید و درعین مسلمان بودنشان دایره خودی هایشان بسیارگسترده و انتقادپذیر است .
وضعیت ورزش و خصوصا ورزش حرفه ای را درکشور مالزی چطور ارزیابی می کنید آیا مالایی ها اهل ورزش هستند و در دانشگاه و مدرسه به ورزش اهمیت می دهند؟
– مالزی به عنوان یک کشور در حال توسعه هنوز از جایگاه خیلی بالایی در ورزش حرفه ای برخوردار نیست و می دانید کشورهای در حال توسعه در برخی زمینه ها مشابه هم هستند یکی از آنها عدم مدیریت وسرمایه گذاری در بخش ورزش است . در این کشور چینی ها بیشتر از مالایی ها به ورزش و رژیم غذایی مناسب اهمیت می دهند ولی با توجه به تازه بودن روند توسعه در این کشور دولت اقداما ت مثبتی برای توسعه ورزش و فضاهای ورزشی انجام داده است و اگرچه هنوز جایگاه ورزشی همانند کشورهای توسعه یافته ندارد ولی تلاش خود را در توسعه و اهمیت دادن به ورزش انجام می دهد. در زمینه تنیس دختران چینی مالایی ها بسیار قدرتمند عمل می کنند و پسرهای مالایی هم در این رشته ورزشی خوب عمل کرده اند که یکی از آنها “آدام جایا” است که از شاگردان من است و اکنون قهرمان تنیس جوانان مالزی است بعلاوه برای تشویق علاقمندان به ورزش حرفه ای دولت امتیازات ویژه ای به این افراد می دهد.
آقای افضلی شما چند فرزند دارید و آیا فرزندان شما هم به ورزش تنیس علاقمند هستند؟
من صاحب دو دختر هستم که یکی شان ۱۲سال دارد و دیگری ۱۰ساله است و هم اکنون در تنیس در رده نوجوانان به مقام قهرمانی در مالزی رسیده اند که این امرسبب شده است بتوانند از اسکالرشیب برای ادامه تحصیل در بهترین مدرسه اینترنشنال استفاده کنند و بزرگترین آرزوی من این است که زمانی با دخترانم در جایگاه ویمبلدون بنشینم و شاهد قهرمانی آنها دراین بازیها باشم و خصوصا این که آنها مقام قهرمانی را تحت عنوان تنیس بازان ایرانی تصاحب کنند.
آیاشما سن خاصی را برای شروع بازی تنیس پیشنهاد می کنید و به اعتقاد شما قهرمانی در ورزش علاوه بر تمرینات مکرر نبوغ و تیزبینی ویژه ای هم می طلبد؟
– تنیس از معدود ورزش هایی است که شروع و خاتمه آن زمان ندارد و علاقه مندان به این ورزش می توانند در هر سنی تحت آموزش قرار بگیرند و پیشرفتشان بستگی به قدرت بدنی و میزان فراگیری آنها دارد ولی برای ورزش حرفه ای مسلما بهتر است از دوران کودکی ورزش را شروع کرد این شروع می تواند در ابتدا آشنایی با یک راکت ساده تنیس باشد کما اینکه قهرمانان این رشته عموما از سن پایین این ورزش را شروع کرده اند اما در رابطه با قسمت دوم سوال شما باید عرض کنم مسلما کسی که رکورد دار می شود حتما چیزی بر رکورد قبلی افزوده و از تکنیک ویژه ای برخوردار بوده است و یا تیزبینی خاصی در پیش بینی حرکات حریف داشته است که اینها تنها نمی تواند حاصل تمرین باشد بلکه حاصل تفکر ویژه شخص هم می باشد.
باتوجه به تاکید شما بر قدرت جسمانی، آیا یک تنیسور می بایست رژیم غذایی خاصی را رعایت کند ؟
– علت تاکید من بر سلامت و قدرت بدنی برای یک تنیس باز این است که تنیس یک بازی انفرادی است و بازیکن در طی بازی فعالیت و تحرک بدون وقفه بسیاری انجام می دهد جالب است بدانید یک بازی سه سته تنیس را معادل پنج کیلومتر دوندگی برآورد می کنند بعلاوه همه ورزشکاران خصوصا حرفه ای ها رژیم غذایی خاصی دارند مصـرف فراوان لبنیات بطور روزانه و همچنین عسل از واجبات رژیم آنان است و امروزه بعلت نگاه علمی به ورزش همیشه یک ورزشکار حرفه ای تحت نظارت یک متخصص تغذیه، یک متخصص بدنسازی، یک روانشناس و بطورکلی یک تیم پشتیبان است و امروزه برای بهترین شدن تنها تلاش فردی کافی نیست بلکه حمایت تیمی لازم است.
امروزه مشاهده می شودکه علاوه بر مهاجرت جوانان با استعداد و افراد متخصص ایرانی از کشور قهرمانان و مربیان ورزشی نیز بطور نسبی اقدام به مهاجرت به کشورهای دیگر می کنند. آیا به نظر شما خروج این افراد از کشور هم می تواند آسیب زننده به آینده کشور باشد؟
مسلما این مهاجرت ها آسیب های زیادی برای ورزش کشور دارد چون افراد مستعدی برای مدال آوری و قهرمانی باقی نمی مانند و همینطور مربیانی که توانایی رهبری و تربیت یک ورزشکار را داشته باشند بعد از مدتی که همه رفتند و مسئولین هم اهمیت ندادند باید پول های هنگفتی پرداخته شود تا شاید یک مربی خارجی بیاید و تلنگری به وضعیت نابسامان شده بزند. ورزش یعنی سلامتی یعنی تشویق جوانان به صرف انرژی شا ن در میادین ورزشی نه درکوچه و خیابان .
بعنوان آخرین سوال شما چه توصیه ای برای ایرانیان مقیم مالزی و آنهایی که از این پس خواهند آمد دارید.
– خواهش من از ایرانیا ن عزیز این است که، رفتاری ازخود ارایه نکنند که سالها عزت و احترام و اعتمادی که مردم مالزی برای ایرانیان قایل اند را زیرسوال ببرد و خدشه دارکند. از بحث و جدل سیاسی با این مردم خودداری کنند و به قوانین و آدابشان احترام بگذارند.قبل از سفر به این کشور مطالعه ای راجع به قوانین شان داشته باشند. در اینجا بسیاری از ایرانیانی که ساده انگارانه ازکنار قوانین این کشورگذشتند دچار مشکلات زیادی حتی زندان شدند که این اصلا تبلیغ خوبی برای ما نبوده است. به نظر من مالزی بیشترکشور آرامش و تحصیل است و چندان کشور پول سازی برای خارجیان نیست مگرآنهایی که صاحب تخصص های ویژه و سرمایه های هنگفت هستند.
