توریست مالزی
۲۶ شهریور ۱۳۹۴
جنگندهای از سرزمین آریایی
چشمان رنگی و چهره استخوانیاش به همراه یک شرم زیبای شرقی و اخلاق نیک او شاید نشان از نامی است که بر او نهادهاند. «آشای آریا» بازیگر رزمی کار مقیم مالزی، تلاش دارد تا مهارتهای خود را بعنوان یک ایرانی، با قدرت هرچه تمامتر به رخ جهانیان بکشاند تا با آرزوهایی به بلندای سرفرازی جوانان وطنش این افتخار را با هموطنان خود در این سرزمین به اشتراک بگذارد.
«آشای آریا» جوان ۲۹ساله ایرانی، شش سالی است در مالزی زندگی میکند و اکنون به عنوان بازیگر رزمی کار در سینمای این کشور شناخته میشود.
او از سن هشت سالگی آموزش ورزشهای رزمی را در رشته «کونگ فو توآ» رشتهای که آن را کاملا ایرانی میداند- آغاز کرده و در سن بیست سالگی مدرک مربیگری این سبک را دریافت کرده است. به گفته خودش بیست و یک سالی میشود که هر روز در این رشته تمرین میکند و تاکنون در مسابقات و فستیوالهای مختلف شرکت کرده و عناوین قهرمانی زیادی در سطح کشوری و جهانی به دست آورده است. او در کنار این رشته ورزشی به رشته «نینجوتسو» (Ninjutsu) که یک هنر رزمی ژاپنی است نیز پرداخته است. همزمان با حضورش در مالزی استاد ایرانیاش از او خواسته تا نماینده رسمی فدراسیون کونگ فو تو آ و نیجوتسوی ایران در مالزی نیز باشد و او با عنوان مربی در رشته کونگ فو تو آی سنتی همچنین نینجوتسو در مالزی، چند ماهی به این کار ادامه داده و پس از آن ترجیح می دهد فعالیت خود در این رشتهها را از طریق سینما ادامه دهد.
آشای پس از پایان تحصیلاتش که در رشته فن آوری ارتباطات بوده، کارش را نه در زمینه تحصیلیاش بلکه با مدلینگ آغاز میکند و همکاری با چند شرکت داخلی و خارجی و همچنین نمایشهای مد، در زمره کارهای او در این زمینه به شمار میرود.
آشای آریا در سال ۲۰۰۹با پذیرفتن پیشنهاد بازی در یک فیلم اکشن مالزیایی با عنوان «یابنده» (Finder) به طور حرفهای وارد عرصه سینما شده و پس از آن در فیلمهایی همچون
KL Zambi، «Degree»، Shadow، Vikingdom، My Wish، Don 2 و چند فیلم از سینمای هند به ایفای نقش یا طراحی صحنههای رزمی و بدل کاری پرداخته است.
او همچنین این فرصت را داشته تا در کنار چندتن از بازیگران به نام آسیا از جمله شاهرخ خان، Ron Smoorenburg, Dominic Purcell, Zizan (malaysian actor), Jon Foo به ایفای نقش بپردازد.
مجله توریست، گفت وگویی با این هنرمند رزمیکار ایرانی انجام داده است که در ادامه میخوانید.
چطور شد که از کار مدلینگ و تحصیل در «IT» وارد کار بازیگری شدید؟
بعد از یک سال فعالیت در زمینه مدلینگ، توسط یکی از کارگردانان مالزیایی به من پیشنهاد کار بازیگری شد. ابتدا فکر میکردم به عنوان سیاهی لشکر از من استفاده میکنند اما بعد مرا به عنوان نقش اصلی فیلمی اکشن با عنوان «یابنده» انتخاب کردند و من به عنوان طراح تمامی صحنههای اکشن و بدلکاری در کنار بازیگری در آن فیلم که در سال ۲۰۰۹فیلمبرداری میشد و هفت ماه طول کشید، فعالیت کردم. البته به دلیل اختلاف تهیه کننده و کارگردان این فیلم مراحل ساخت طولانی پیدا کرد که به زودی اکران میشود.
بعد از آن، در کنار بازیگری علاقه زیادی به ادامه کار در زمینه بدل کاری پیدا کردم، از اینرو به تایلند و پس از آن به هنگ کنگ رفتم تا دورههای مربوطه را ببینم. از سال ۲۰۰۹تا به الان در حدود ۱۲فیلم کار کردم؛ فیلمهایی از سنگاپور، هند و مالزی که در این کشور تهیه شده و در کنار هنرمندان به نامی، ایفای نقش داشتم.
الان هم با یکی از دوستان در قالب یک شرکت، روی چند پروژه در این زمینه کار میکنیم که یکی از آنها سریالی هست که قرار است در کنار بازیگری، طراحی کامل صحنههای اکشن یکی از فصلهای آن سریال را انجام دهیم و این سریال از یکی از کانالهای تلویزیونی مالزی پخش میشود.
آموزش چه نقشی در انجام کار بدل کاری و بازیگری رزمی در سینما دارد؟
این کار دو بخش دارد، یکی هنرهای رزمی است و کسی که قصد فعالیت در این زمینه را دارد باید دورههای آموزشی را زیر نظر مربی بگذراند. من در رشته کونگ فو توآ روزانه ۹ساعت تمرین میکردم تا بتوانم بدنم را آماده نگاه دارم.
بخش دیگر هم بدلکاری است که با وجود آن که ممکن است بسیارجذاب به نظر برسد اما با خطرات زیادی همراه است. بسیاری از افرادی که سالها کار ورزشی کردند علاقهمندند این کار را انجام دهند اما باید دورههای مختلف مربوط به آن را توسط مربیان آزموده بگذرانند تا از هرگونه مشکل و خطری مصون بمانند.
در زمینه بازیگری هم من زمانی که نخستین فیلمم را بازی کردم که البته باید قدردان آن چه از کارگردان آن فیلم آموختم باشم، روزهای اول فکر میکردم خیلی چیزها از بازیگری میدانم اما بعد فهمیدم در واقع چیزی نمیدانم و باید بسیار بیاموزم. از این رو بعد از اتمام فیلمبرداری به این فکر بودم که دورههای بازیگری را بگذرانم و اساتید این رشته را بیابم و الفبای کار را بیاموزم.
زمانی که کارت را شروع کردی به هر حال باید در یک کشور خارجی فیلم بازی می کردی، صحبت میکردی و با افراد ارتباط برقرار میکردی و این از یک زندگی ساده فراتر بود. دانش زبان خارجیات در چه حدی بود و آیا مشکلی نداشتی؟
در نخستین فیلمم خوشبختانه مشکل زیادی نداشتم چرا که نقشی که به من واگذار شده بود باید انگلیسی را با لهجه فرانسوی صحبت میکردم و چندان نیازی به انگلیسی سلیس نبود البته با توجه به این که دوسال قبل از آن را در مالزی تحصیل و زندگی کرده بودم مشکل خیلی زیادی در این زمینه نداشتم اما برای فیلمهای بعدی صد درصد دانستن زبان تاثیر داشت و من به تمامی دوستانی که قصد دارند در خارج از ایران فعالیت هنری انجام دهند توصیه میکنم که زبان انگلیسی خود را تقویت کنند که یکی از امتیازهایی است که میتواند در آیندهشان تاثیر بگذارد.
سختیها و مزایای کارتان را در چند جمله چگونه توصیف میکنید؟
کار بدل کاری و بازیگری رزمی، کار بسیار پرخطری است. صادقانه باید بگویم از زمانی که این کار را به صورت جدی آغاز کردم، اغلب قسمتهای بدنم آسیب دیدند. در این کار کارگردان از شما صحنههای واقعی میخواهد و شاید بارها مجبور باشید آن را به بهترین شکل تکرار کنید و هرچقدر هم که در کارتان حرفهای باشید حادثه همیشه ممکن است پیش بیاید.
اما از مزایای این کار این است که در ایران هیچ وقت این فرصت را نداشتم کاری که میخواهم انجام بدهم اما اینجا در مالزی با وجود آن که در رشته تحصیلی خودم هم موفق بودم اما سینما همان چیزی بود که به آن احتیاج داشتم و از آن لذت میبرم و امیدوارم که به زودی به آن چه که در سینما میخواهم برسم.
به چه چیزی قصد دارید برسید؟
در واقع من تا سال گذشته برای شرکتهای دیگر فعالیت میکردم اما به تازگی با یکی از دوستانم به نام «آرین» شرکتی ثبت کردیم برای انجام کار بدلکاری و از میان جوانان ورزشکار ایرانی در رشتههای مختلف به خصوص رزمی، که در مالزی زندگی میکنند آزمونهای مختلف گرفتیم و از میان آنها ده نفر را انتخاب کردیم که مشغول ارایه آموزشهای اولیه بدل کاری به آنان هستیم تا قابلیت کار بدل کاری را در فیلم پیدا کنند و بعد آنها را برای گذراندن دورههای پیشرفته کار بدلکاری، به هنگ کنگ و تایلند بفرستیم.
این تیم فکر میکنم نخستین تیمی باشد که در خارج از ایران به صورت حرفهای فعالیت میکند و در آن به طور کامل از جوانان ایرانی استفاده شده و من بسیار علاقهمندم که از طریق ارتباطاتی که در هنگ کنگ، هند و تایلند و کشورهای دیگر در طول این سالها پیدا کردم، بتوانم این تیم را به جایی برسانم که یکی از بهترین تیمهای بدل کاری در آسیا و به زودی در هالیوود بشود.
گفتید “اینجا کاری را که دلتان می خواهد انجام میدهید” آیا در ایران هم امتحان کرده بودید این کار را؟
در ایران زمانی که در بیست سالگی مدرک مربیگری رشتههای رزمی را گرفتم تصمیم گرفتم که کارم را در سینما ادامه بدهم اما این کار به سبب شرایط خاص سینمای ایران امکانپذیر نبود. شنیده بودم که کارگردانها ابتکار عمل را به طور کامل به طراحان صحنههای رزمی نمیسپارند و آنها نمیتوانند آنچنان که میخواهند آزادانه فعالیت کنند. در واقع فکر میکنم شاید سینمای ایران هنوز آمادگی این را ندارد که نگاه جدیتری به سینمای رزمی داشته باشد ولی شاید در آینده نزدیک این امکان را بیابد.
اما امتیازی که اینجا دارد این است که من به عنوان طراح صحنههای رزمی و اکشن در روزهایی که قرار است این صحنهها فیلم برداری شوند، مسئولیت کامل را در اختیار دارم تا پشت دوربین قرار بگیرم و تمام صحنهها را کنترل کنم و این چیزی است که من برای کار کردن میپسندم. در واقع به عنوان کسی که دوره دیده و تخصص دارد در این کشور به شما و مهارت شما احترام میگذارند.
و در این زمینه جا دارد یادی بکنم از مرحوم «پیمان ابدی» که همیشه به شخصیت او احترام میگذارم چرا که به خاطر عشقی که داشت به ایران بازگشت تا سینمای رزمی را در کشور خودش رشد بدهد هرچند که این اتفاق نیافتاد.
من خیلی دوست داشتم او در حال حاضر زنده بود و میتوانستیم با هم این کار را انجام دهیم چون من به تنها چیزی که فکر میکنم این است که خودم و افرادی را که با من کار میکنند روزی به سطحی برسانم که همه دنیا به ما افتخار کنند.
از ساخت نخستین فیلم اکشن ایرانی در مالزی بگویید.
من تا به حال ۵فیلمنامه نوشتم که تا مدتی دیگر ساخت نخستین فیلممان را بر اساس یکی از فیلمنامهها در مالزی آغاز میکنیم. این فیلم یک داستان ایرانی دارد که در مالزی اتفاق میافتد. برای این فیلم از کارگردان و فیلمبرداران حرفهای مالزیایی استفاده میکنم. همچنین با چند نفر از دوستانم که تجربهی خوبی در سینمای رزمی در هالیوود داشتند و ارتباط کاری نزدیکی با اساتید به نام همچون “جکی چان” یا “جت لی” داشتند، کار را ادامه میدهیم. از تیم رزمیکاری که بر روی آن کار میکنیم حتی از بازیگران معروف دیگری که بیرون از مالزی زندگی میکنند نیز دعوت میکنیم که به مالزی بیایند تا نخستین فیلم خود را آغاز کنیم.
امیدوارم بتوانیم به عنوان نخستین فیلم ایرانی رزمی در مالزی این کار را انجام دهیم و هدف من در واقع نشان دادن مهارت رزمی یک ایرانی و قابلیتهای ایرانیان به دنیاست.
از خاطراتتان در این زمینه بگویید.
من عاشق کار بدل کاری و بازیگری هستم و هر روزش برای من پر از خاطرات تلخ و شیرین هست. در این زمینه نکته جالب برای من این بوده که بسیاری از کارگردانان و تهیه کنندگانی که با آنها کار کردم نسبت به روش جنگیدن و اجرای تکنیکهای رزمی همچنین طراحی صحنههای اکشنی که ارایه دادم، ابراز علاقه زیادی کردند و همیشه به من میگویند که بر این باور بودند که رشتههای رزمی مخصوص چینیها و ژاپنیهاست اما این که یک ایرانی بتواند در این سطح با آنها رقابت کند برایشان بسیار جالب است. البته باید بگویم که همه اینها را ابتدا مدیون استادم هستم.
به عنوان یک ایرانی موفق که در مالزی زندگی میکنید چه صحبتی برای خوانندگان دارید؟
ابتدا برای همه آرزوی موفقیت میکنم و همیشه فکر میکنم چه خوب است که ما ایرانیها در کاری که تخصص داریم و به آن علاقه مندیم، فعالیت داشته باشیم. متاسفانه خیلی از ما به خاطر علاقه سطحی و با عدم شناخت کافی، کاری را شروع میکنیم و خیلی زود شکست میخوریم و این باعث ناامیدی میشود.
جوانان ایرانی از توانمندیهای زیادی برخوردارند که تنها کافی است خودشان را بشناسند و به آن باور داشته باشند. من چند سالی که در این کشور هستم جوانان ایرانی را دیدم که به واقع در زمینههای مختلف به خصوص در زمینه کار خودم موفق بودهاند و باور دارم که هر کدام از آنها استعداد خودشان را شناختهاند و میدانند در چه زمینهای باید ادامه دهند. این طور نیست که همه باید ادامه تحصیل بدهند و دکتر بشوند. چیزی با ارزشتر از این نیست که در هر رشتهای که به آن علاقه داری فعالیت کنی و موفق شوی. ایرانیان همیشه بیرون از ایران باعث افتخار بوده و خواهند بود.
چشمان رنگی و چهره استخوانیاش به همراه یک شرم زیبای شرقی و اخلاق نیک او شاید نشان از نامی است که بر او نهادهاند. «آشای آریا» بازیگر رزمی کار مقیم مالزی، تلاش دارد تا مهارتهای خود را بعنوان یک ایرانی، با قدرت هرچه تمامتر به رخ جهانیان بکشاند تا با آرزوهایی به بلندای سرفرازی جوانان وطنش این افتخار را با هموطنان خود در این سرزمین به اشتراک بگذارد.
«آشای آریا» جوان ۲۹ساله ایرانی، شش سالی است در مالزی زندگی میکند و اکنون به عنوان بازیگر رزمی کار در سینمای این کشور شناخته میشود.
او از سن هشت سالگی آموزش ورزشهای رزمی را در رشته «کونگ فو توآ» رشتهای که آن را کاملا ایرانی میداند- آغاز کرده و در سن بیست سالگی مدرک مربیگری این سبک را دریافت کرده است. به گفته خودش بیست و یک سالی میشود که هر روز در این رشته تمرین میکند و تاکنون در مسابقات و فستیوالهای مختلف شرکت کرده و عناوین قهرمانی زیادی در سطح کشوری و جهانی به دست آورده است. او در کنار این رشته ورزشی به رشته «نینجوتسو» (Ninjutsu) که یک هنر رزمی ژاپنی است نیز پرداخته است. همزمان با حضورش در مالزی استاد ایرانیاش از او خواسته تا نماینده رسمی فدراسیون کونگ فو تو آ و نیجوتسوی ایران در مالزی نیز باشد و او با عنوان مربی در رشته کونگ فو تو آی سنتی همچنین نینجوتسو در مالزی، چند ماهی به این کار ادامه داده و پس از آن ترجیح می دهد فعالیت خود در این رشتهها را از طریق سینما ادامه دهد.
آشای پس از پایان تحصیلاتش که در رشته فن آوری ارتباطات بوده، کارش را نه در زمینه تحصیلیاش بلکه با مدلینگ آغاز میکند و همکاری با چند شرکت داخلی و خارجی و همچنین نمایشهای مد، در زمره کارهای او در این زمینه به شمار میرود.
آشای آریا در سال ۲۰۰۹با پذیرفتن پیشنهاد بازی در یک فیلم اکشن مالزیایی با عنوان «یابنده» (Finder) به طور حرفهای وارد عرصه سینما شده و پس از آن در فیلمهایی همچون
KL Zambi، «Degree»، Shadow، Vikingdom، My Wish، Don 2 و چند فیلم از سینمای هند به ایفای نقش یا طراحی صحنههای رزمی و بدل کاری پرداخته است.
او همچنین این فرصت را داشته تا در کنار چندتن از بازیگران به نام آسیا از جمله شاهرخ خان، Ron Smoorenburg, Dominic Purcell, Zizan (malaysian actor), Jon Foo به ایفای نقش بپردازد.
مجله توریست، گفت وگویی با این هنرمند رزمیکار ایرانی انجام داده است که در ادامه میخوانید.
چطور شد که از کار مدلینگ و تحصیل در «IT» وارد کار بازیگری شدید؟
بعد از یک سال فعالیت در زمینه مدلینگ، توسط یکی از کارگردانان مالزیایی به من پیشنهاد کار بازیگری شد. ابتدا فکر میکردم به عنوان سیاهی لشکر از من استفاده میکنند اما بعد مرا به عنوان نقش اصلی فیلمی اکشن با عنوان «یابنده» انتخاب کردند و من به عنوان طراح تمامی صحنههای اکشن و بدلکاری در کنار بازیگری در آن فیلم که در سال ۲۰۰۹فیلمبرداری میشد و هفت ماه طول کشید، فعالیت کردم. البته به دلیل اختلاف تهیه کننده و کارگردان این فیلم مراحل ساخت طولانی پیدا کرد که به زودی اکران میشود.
بعد از آن، در کنار بازیگری علاقه زیادی به ادامه کار در زمینه بدل کاری پیدا کردم، از اینرو به تایلند و پس از آن به هنگ کنگ رفتم تا دورههای مربوطه را ببینم. از سال ۲۰۰۹تا به الان در حدود ۱۲فیلم کار کردم؛ فیلمهایی از سنگاپور، هند و مالزی که در این کشور تهیه شده و در کنار هنرمندان به نامی، ایفای نقش داشتم.
الان هم با یکی از دوستان در قالب یک شرکت، روی چند پروژه در این زمینه کار میکنیم که یکی از آنها سریالی هست که قرار است در کنار بازیگری، طراحی کامل صحنههای اکشن یکی از فصلهای آن سریال را انجام دهیم و این سریال از یکی از کانالهای تلویزیونی مالزی پخش میشود.
آموزش چه نقشی در انجام کار بدل کاری و بازیگری رزمی در سینما دارد؟
این کار دو بخش دارد، یکی هنرهای رزمی است و کسی که قصد فعالیت در این زمینه را دارد باید دورههای آموزشی را زیر نظر مربی بگذراند. من در رشته کونگ فو توآ روزانه ۹ساعت تمرین میکردم تا بتوانم بدنم را آماده نگاه دارم.
بخش دیگر هم بدلکاری است که با وجود آن که ممکن است بسیارجذاب به نظر برسد اما با خطرات زیادی همراه است. بسیاری از افرادی که سالها کار ورزشی کردند علاقهمندند این کار را انجام دهند اما باید دورههای مختلف مربوط به آن را توسط مربیان آزموده بگذرانند تا از هرگونه مشکل و خطری مصون بمانند.
در زمینه بازیگری هم من زمانی که نخستین فیلمم را بازی کردم که البته باید قدردان آن چه از کارگردان آن فیلم آموختم باشم، روزهای اول فکر میکردم خیلی چیزها از بازیگری میدانم اما بعد فهمیدم در واقع چیزی نمیدانم و باید بسیار بیاموزم. از این رو بعد از اتمام فیلمبرداری به این فکر بودم که دورههای بازیگری را بگذرانم و اساتید این رشته را بیابم و الفبای کار را بیاموزم.
زمانی که کارت را شروع کردی به هر حال باید در یک کشور خارجی فیلم بازی می کردی، صحبت میکردی و با افراد ارتباط برقرار میکردی و این از یک زندگی ساده فراتر بود. دانش زبان خارجیات در چه حدی بود و آیا مشکلی نداشتی؟
در نخستین فیلمم خوشبختانه مشکل زیادی نداشتم چرا که نقشی که به من واگذار شده بود باید انگلیسی را با لهجه فرانسوی صحبت میکردم و چندان نیازی به انگلیسی سلیس نبود البته با توجه به این که دوسال قبل از آن را در مالزی تحصیل و زندگی کرده بودم مشکل خیلی زیادی در این زمینه نداشتم اما برای فیلمهای بعدی صد درصد دانستن زبان تاثیر داشت و من به تمامی دوستانی که قصد دارند در خارج از ایران فعالیت هنری انجام دهند توصیه میکنم که زبان انگلیسی خود را تقویت کنند که یکی از امتیازهایی است که میتواند در آیندهشان تاثیر بگذارد.
سختیها و مزایای کارتان را در چند جمله چگونه توصیف میکنید؟
کار بدل کاری و بازیگری رزمی، کار بسیار پرخطری است. صادقانه باید بگویم از زمانی که این کار را به صورت جدی آغاز کردم، اغلب قسمتهای بدنم آسیب دیدند. در این کار کارگردان از شما صحنههای واقعی میخواهد و شاید بارها مجبور باشید آن را به بهترین شکل تکرار کنید و هرچقدر هم که در کارتان حرفهای باشید حادثه همیشه ممکن است پیش بیاید.
اما از مزایای این کار این است که در ایران هیچ وقت این فرصت را نداشتم کاری که میخواهم انجام بدهم اما اینجا در مالزی با وجود آن که در رشته تحصیلی خودم هم موفق بودم اما سینما همان چیزی بود که به آن احتیاج داشتم و از آن لذت میبرم و امیدوارم که به زودی به آن چه که در سینما میخواهم برسم.
به چه چیزی قصد دارید برسید؟
در واقع من تا سال گذشته برای شرکتهای دیگر فعالیت میکردم اما به تازگی با یکی از دوستانم به نام «آرین» شرکتی ثبت کردیم برای انجام کار بدلکاری و از میان جوانان ورزشکار ایرانی در رشتههای مختلف به خصوص رزمی، که در مالزی زندگی میکنند آزمونهای مختلف گرفتیم و از میان آنها ده نفر را انتخاب کردیم که مشغول ارایه آموزشهای اولیه بدل کاری به آنان هستیم تا قابلیت کار بدل کاری را در فیلم پیدا کنند و بعد آنها را برای گذراندن دورههای پیشرفته کار بدلکاری، به هنگ کنگ و تایلند بفرستیم.
این تیم فکر میکنم نخستین تیمی باشد که در خارج از ایران به صورت حرفهای فعالیت میکند و در آن به طور کامل از جوانان ایرانی استفاده شده و من بسیار علاقهمندم که از طریق ارتباطاتی که در هنگ کنگ، هند و تایلند و کشورهای دیگر در طول این سالها پیدا کردم، بتوانم این تیم را به جایی برسانم که یکی از بهترین تیمهای بدل کاری در آسیا و به زودی در هالیوود بشود.
گفتید “اینجا کاری را که دلتان می خواهد انجام میدهید” آیا در ایران هم امتحان کرده بودید این کار را؟
در ایران زمانی که در بیست سالگی مدرک مربیگری رشتههای رزمی را گرفتم تصمیم گرفتم که کارم را در سینما ادامه بدهم اما این کار به سبب شرایط خاص سینمای ایران امکانپذیر نبود. شنیده بودم که کارگردانها ابتکار عمل را به طور کامل به طراحان صحنههای رزمی نمیسپارند و آنها نمیتوانند آنچنان که میخواهند آزادانه فعالیت کنند. در واقع فکر میکنم شاید سینمای ایران هنوز آمادگی این را ندارد که نگاه جدیتری به سینمای رزمی داشته باشد ولی شاید در آینده نزدیک این امکان را بیابد.
اما امتیازی که اینجا دارد این است که من به عنوان طراح صحنههای رزمی و اکشن در روزهایی که قرار است این صحنهها فیلم برداری شوند، مسئولیت کامل را در اختیار دارم تا پشت دوربین قرار بگیرم و تمام صحنهها را کنترل کنم و این چیزی است که من برای کار کردن میپسندم. در واقع به عنوان کسی که دوره دیده و تخصص دارد در این کشور به شما و مهارت شما احترام میگذارند.
و در این زمینه جا دارد یادی بکنم از مرحوم «پیمان ابدی» که همیشه به شخصیت او احترام میگذارم چرا که به خاطر عشقی که داشت به ایران بازگشت تا سینمای رزمی را در کشور خودش رشد بدهد هرچند که این اتفاق نیافتاد.
من خیلی دوست داشتم او در حال حاضر زنده بود و میتوانستیم با هم این کار را انجام دهیم چون من به تنها چیزی که فکر میکنم این است که خودم و افرادی را که با من کار میکنند روزی به سطحی برسانم که همه دنیا به ما افتخار کنند.
از ساخت نخستین فیلم اکشن ایرانی در مالزی بگویید.
من تا به حال ۵فیلمنامه نوشتم که تا مدتی دیگر ساخت نخستین فیلممان را بر اساس یکی از فیلمنامهها در مالزی آغاز میکنیم. این فیلم یک داستان ایرانی دارد که در مالزی اتفاق میافتد. برای این فیلم از کارگردان و فیلمبرداران حرفهای مالزیایی استفاده میکنم. همچنین با چند نفر از دوستانم که تجربهی خوبی در سینمای رزمی در هالیوود داشتند و ارتباط کاری نزدیکی با اساتید به نام همچون “جکی چان” یا “جت لی” داشتند، کار را ادامه میدهیم. از تیم رزمیکاری که بر روی آن کار میکنیم حتی از بازیگران معروف دیگری که بیرون از مالزی زندگی میکنند نیز دعوت میکنیم که به مالزی بیایند تا نخستین فیلم خود را آغاز کنیم.
امیدوارم بتوانیم به عنوان نخستین فیلم ایرانی رزمی در مالزی این کار را انجام دهیم و هدف من در واقع نشان دادن مهارت رزمی یک ایرانی و قابلیتهای ایرانیان به دنیاست.
از خاطراتتان در این زمینه بگویید.
من عاشق کار بدل کاری و بازیگری هستم و هر روزش برای من پر از خاطرات تلخ و شیرین هست. در این زمینه نکته جالب برای من این بوده که بسیاری از کارگردانان و تهیه کنندگانی که با آنها کار کردم نسبت به روش جنگیدن و اجرای تکنیکهای رزمی همچنین طراحی صحنههای اکشنی که ارایه دادم، ابراز علاقه زیادی کردند و همیشه به من میگویند که بر این باور بودند که رشتههای رزمی مخصوص چینیها و ژاپنیهاست اما این که یک ایرانی بتواند در این سطح با آنها رقابت کند برایشان بسیار جالب است. البته باید بگویم که همه اینها را ابتدا مدیون استادم هستم.
به عنوان یک ایرانی موفق که در مالزی زندگی میکنید چه صحبتی برای خوانندگان دارید؟
ابتدا برای همه آرزوی موفقیت میکنم و همیشه فکر میکنم چه خوب است که ما ایرانیها در کاری که تخصص داریم و به آن علاقه مندیم، فعالیت داشته باشیم. متاسفانه خیلی از ما به خاطر علاقه سطحی و با عدم شناخت کافی، کاری را شروع میکنیم و خیلی زود شکست میخوریم و این باعث ناامیدی میشود.
جوانان ایرانی از توانمندیهای زیادی برخوردارند که تنها کافی است خودشان را بشناسند و به آن باور داشته باشند. من چند سالی که در این کشور هستم جوانان ایرانی را دیدم که به واقع در زمینههای مختلف به خصوص در زمینه کار خودم موفق بودهاند و باور دارم که هر کدام از آنها استعداد خودشان را شناختهاند و میدانند در چه زمینهای باید ادامه دهند. این طور نیست که همه باید ادامه تحصیل بدهند و دکتر بشوند. چیزی با ارزشتر از این نیست که در هر رشتهای که به آن علاقه داری فعالیت کنی و موفق شوی. ایرانیان همیشه بیرون از ایران باعث افتخار بوده و خواهند بود.
