توریست مالزی
۲۳ شهریور ۱۳۹۴
شهبال شب پره، پدر پاپ ایران یکی از بازماندگان نسلی است که با خوانندگی و نوازندگی خود محبوبیت خیره کننده ای برای این سبک موسیقی به ارمغان آورده است. او در مصاحبه ای با مجله توریست، از گذشته اش، انتقادهایش از فضای فرهنگی ایرانیان مقیم لس آنجلس و آلبوم تازه اش می گوید.
احساس شما در مورد هنر و موسیقی چیست؟
تمام گذشته ام که اصل زندگی من است از خانواده ام شروع می شود. پدر و مادرم در کار هنری بودند. در حدود ۷ یا ۸ ساله که مادرم در بین ما نیست زمانی که مادرم فوت کرد ۹۰ سال داشت. در حدود ۱۰۰ سال پیش مادرم جزو ۳ نفر زن ایرانی بود که لیسانس گرفت و پدرش اجازه داده بود که دخترش معلم خصوصی تار داشته باشد این نشان دهنده آن است که یک پیشینه هنری و موسیقی در خانواده ما از پایه وجود داشته است. پدرم سر هنگ شب پره یکی از پایه گذاران تاتر ایران، سینمای ایران، کارگردان، تهیه کننده و نوازنده چیره دست سنتور بوده و کار ارتش آن برای درآمد و پول بود که خرج هنر و موسیقی می کرد خوشحالم که باعث شد بچه هایش علاقه پیدا کنند به کار هنر و موسیقی.
اما شهبال از ۶ سالگی پشت پیانو نشست!
فقط پیانو نبود، پدرم گفت: هر سه پسرم و دخترم باید بروند هنرستان عالی موسیقی. شهرام آن زمان خیلی کوچک بود، من شش و نیم سال داشتم که وارد هنرکده موسیقی شدم و شهرام شش سال از من کوچکتر بود هنوز یک سالش هم نشده بود، برادر بعدی من که سه و نیم سال از من کوچکتر است بعد از من وارد هنرستان شد خواهرم که بزرگتر از من است با من وارد هنرستان شد و در آنجا پیانو می نواخت. من جزو تنها کسانی هستم که از اول ابتدایی در هنرستان عالی موسیقی وحدت که در قدیم، رودکی بود تا کلاس ۱۱ خواندم و بعد به انگلیس رفتم.
اگر بخواهم در مورد گذشته شهبال صحبت کنم در زندگی شهبال اصل مهمش این بود که خانواده اش پشتش بودند و کار دیگری غیر از موسیقی نمی توانست انجام دهد. خوشحالم بعد از نیم قرن یا پنجاه سال اینجا نشسته ام و هنوز نوازندگی می کنم و هنوز دو تا چوب دستم است و روش کاریم عوض نشده، درسته چندین ساله در لس آنجلس هستم ولی افتخار می کنم یک ایرانی هستم که در کار هنری فعالیت دارم و افتخار من این است در دنیا فقط می توانیم یک گروه را به قدمت بلک کتز پیدا کنیم و آن گروه رولینگ استون است که در تاریخ ۱۹۶۰ شروع به فعالیت کرد من هم در آن زمان از انگلیس برگشتم و کارم را شروع کردم. فقط رولینگ استون می تواند بگوید ما پنجاه ساله هستیم. هنوز هم بلک کتز در مارکت ایران به عنوان سوپر استار ایران وجود دارد.
این طور به نظر می آید بلک کتز یک جور مدرسه است که وقتی شهبال راه می اندازد پیروز می آید بعد اندی، کامران و هومن و… قضیه چیست واقعا شما یک مدرسه راه انداختین؟
بله دقیقا همین طور است یک مدرسه آکادمیک کوچک است بدلیل اینکه سازنده است. شما ببینید ۱۶۷ نفر از هنرمندان شماره یک ایرانی یعنی کسانی که اسمشون در تاریخ موسیقی ایران می ماند به عنوان نوازنده، ارنجر آهنگساز و خواننده با گروه بلک کتز همکاری داشتند. اولین خواننده حرفه ای بلک کتز فرهاد بود که می توانیم بگوییم فرهاد، خواننده خواننده ها و اسطوره موسیقی پاپ ایران است. نفر بعد ابی بود که هنوز می بینیم چه محبوبیتی در بین مردم ما دارد و شهرام شب پره که تنها کسی است که اگر بگوییم پاپ موزیک ایرانی خواننده دارد شهرام شب پره در راس آن است. کسی که گفت: موسیقی ایرانی را می توان به این شکل خواند نیاز نیست چهارزانو نشست و خواند، این روش قدیم ایرانیان برای خواندن بود. من افتخارم این است که به گفته شما بلک کتز یک مدرسه است و برای جوانان یک سکوی پرواز و وقتی به آن نقطه پرواز می رسند می روند برای اوج گرفتن.
البته یک خبر خوش من و شهرام برای شما عزیزان داریم، دو تا از پولدارهای ایرانی ساکن در لس آنجلس به ما پیشنهاد کردن که اگر شما یک آکادمی موسیقی باز کنید ما سرمایه گذاری می کنیم. فقط به یک شرط اسم آکادمی باید آکادمی شب پره ها باشد. ما هم قبول کردیم به دلیل اینکه با دوستان هنرمندی که ما در اطراف داریم آن ها باید جایی پیدا کنند و بچه های جوان ایرانی بتوانند سالیان سال افتخار کنند که در موسیقی با سواد هستند.
بلک کتز ۵۰ سال عمر کرده، کدام دوره بلک کتز به نظر شما طلائی ترین دوره اش بوده؟
من فکر می کنم دوره های بلک کتز که چهاربار عوض شده هر کدام از دوره ها در زمان خودش طلائی بوده و ما نمی توانیم مقایسه کنیم بخاطر اینکه می بینید بلک کتز با زمان حرکت کرده و جدیدترین گروه بلک کتز که امشب برنامه دارد اگر نگاه کنید هیچ یک از اتفاق هایی که در بلک کتز قدیمی افتاده در گروه جدید وجود ندارد در صورتی که آهنگ ها انتخاب شده های قدیمی هستند ولی بوی دیگری دارد هنوز یک عده ای این سبک را دوست دارند، بعضی ها دوره های دیگر را.
اما شهبال اینجا هیچ کاره است افراد جدیدی که می آیند ستون این ساختمان هستند و همه اینها نشان می دهد که بلک کتز حجم داشته و می توانسته در جهان مطرح شود و هنوز جزو سوپر استارهای ایران است.
شهبال در انگلیس دقیقا چه خواندی؟
پدرم به دلیل اینکه استودیو ریل فیلم را داشت و شریک پارس فیلم بود به من گفت برو انگلیس سینماتوگرافی بخوان و بیا من استودیومم را در اختیار تو می گذارم من کلاس ۱۱ بودم رفتم انگلیس و وقتی برگشتم به پدرم گفتم کار فیلم برداری را دوست ندارم پدرم هم قبول کرد و من موسیقی را ادامه دادم و لیسانسم را در رشته موزیک گرفتم و رفتم در ارکست سمفونیک.
بعضی ها می گویند شهبال پدر پاپ ایران است نظر خودت چیست؟
-بله در زمانی که من شروع کردم کسی دیگری نبود.
گروه عمده مخاطبان شما ایرانی هستند آیا ارزیابی یا نظرسنجی درباره خواسته ها و عقاید آنها می کنید و بعد به سمت تهیه آلبوم بروید؟
وقتی یک آلبوم بیرون می آید تعداد فروش و نقدهایی که درباره آن می شود گویای این است که این آلبوم موفق بوده و این راه را می شود ادامه داد یا نه. من زمانی که آلبومی به بازار می دهم سریع از طریق اینترنت ارزیابی می کنم و عقایدشان را می گیرم تعداد زیادی ایمیل می زنند و تعریف می کنند من در کارم انتظار صددرصد را ندارم ۶۰ تا ۶۵ درصد موافق داشته باشم برای ادامه دادن به کارم کافی است.
می خواهم بدانم شهبالی که ۳۰ سال است در ایران نیست احساساتش نسبت به ایران، هنر و موسیقی ایرانی چیست؟
من یک ایرانی هستم این را نمی توان کتمان کرد من در جایی زاییده شدم که وقتی چشم باز کردم چیزهایی برای اولین بار دیدم و در سرم حک شد و از سرم بیرون نمی رود. خارج از ایران زندگی کردن به آن معنا نیست که ایرانی نیستم فقط از نظر فاصله دور هستم.
چیزهایی که درمورد موسیقی می بینم و یا محدودیت هایی که برای هنرمندان وجود دارد باورنکردنی است اگر اینترنت نبود جوان های با استعداد ایرانی از لحاظ هنری دچار گرفتاری می شدند، اینترنت برایشان حکم مدرسه را دارد به آن رجوع می کنند و می بینند موسیقی چیست؟ راک چیست؟ و… خوشحالی من در اینجا این است که اینترنت همه درها را باز می کند فقط یک ایراد است که هنرمند دوست دارد کارش عرضه شود نه اینکه سازمانی بگوید می توانی این کار را عرضه کنی.
هنرمندان ایران خیلی حرف ها برای گفتن دارند ولی جایی برای گفتن ندارند و این لطمه بزرگی به جوانان می زند من یک نوازنده ام فقط یک چیز من را راضی می کند وقتی می نوازم مردم بگویند به به، این جواب من است نه پول. عقیده من این است در ایران ما هنرمندان خوب و عالی داریم ولی آنها فعالیت نمی کنند وقتی از یکی از آنها پرسیدم به من جواب داد کسانی که ۱۰ ساله دارند در این هنر فعالیت می کنند الان کم کم خودشان را دارند از هنر می کشند کنار پس به این صورت جایی برای ما وجود ندارد.
اگر بخواهیم طبقه بندی کنیم اتفاق موسیقی بعد از انقلاب ایران را ، در ۵ سال بعد از انقلاب موسیقی در غربت، یک جهش خیلی جدی در موسیقی ایران دیدیم در انگلیس و آمریکا مخصوصا در لس آنجلس، (در اینجا موسیقی لس آنجلس و محتوای آن مطرح می شود ولی ما با آنها کاری نداریم) بعد از آن سکوت را دیدیم و بعد دوباره جهش، ولی دوباره طی ۵، ۶ سال گذشته سکوت دیگری در لس آنجلس احساس کردیم دلیل این سکوت چیست؟
به دلیل آنکه کسانی که سروصدا داشتند کم کم دارند پیر می شوند من زمانی که آمدم لس آنجلس هفتاد سالم نبود چهل سال داشتم سی سال گذشت الان تعداد کسانی که قبل از انقلاب در ایران فعالیت داشتند و آمدند به آمریکا یا هر جای دنیا امروزه روز که شما می بینید وجود دارند هنوزم فعالیت دارند تعداد کسانی که به خواننده های ایرانی خارج از کشور مخصوصا لس آنجلس اضافه شدند در مدت ۳۰ سال به ۱۰ نفر هم نمی رسد.
این دقیقا واکنش خواسته ها است؛ آقای داریوش و خانم گوگوش جوان های آن زمان هستند و اگر الان هم بیننده دارند به خاطر آن خاطره هاست اگر بخواهیم الان ارزیابی کنیم آنها ۵۰ ساله در این کارند پس باید از آنها تشکر کنیم که تا ین حد هنوز توانسته اند موسیقی ایران را تا این حد زنده نگه دارند این هم یادمان نرود همان طور که گفتیم بلک کتز یک آکادمی بود و لس آنجلس برای شروع موسیقی بعد از انقلاب ایران یک مکتب بود ولی ما الان پیر شدیم فقط می توانیم چیزهایی که بلدیم به دیگران انتقال دهیم و این نشان می دهد اگر مجری خوب نداشته باشیم کسی نمی تواند چیزهایی که در قدیم بوده اجرا کند هنوز کسی مثل خانم گوگوش نمی تواند بخواند البته همه ما عمری داریم که تمام می شود پس شما دلیل رکود را پرسیدید پس دیدید ما می خواهیم انتقال دهیم ولی مجری نیست.
یک چیز دیگر هم است کسی که موسیقی خارجی را بیاورد در داخل ایران هیچ کمکی نکرده و ایرانی که موسیقی ایرانی را بیاورد خارج از کشور همان دمبل و دیمبل معروف خودمان را، این درست است.
بچه ها در ایران گیتار می زنند و نمی دانند که بچه شش ساله ای که در خارج از کشور گیتار می نوازد با تجربه تر است. اگر ما آلات سنتی ایران را همان تاروکمانچه کشورمان را بیاریم خارج از کشور در آن موقع می توانیم بگوییم کاری انجام داده ایم ما می توانیم ببینیم وقتی شجریان برای ۴ ماه دیگه کنسرت می گذارد شب اول بلیط هایش تمام می شود و زمان کنسرت می بینید نصف جمعیت خارجی هستند
خارجی ها درسته این موسیقی را نمی فهمند ولی می دانند که این موسیقی که اجرا می شود آسان نیست، اینجاست که نگاه می کنید در یک کنسرت خارجی روی سن ضرب کشور ما را گذاشته اند و یا مجسم کنید رییس جمهور آمریکا به فارسی ۲۱ مارچ را به عنوان روز اول نوروز به زبان فارسی اعلام می کند این افتخار ماست این نشان می دهد که ایرانی های خارج از کشور، ایران ما را زنده نگه داشته اند.
چرا آلبوم ها تبدیل به آهنگ های تک شده!؟
البته اکونومی هم شرط است گران ترین تجارت دنیا هنر است. در آمریکا بودجه هنر با نظامش در مقابل هم قرار دارند فوتبال جزو هنر است پول می دهید و شما سرگرم می شوید مشکل ما این است که تا حالا برای کار هنری هیچ پول زیادی هزینه نشده که در سراسر دنیا صدا کند. انشاء الله روزی می شود که ما بتوانیم برای مملکتمان آبروی جهانی کسب کنیم مخصوصا در هنر چون ظرفیت داریم ولی اجازه نداریم وبعضی ها موقعیتش را ندارند.
چند گروه جدی خارجی که مورد علاقه شماست…
از آن زمان که همه دنیا قبولشان دارند بیتل ها و ریچاز ولی جدیدا گروه مرورفایو را دوست دارم و الان هم گروهی که دارم تشکیل می دهم شبیه همین گروه است.
به نظر شما جامعه هنری ایران جامعه با سوادی است یا استعداد هایش خدادادی است؟
هر دوتا البته جامعه خدادادی بیشترند البته ناگفته نماند من دوست دارم کسی که در هنر وارد می شود باسواد نوازندگی کند.
شهبال، در آستانه ۷۰ سالگی هستی ۵۰ سال کار موسیقی کرده ای اگر بخواهی به گذشته ات نگاه کنی درباره آن چه می گویی؟
یک هفته قبل از فوت سیناترا هیچ کس خبر از مرگ آن را نداشت چون خیلی سرحال بود یک مصاحبه در تلویزیون داشت که من به طور اتفاقی دیدم که از آن پرسیدن فرانک وقتی از این دنیا می روی دوست داری در مورد شما چه بگویند ؟ که جواب من به این سوال این است که می خواهم من را به عنوان یک انسان موثر در خاک زمین بدانند و توانسته باشم در بهبودی کشورم یک قدم کوچک برداشته باشم.
شهبال، تو مسایل دیگری را به غیر از هنر دنبال می کنی؟
دوست دارم بدانم داخل ایران چه اتفاق هایی می افتد ولی در سیاست نیستم الان که اصلا فرصت ندارم به دلیل اینکه دارم ۳ گروه دیگر آماده می کنم حتی تا یک ماه آینده خانمم را هم نمی توانم ببینم.
به کنسرت در مالزی فکر می کردید؟
خیر، من وقتی از آمریکا می خواستم حرکت کنم خیلی خوشحال بودم برای آنکه دارم به جایی می روم که به وطنم نزدیک است و هموطنان عزیزم را می توانم ببینم، من اولین بار است به مالزی آمدم آب و هوای رطوبتی و گرم دارد که من را یاد آبادان می اندازد در اینجا جا دارد من از ایرانیان عزیزی تشکر کنم که با برگزاری این کنسرت ها که کار آسانی نیست باعث شدند زنجیر بافته فرهنگمون جدا نشود.
یک آرزو؟
بزرگترین آرزوی من سلامتی برای تمام مردم دنیا از هر نسل و نژادی که هستند و آزادی برای افکار هموطنان در دنیا است.
احساس شما در مورد هنر و موسیقی چیست؟
تمام گذشته ام که اصل زندگی من است از خانواده ام شروع می شود. پدر و مادرم در کار هنری بودند. در حدود ۷ یا ۸ ساله که مادرم در بین ما نیست زمانی که مادرم فوت کرد ۹۰ سال داشت. در حدود ۱۰۰ سال پیش مادرم جزو ۳ نفر زن ایرانی بود که لیسانس گرفت و پدرش اجازه داده بود که دخترش معلم خصوصی تار داشته باشد این نشان دهنده آن است که یک پیشینه هنری و موسیقی در خانواده ما از پایه وجود داشته است. پدرم سر هنگ شب پره یکی از پایه گذاران تاتر ایران، سینمای ایران، کارگردان، تهیه کننده و نوازنده چیره دست سنتور بوده و کار ارتش آن برای درآمد و پول بود که خرج هنر و موسیقی می کرد خوشحالم که باعث شد بچه هایش علاقه پیدا کنند به کار هنر و موسیقی.
اما شهبال از ۶ سالگی پشت پیانو نشست!
فقط پیانو نبود، پدرم گفت: هر سه پسرم و دخترم باید بروند هنرستان عالی موسیقی. شهرام آن زمان خیلی کوچک بود، من شش و نیم سال داشتم که وارد هنرکده موسیقی شدم و شهرام شش سال از من کوچکتر بود هنوز یک سالش هم نشده بود، برادر بعدی من که سه و نیم سال از من کوچکتر است بعد از من وارد هنرستان شد خواهرم که بزرگتر از من است با من وارد هنرستان شد و در آنجا پیانو می نواخت. من جزو تنها کسانی هستم که از اول ابتدایی در هنرستان عالی موسیقی وحدت که در قدیم، رودکی بود تا کلاس ۱۱ خواندم و بعد به انگلیس رفتم.
اگر بخواهم در مورد گذشته شهبال صحبت کنم در زندگی شهبال اصل مهمش این بود که خانواده اش پشتش بودند و کار دیگری غیر از موسیقی نمی توانست انجام دهد. خوشحالم بعد از نیم قرن یا پنجاه سال اینجا نشسته ام و هنوز نوازندگی می کنم و هنوز دو تا چوب دستم است و روش کاریم عوض نشده، درسته چندین ساله در لس آنجلس هستم ولی افتخار می کنم یک ایرانی هستم که در کار هنری فعالیت دارم و افتخار من این است در دنیا فقط می توانیم یک گروه را به قدمت بلک کتز پیدا کنیم و آن گروه رولینگ استون است که در تاریخ ۱۹۶۰ شروع به فعالیت کرد من هم در آن زمان از انگلیس برگشتم و کارم را شروع کردم. فقط رولینگ استون می تواند بگوید ما پنجاه ساله هستیم. هنوز هم بلک کتز در مارکت ایران به عنوان سوپر استار ایران وجود دارد.
این طور به نظر می آید بلک کتز یک جور مدرسه است که وقتی شهبال راه می اندازد پیروز می آید بعد اندی، کامران و هومن و… قضیه چیست واقعا شما یک مدرسه راه انداختین؟
بله دقیقا همین طور است یک مدرسه آکادمیک کوچک است بدلیل اینکه سازنده است. شما ببینید ۱۶۷ نفر از هنرمندان شماره یک ایرانی یعنی کسانی که اسمشون در تاریخ موسیقی ایران می ماند به عنوان نوازنده، ارنجر آهنگساز و خواننده با گروه بلک کتز همکاری داشتند. اولین خواننده حرفه ای بلک کتز فرهاد بود که می توانیم بگوییم فرهاد، خواننده خواننده ها و اسطوره موسیقی پاپ ایران است. نفر بعد ابی بود که هنوز می بینیم چه محبوبیتی در بین مردم ما دارد و شهرام شب پره که تنها کسی است که اگر بگوییم پاپ موزیک ایرانی خواننده دارد شهرام شب پره در راس آن است. کسی که گفت: موسیقی ایرانی را می توان به این شکل خواند نیاز نیست چهارزانو نشست و خواند، این روش قدیم ایرانیان برای خواندن بود. من افتخارم این است که به گفته شما بلک کتز یک مدرسه است و برای جوانان یک سکوی پرواز و وقتی به آن نقطه پرواز می رسند می روند برای اوج گرفتن.
البته یک خبر خوش من و شهرام برای شما عزیزان داریم، دو تا از پولدارهای ایرانی ساکن در لس آنجلس به ما پیشنهاد کردن که اگر شما یک آکادمی موسیقی باز کنید ما سرمایه گذاری می کنیم. فقط به یک شرط اسم آکادمی باید آکادمی شب پره ها باشد. ما هم قبول کردیم به دلیل اینکه با دوستان هنرمندی که ما در اطراف داریم آن ها باید جایی پیدا کنند و بچه های جوان ایرانی بتوانند سالیان سال افتخار کنند که در موسیقی با سواد هستند.
بلک کتز ۵۰ سال عمر کرده، کدام دوره بلک کتز به نظر شما طلائی ترین دوره اش بوده؟
من فکر می کنم دوره های بلک کتز که چهاربار عوض شده هر کدام از دوره ها در زمان خودش طلائی بوده و ما نمی توانیم مقایسه کنیم بخاطر اینکه می بینید بلک کتز با زمان حرکت کرده و جدیدترین گروه بلک کتز که امشب برنامه دارد اگر نگاه کنید هیچ یک از اتفاق هایی که در بلک کتز قدیمی افتاده در گروه جدید وجود ندارد در صورتی که آهنگ ها انتخاب شده های قدیمی هستند ولی بوی دیگری دارد هنوز یک عده ای این سبک را دوست دارند، بعضی ها دوره های دیگر را.
اما شهبال اینجا هیچ کاره است افراد جدیدی که می آیند ستون این ساختمان هستند و همه اینها نشان می دهد که بلک کتز حجم داشته و می توانسته در جهان مطرح شود و هنوز جزو سوپر استارهای ایران است.
شهبال در انگلیس دقیقا چه خواندی؟
پدرم به دلیل اینکه استودیو ریل فیلم را داشت و شریک پارس فیلم بود به من گفت برو انگلیس سینماتوگرافی بخوان و بیا من استودیومم را در اختیار تو می گذارم من کلاس ۱۱ بودم رفتم انگلیس و وقتی برگشتم به پدرم گفتم کار فیلم برداری را دوست ندارم پدرم هم قبول کرد و من موسیقی را ادامه دادم و لیسانسم را در رشته موزیک گرفتم و رفتم در ارکست سمفونیک.
بعضی ها می گویند شهبال پدر پاپ ایران است نظر خودت چیست؟
-بله در زمانی که من شروع کردم کسی دیگری نبود.
گروه عمده مخاطبان شما ایرانی هستند آیا ارزیابی یا نظرسنجی درباره خواسته ها و عقاید آنها می کنید و بعد به سمت تهیه آلبوم بروید؟
وقتی یک آلبوم بیرون می آید تعداد فروش و نقدهایی که درباره آن می شود گویای این است که این آلبوم موفق بوده و این راه را می شود ادامه داد یا نه. من زمانی که آلبومی به بازار می دهم سریع از طریق اینترنت ارزیابی می کنم و عقایدشان را می گیرم تعداد زیادی ایمیل می زنند و تعریف می کنند من در کارم انتظار صددرصد را ندارم ۶۰ تا ۶۵ درصد موافق داشته باشم برای ادامه دادن به کارم کافی است.
می خواهم بدانم شهبالی که ۳۰ سال است در ایران نیست احساساتش نسبت به ایران، هنر و موسیقی ایرانی چیست؟
من یک ایرانی هستم این را نمی توان کتمان کرد من در جایی زاییده شدم که وقتی چشم باز کردم چیزهایی برای اولین بار دیدم و در سرم حک شد و از سرم بیرون نمی رود. خارج از ایران زندگی کردن به آن معنا نیست که ایرانی نیستم فقط از نظر فاصله دور هستم.
چیزهایی که درمورد موسیقی می بینم و یا محدودیت هایی که برای هنرمندان وجود دارد باورنکردنی است اگر اینترنت نبود جوان های با استعداد ایرانی از لحاظ هنری دچار گرفتاری می شدند، اینترنت برایشان حکم مدرسه را دارد به آن رجوع می کنند و می بینند موسیقی چیست؟ راک چیست؟ و… خوشحالی من در اینجا این است که اینترنت همه درها را باز می کند فقط یک ایراد است که هنرمند دوست دارد کارش عرضه شود نه اینکه سازمانی بگوید می توانی این کار را عرضه کنی.
هنرمندان ایران خیلی حرف ها برای گفتن دارند ولی جایی برای گفتن ندارند و این لطمه بزرگی به جوانان می زند من یک نوازنده ام فقط یک چیز من را راضی می کند وقتی می نوازم مردم بگویند به به، این جواب من است نه پول. عقیده من این است در ایران ما هنرمندان خوب و عالی داریم ولی آنها فعالیت نمی کنند وقتی از یکی از آنها پرسیدم به من جواب داد کسانی که ۱۰ ساله دارند در این هنر فعالیت می کنند الان کم کم خودشان را دارند از هنر می کشند کنار پس به این صورت جایی برای ما وجود ندارد.
اگر بخواهیم طبقه بندی کنیم اتفاق موسیقی بعد از انقلاب ایران را ، در ۵ سال بعد از انقلاب موسیقی در غربت، یک جهش خیلی جدی در موسیقی ایران دیدیم در انگلیس و آمریکا مخصوصا در لس آنجلس، (در اینجا موسیقی لس آنجلس و محتوای آن مطرح می شود ولی ما با آنها کاری نداریم) بعد از آن سکوت را دیدیم و بعد دوباره جهش، ولی دوباره طی ۵، ۶ سال گذشته سکوت دیگری در لس آنجلس احساس کردیم دلیل این سکوت چیست؟
به دلیل آنکه کسانی که سروصدا داشتند کم کم دارند پیر می شوند من زمانی که آمدم لس آنجلس هفتاد سالم نبود چهل سال داشتم سی سال گذشت الان تعداد کسانی که قبل از انقلاب در ایران فعالیت داشتند و آمدند به آمریکا یا هر جای دنیا امروزه روز که شما می بینید وجود دارند هنوزم فعالیت دارند تعداد کسانی که به خواننده های ایرانی خارج از کشور مخصوصا لس آنجلس اضافه شدند در مدت ۳۰ سال به ۱۰ نفر هم نمی رسد.
این دقیقا واکنش خواسته ها است؛ آقای داریوش و خانم گوگوش جوان های آن زمان هستند و اگر الان هم بیننده دارند به خاطر آن خاطره هاست اگر بخواهیم الان ارزیابی کنیم آنها ۵۰ ساله در این کارند پس باید از آنها تشکر کنیم که تا ین حد هنوز توانسته اند موسیقی ایران را تا این حد زنده نگه دارند این هم یادمان نرود همان طور که گفتیم بلک کتز یک آکادمی بود و لس آنجلس برای شروع موسیقی بعد از انقلاب ایران یک مکتب بود ولی ما الان پیر شدیم فقط می توانیم چیزهایی که بلدیم به دیگران انتقال دهیم و این نشان می دهد اگر مجری خوب نداشته باشیم کسی نمی تواند چیزهایی که در قدیم بوده اجرا کند هنوز کسی مثل خانم گوگوش نمی تواند بخواند البته همه ما عمری داریم که تمام می شود پس شما دلیل رکود را پرسیدید پس دیدید ما می خواهیم انتقال دهیم ولی مجری نیست.
یک چیز دیگر هم است کسی که موسیقی خارجی را بیاورد در داخل ایران هیچ کمکی نکرده و ایرانی که موسیقی ایرانی را بیاورد خارج از کشور همان دمبل و دیمبل معروف خودمان را، این درست است.
بچه ها در ایران گیتار می زنند و نمی دانند که بچه شش ساله ای که در خارج از کشور گیتار می نوازد با تجربه تر است. اگر ما آلات سنتی ایران را همان تاروکمانچه کشورمان را بیاریم خارج از کشور در آن موقع می توانیم بگوییم کاری انجام داده ایم ما می توانیم ببینیم وقتی شجریان برای ۴ ماه دیگه کنسرت می گذارد شب اول بلیط هایش تمام می شود و زمان کنسرت می بینید نصف جمعیت خارجی هستند
خارجی ها درسته این موسیقی را نمی فهمند ولی می دانند که این موسیقی که اجرا می شود آسان نیست، اینجاست که نگاه می کنید در یک کنسرت خارجی روی سن ضرب کشور ما را گذاشته اند و یا مجسم کنید رییس جمهور آمریکا به فارسی ۲۱ مارچ را به عنوان روز اول نوروز به زبان فارسی اعلام می کند این افتخار ماست این نشان می دهد که ایرانی های خارج از کشور، ایران ما را زنده نگه داشته اند.
چرا آلبوم ها تبدیل به آهنگ های تک شده!؟
البته اکونومی هم شرط است گران ترین تجارت دنیا هنر است. در آمریکا بودجه هنر با نظامش در مقابل هم قرار دارند فوتبال جزو هنر است پول می دهید و شما سرگرم می شوید مشکل ما این است که تا حالا برای کار هنری هیچ پول زیادی هزینه نشده که در سراسر دنیا صدا کند. انشاء الله روزی می شود که ما بتوانیم برای مملکتمان آبروی جهانی کسب کنیم مخصوصا در هنر چون ظرفیت داریم ولی اجازه نداریم وبعضی ها موقعیتش را ندارند.
چند گروه جدی خارجی که مورد علاقه شماست…
از آن زمان که همه دنیا قبولشان دارند بیتل ها و ریچاز ولی جدیدا گروه مرورفایو را دوست دارم و الان هم گروهی که دارم تشکیل می دهم شبیه همین گروه است.
به نظر شما جامعه هنری ایران جامعه با سوادی است یا استعداد هایش خدادادی است؟
هر دوتا البته جامعه خدادادی بیشترند البته ناگفته نماند من دوست دارم کسی که در هنر وارد می شود باسواد نوازندگی کند.
شهبال، در آستانه ۷۰ سالگی هستی ۵۰ سال کار موسیقی کرده ای اگر بخواهی به گذشته ات نگاه کنی درباره آن چه می گویی؟
یک هفته قبل از فوت سیناترا هیچ کس خبر از مرگ آن را نداشت چون خیلی سرحال بود یک مصاحبه در تلویزیون داشت که من به طور اتفاقی دیدم که از آن پرسیدن فرانک وقتی از این دنیا می روی دوست داری در مورد شما چه بگویند ؟ که جواب من به این سوال این است که می خواهم من را به عنوان یک انسان موثر در خاک زمین بدانند و توانسته باشم در بهبودی کشورم یک قدم کوچک برداشته باشم.
شهبال، تو مسایل دیگری را به غیر از هنر دنبال می کنی؟
دوست دارم بدانم داخل ایران چه اتفاق هایی می افتد ولی در سیاست نیستم الان که اصلا فرصت ندارم به دلیل اینکه دارم ۳ گروه دیگر آماده می کنم حتی تا یک ماه آینده خانمم را هم نمی توانم ببینم.
به کنسرت در مالزی فکر می کردید؟
خیر، من وقتی از آمریکا می خواستم حرکت کنم خیلی خوشحال بودم برای آنکه دارم به جایی می روم که به وطنم نزدیک است و هموطنان عزیزم را می توانم ببینم، من اولین بار است به مالزی آمدم آب و هوای رطوبتی و گرم دارد که من را یاد آبادان می اندازد در اینجا جا دارد من از ایرانیان عزیزی تشکر کنم که با برگزاری این کنسرت ها که کار آسانی نیست باعث شدند زنجیر بافته فرهنگمون جدا نشود.
یک آرزو؟
بزرگترین آرزوی من سلامتی برای تمام مردم دنیا از هر نسل و نژادی که هستند و آزادی برای افکار هموطنان در دنیا است.
