توریست مالزی
۲۶ شهریور ۱۳۹۴
در دو دهه ی اخیر، موفقیت های متعدد ورزشکاران ایرانی در ورزش های رزمی این پرسش را به ذهن بسیاری متبادر کرده که دلیل توفیق ایرانیان در این رشته های ورزشی چیست. به راستی، چه عاملی موجب می شود که یک ورزشکار ایرانی در رشته ی ورزشی کاراته یا تکواندو که متعلق به ژاپن یا کره است، به مقام قهرمانی جهان یا آسیا دست یابد؟ و باز چه عاملی باعث می شود که یک ایرانی بتواند به درجه ی مربی گری این رشته های رزمی دست یابد و فنون این رشته ها را به ژاپنی ها و کره ای ها آموزش دهد؟ آیا این پدیده ریشه ای تاریخی دارد یا زاییده ی شرایط اجتماعی دهه های اخیر ایران است؟
آنچه در پی می آید گفت و گویی است با محمد ستون زاده، قهرمان ومربی حرفه ای “تکواندو” و “موی تای ” که مدت هاست به مربی گری ورزش های رزمی در مالزی اشتغال دارد.
در ابتدا کمی ازتاریخچه تکواندو وتفاوت آن با دیگر ورزشهای رزمی و همچنین موقعیت تکواندوی ایران درجهان بگویید.
همانطورکه می دانید تکواندو یک ورزش رزمی بسیارقدیمی و ورزش ملی کره جنوبی است که امروزه به صورت یک ورزش رزمی مدرن و المپیکی درآمده است و دارای بیشترین تعداد ورزشکار در میان ورزش های رزمی در سراسردنیاست. اگرچه این ورزش تاثیراتی ازکاراته پذیرفته است، اما استیل خاص این رشته، دفاعی متکی بر ضربات پا با حداکثر قدرت و سرعت و حفظ فاصله فیزیکی با دشمن و طراحی فنون برای دورکردن مهاجم است. خوشبختانه ایران درسالهای اخیرهمواره در رقابت با کره ای ها که بنیانگذار این هنر رزمی هستند، مقام قهرمانی و نایب قهرمانی جهان را کسب کرده است و همانطورکه می دانید آقای هادی ساعی که از دوستان خوب من نیز هستنند توانست درالمپیک پکن، مدال طلای این رقابت ها را نیز برای ایران به ارمغان آورد و آن را به مدال طلای جام جهانی تکواندو بیافزاید.
ازچه زمانی فعالیت های خود را در تکواندو آغاز کردید؟
متولد سال۱۳۵۵هستم و ازسن هشت سالگی تکواندو را شروع کردم. علت علاقه ی من به این رشته، فعالیت برادر بزرگترم در این رشته بود. البته علاوه برتکواندو در ۱۴سالگی به کشتی هم علاقه مند شدم و مدتی هم در این رشته ورزشی فعالیت داشتم. در ایران در سطح رقابت های استانی و آموزشگاههای کشور در تکواندو مقام آوردم و به صورت غیررسمی هم با تیم ملی تکواندو کار می کردم.
چطور شد که مالزی را برای ادامه فعالیت انتخاب کردید؟
در ژانویه ۲۰۰۰ به عنوان توریست و برای دیدن برادر بزرگترم که درآن سال در مالزی زندگی می کرد و عضو تیم ملی تکواندو بود، به این کشور آمدم. زندگی درمالزی را خیلی راحت دیدم: سرزمینی سبز با مردمانی آرام و مهربان. تصمیم به اقامت گرفتم. درابتدا در المپیا کالج در رشته MBA مشغول به تحصیل شدم، اما نقطه ی عطف حضور من در مالزی با ورودم به یک باشگاه مالزیایی بود. از سال ۲۰۰۱ کارتمرین و مربی گری را در یکی از بزرگترین باشگاههای تکواندوی مالزی به نام Speed Power Academy آغاز کردم که برای من شروع لذت بخش و موفقیت آمیزی بود.
درحال حاضر هم در همین باشگاه فعالیت دارید؟
از اواسط سال ۲۰۰۴ تمرین های خودم را با باشگاههای کره ای شروع کردم که بعد از مدتی توانستم مقام هایی در رقابت های تکواندو بدست آورم. با توجه به مبارزات خوبی هم که در رشته موی تای داشتم در این باشگاه کره ای به من پیشنهاد مربی گری داده شد. کارمربی گری تکواندو در یک باشگاه کره ای برای من خیلی ارزشمند بود. افتخار من آموزش تکواندو به کره ای ها و جوانان ایرانی مقیم مالزی است. همچنین داشتن چند شاگرد تایلندی و آموزش موی تای (ورزش رزمی تایلندی) به آنها در باشگاه جدیدم برایم بسیار جالب بود؛ چون آنها بندرت دراین دو رشته رزمی از مربی خارجی استفاده می کنند. راه اندازی یک باشگاه تکواندو همیشه در برنامه ام قرار داشته که خوشبختانه اخیرا توانسته ام درمنطقه Taman Danau Desa حوالی میدولی، آن را راه اندازی کنم. تاکنون رشته های آموزش تکواندو، موی تای وکیک باکسینگ با استقبال نسبتا خوبی مواجه شده است.
آیا شرایط ویژه آب وهوایی کشوراستوایی مالزی تاثیری در فعالیت های ورزشی شما داشته است؟
با آب وهوای مالزی مشکلی ندارم، چون بعد از چند ماه زندگی دراین کشور بدن با شرایط آب وهوایی جدید سازگار می شود. البته داشتن رژیم غذایی در چنین آب و هوایی مسلما باید تغییر کند و با سوخت و ساز بیشتری که در اینجا وجود دارد، منطبق شود.
از فعالیت هایتان در مالزی بگویید.
درمسابقات کشوری و بین المللی باشگاه های مالزی شرکت کرده ام. در نوزده بازی حرفه ای موی تای که در مالزی و سنگاپور و تایلند برگزار شده، دردوازده بازی برنده شده ام. درسال ۲۰۰۲ درمسابقات ملی مدال طلا گرفتم و در همان سال در مسابقات باشگاه های کشور مدال نقره را تصاحب کردم. درسال ۲۰۰۵ مجددا در مسابقات قهرمانی تکواندو مالزی مدال طلا گرفتم و در سال ۲۰۰۶ در بازی های قهرمانی باشگاه ها، مدال نقره را بدست آوردم. درسال ۲۰۰۷ درفستیوال جهانی تکواندوکه درمالزی برگزارشد، دربازی فینال، با برادر بزرگترم دردور نهایی مسابقه داشتم که او به نمایندگی از باشگاه های استرالیا در این مسابقات شرکت کرده بود و توانست ۱۳ بر ۱۱ مرا شکست دهد و صاحب مدال طلا شود. من نقره گرفتم. این مسابقه تکنیکی ترین مسابقه آن بازی ها نیزشناخته شد و برای من مسابقه خاطره انگیزی بود.
به نظرشما بهترین جنبه تمرینات ورزشهای رزمی چیست؟
تمرینات ورزشهای رزمی اصولا نیاز به تمرکز ذهنی زیادی دارد. شاید بتوان گفت نه تنها به سلامت بدن بعنوان یک ورزش کمک می کند، بلکه تمرینی است برای قدرتمندکردن ذهن و اراده. شاید به این دلیل به آن هنر رزمی می گویند. ازطرفی شما می توانید تقریبا در هرجایی به این تمرینات بپردازید و برای تمرین نیاز به مکان ویژه و اختصاصی و ابزار خاصی ندارید.
آیا سن و ویژگی خاصی برای ورزش های رزمی تعریف شده است؟
برای ورزشهای رزمی سن خاصی تعریف نشده است و هرکسی در هر سنی اگر علاقه و پشتکار و نظم داشته باشد، می تواند به این رشته ورزشی بپردازد. توصیه من به کسانی که علاقه مند به این رشته ورزشی هستنند این است که حتما برای انجام و یادگیری این تکنیک ها تحت نظرمربی و در باشگاه باشند، چون تقلید و انجام خودسرانه آن خطرناک است .
جایگاه ورزشی مالزی درجهان چگونه است؟ آیا مردم اهل ورزشی هستند خصوصا در رشته هایی مثل تکواندو؟ مدیریت و سرمایه گذاری درجهت رشد و توسعه ورزش قهرمانی دراین کشوررا چگونه ارزیابی می کنید؟
مالزی با توجه به جوان بودن کشور، برنامه ریزی بلندمدت خوبی را در زمینه ورزش دنبال می کند و ورزشهای رزمی نیز همیشه جزو ورزش های پرطرفدار مالزی است. در میان مردم مالزی، چینی مالزیایی ها نیز ورزش کاران بسیار سخت کوشی هستنند. مالزی در کاراته با مربی گری استا د سلیمانی که زمانی مربی تیم ملی مالزی بود، توانست در مسابقات جهانی مدال طلا کسب کند و در رشته های بدمینتون ، اسکواش و شیرجه دارای مقامهای جهانی و المپیکی است. علاوه برآن به علت ویژگی شرایط جغرافیایی دارای زمین های گلف و تنیس بسیاری است و استخر شنا به سادگی دردسترس همگان قرار دارد. به طور کل ورزش در این کشور بسیار ارزان و در دسترس است.
اگرمربی و تکواندوکار نمی شدید فکر می کنید به چه رشته ورزشی دیگری می پرداختید؟ آیا تاکنون از خود پرسیده اید چرا ایرانیان در ورزش های انفرادی معمولا موفق ترند؟
شاید اغراق نباشد اگر بگویم عشق به این رشته ورزشی از کودکی چنان در من آمیخته شده که تقریبا به هیچ ورزش دیگری جز مربی گری و تمرین در این رشته فکر نکرده ام. اصلی ترین سیستم آموزشی تربیتی در هرکشوری نظام آموزش و پرورش است که در ایران دراین نظام آموزشی روح کار مشارکتی وجود ندارد و دانش آموزان در برنامه آموزشی چندان در کارگروهی و رقابت گروهی قرار نمی گیرند. درنتیجه این عدم آموزش در تمام جوانب زندگیشان هم تعمیم پیدا کرده است و شاید یکی از علل عمده عدم موفقیت حرکتهای اجتماعی سالم و پایدار درجامعه ایران همین نبود حس مشارکت است.
ازتحول مهم در زندگی تان با توجه به سالهای زیادی که ساکن مالزی هستید بگویید و اینکه درسالهای اخیرایرانیان زیادی علاقمند به تحصیل و زندگی به این کشور آمده اند چه توصیه ای برای بهترمعرفی شدن جامعه ایرانی دراین کشورچندقومیتی دارید؟
من سه سال قبل با یک خانم چینی مالزیایی که معلم مدرسه است، ازدواج کردم و علیرغم تفاوت فرهنگی و نژادی خوشبختانه زندگی شاد وموفقی داریم. از اینکه درسالهای اخیرهموطنان بسیاری را در این کشور می بینم بسیارخوشحالم و گاهی هم گله مند. خوشحال به این خاطر که می توانیم اجتماع کوچک هم فرهنگی درغربت داشته باشیم و گله مند از دیدن برخی حرکات نابهنجار و خارج ازعرف و قانون برخی ازهموطنان، خصوصا جوانان. امیدوارم آنها نیز با رفتاری شایسته یک ملت صاحب فرهنگ و تمدن، باعث زیر سوال بردن اعتبار ایرانیانی نشوند که سالها با کار و تلاش و پشت سرگذاشتن سختی های بسیاری دراین کشورصاحب احترام شده اند.
آنچه در پی می آید گفت و گویی است با محمد ستون زاده، قهرمان ومربی حرفه ای “تکواندو” و “موی تای ” که مدت هاست به مربی گری ورزش های رزمی در مالزی اشتغال دارد.
در ابتدا کمی ازتاریخچه تکواندو وتفاوت آن با دیگر ورزشهای رزمی و همچنین موقعیت تکواندوی ایران درجهان بگویید.
همانطورکه می دانید تکواندو یک ورزش رزمی بسیارقدیمی و ورزش ملی کره جنوبی است که امروزه به صورت یک ورزش رزمی مدرن و المپیکی درآمده است و دارای بیشترین تعداد ورزشکار در میان ورزش های رزمی در سراسردنیاست. اگرچه این ورزش تاثیراتی ازکاراته پذیرفته است، اما استیل خاص این رشته، دفاعی متکی بر ضربات پا با حداکثر قدرت و سرعت و حفظ فاصله فیزیکی با دشمن و طراحی فنون برای دورکردن مهاجم است. خوشبختانه ایران درسالهای اخیرهمواره در رقابت با کره ای ها که بنیانگذار این هنر رزمی هستند، مقام قهرمانی و نایب قهرمانی جهان را کسب کرده است و همانطورکه می دانید آقای هادی ساعی که از دوستان خوب من نیز هستنند توانست درالمپیک پکن، مدال طلای این رقابت ها را نیز برای ایران به ارمغان آورد و آن را به مدال طلای جام جهانی تکواندو بیافزاید.
ازچه زمانی فعالیت های خود را در تکواندو آغاز کردید؟
متولد سال۱۳۵۵هستم و ازسن هشت سالگی تکواندو را شروع کردم. علت علاقه ی من به این رشته، فعالیت برادر بزرگترم در این رشته بود. البته علاوه برتکواندو در ۱۴سالگی به کشتی هم علاقه مند شدم و مدتی هم در این رشته ورزشی فعالیت داشتم. در ایران در سطح رقابت های استانی و آموزشگاههای کشور در تکواندو مقام آوردم و به صورت غیررسمی هم با تیم ملی تکواندو کار می کردم.
چطور شد که مالزی را برای ادامه فعالیت انتخاب کردید؟
در ژانویه ۲۰۰۰ به عنوان توریست و برای دیدن برادر بزرگترم که درآن سال در مالزی زندگی می کرد و عضو تیم ملی تکواندو بود، به این کشور آمدم. زندگی درمالزی را خیلی راحت دیدم: سرزمینی سبز با مردمانی آرام و مهربان. تصمیم به اقامت گرفتم. درابتدا در المپیا کالج در رشته MBA مشغول به تحصیل شدم، اما نقطه ی عطف حضور من در مالزی با ورودم به یک باشگاه مالزیایی بود. از سال ۲۰۰۱ کارتمرین و مربی گری را در یکی از بزرگترین باشگاههای تکواندوی مالزی به نام Speed Power Academy آغاز کردم که برای من شروع لذت بخش و موفقیت آمیزی بود.
درحال حاضر هم در همین باشگاه فعالیت دارید؟
از اواسط سال ۲۰۰۴ تمرین های خودم را با باشگاههای کره ای شروع کردم که بعد از مدتی توانستم مقام هایی در رقابت های تکواندو بدست آورم. با توجه به مبارزات خوبی هم که در رشته موی تای داشتم در این باشگاه کره ای به من پیشنهاد مربی گری داده شد. کارمربی گری تکواندو در یک باشگاه کره ای برای من خیلی ارزشمند بود. افتخار من آموزش تکواندو به کره ای ها و جوانان ایرانی مقیم مالزی است. همچنین داشتن چند شاگرد تایلندی و آموزش موی تای (ورزش رزمی تایلندی) به آنها در باشگاه جدیدم برایم بسیار جالب بود؛ چون آنها بندرت دراین دو رشته رزمی از مربی خارجی استفاده می کنند. راه اندازی یک باشگاه تکواندو همیشه در برنامه ام قرار داشته که خوشبختانه اخیرا توانسته ام درمنطقه Taman Danau Desa حوالی میدولی، آن را راه اندازی کنم. تاکنون رشته های آموزش تکواندو، موی تای وکیک باکسینگ با استقبال نسبتا خوبی مواجه شده است.
آیا شرایط ویژه آب وهوایی کشوراستوایی مالزی تاثیری در فعالیت های ورزشی شما داشته است؟
با آب وهوای مالزی مشکلی ندارم، چون بعد از چند ماه زندگی دراین کشور بدن با شرایط آب وهوایی جدید سازگار می شود. البته داشتن رژیم غذایی در چنین آب و هوایی مسلما باید تغییر کند و با سوخت و ساز بیشتری که در اینجا وجود دارد، منطبق شود.
از فعالیت هایتان در مالزی بگویید.
درمسابقات کشوری و بین المللی باشگاه های مالزی شرکت کرده ام. در نوزده بازی حرفه ای موی تای که در مالزی و سنگاپور و تایلند برگزار شده، دردوازده بازی برنده شده ام. درسال ۲۰۰۲ درمسابقات ملی مدال طلا گرفتم و در همان سال در مسابقات باشگاه های کشور مدال نقره را تصاحب کردم. درسال ۲۰۰۵ مجددا در مسابقات قهرمانی تکواندو مالزی مدال طلا گرفتم و در سال ۲۰۰۶ در بازی های قهرمانی باشگاه ها، مدال نقره را بدست آوردم. درسال ۲۰۰۷ درفستیوال جهانی تکواندوکه درمالزی برگزارشد، دربازی فینال، با برادر بزرگترم دردور نهایی مسابقه داشتم که او به نمایندگی از باشگاه های استرالیا در این مسابقات شرکت کرده بود و توانست ۱۳ بر ۱۱ مرا شکست دهد و صاحب مدال طلا شود. من نقره گرفتم. این مسابقه تکنیکی ترین مسابقه آن بازی ها نیزشناخته شد و برای من مسابقه خاطره انگیزی بود.
به نظرشما بهترین جنبه تمرینات ورزشهای رزمی چیست؟
تمرینات ورزشهای رزمی اصولا نیاز به تمرکز ذهنی زیادی دارد. شاید بتوان گفت نه تنها به سلامت بدن بعنوان یک ورزش کمک می کند، بلکه تمرینی است برای قدرتمندکردن ذهن و اراده. شاید به این دلیل به آن هنر رزمی می گویند. ازطرفی شما می توانید تقریبا در هرجایی به این تمرینات بپردازید و برای تمرین نیاز به مکان ویژه و اختصاصی و ابزار خاصی ندارید.
آیا سن و ویژگی خاصی برای ورزش های رزمی تعریف شده است؟
برای ورزشهای رزمی سن خاصی تعریف نشده است و هرکسی در هر سنی اگر علاقه و پشتکار و نظم داشته باشد، می تواند به این رشته ورزشی بپردازد. توصیه من به کسانی که علاقه مند به این رشته ورزشی هستنند این است که حتما برای انجام و یادگیری این تکنیک ها تحت نظرمربی و در باشگاه باشند، چون تقلید و انجام خودسرانه آن خطرناک است .
جایگاه ورزشی مالزی درجهان چگونه است؟ آیا مردم اهل ورزشی هستند خصوصا در رشته هایی مثل تکواندو؟ مدیریت و سرمایه گذاری درجهت رشد و توسعه ورزش قهرمانی دراین کشوررا چگونه ارزیابی می کنید؟
مالزی با توجه به جوان بودن کشور، برنامه ریزی بلندمدت خوبی را در زمینه ورزش دنبال می کند و ورزشهای رزمی نیز همیشه جزو ورزش های پرطرفدار مالزی است. در میان مردم مالزی، چینی مالزیایی ها نیز ورزش کاران بسیار سخت کوشی هستنند. مالزی در کاراته با مربی گری استا د سلیمانی که زمانی مربی تیم ملی مالزی بود، توانست در مسابقات جهانی مدال طلا کسب کند و در رشته های بدمینتون ، اسکواش و شیرجه دارای مقامهای جهانی و المپیکی است. علاوه برآن به علت ویژگی شرایط جغرافیایی دارای زمین های گلف و تنیس بسیاری است و استخر شنا به سادگی دردسترس همگان قرار دارد. به طور کل ورزش در این کشور بسیار ارزان و در دسترس است.
اگرمربی و تکواندوکار نمی شدید فکر می کنید به چه رشته ورزشی دیگری می پرداختید؟ آیا تاکنون از خود پرسیده اید چرا ایرانیان در ورزش های انفرادی معمولا موفق ترند؟
شاید اغراق نباشد اگر بگویم عشق به این رشته ورزشی از کودکی چنان در من آمیخته شده که تقریبا به هیچ ورزش دیگری جز مربی گری و تمرین در این رشته فکر نکرده ام. اصلی ترین سیستم آموزشی تربیتی در هرکشوری نظام آموزش و پرورش است که در ایران دراین نظام آموزشی روح کار مشارکتی وجود ندارد و دانش آموزان در برنامه آموزشی چندان در کارگروهی و رقابت گروهی قرار نمی گیرند. درنتیجه این عدم آموزش در تمام جوانب زندگیشان هم تعمیم پیدا کرده است و شاید یکی از علل عمده عدم موفقیت حرکتهای اجتماعی سالم و پایدار درجامعه ایران همین نبود حس مشارکت است.
ازتحول مهم در زندگی تان با توجه به سالهای زیادی که ساکن مالزی هستید بگویید و اینکه درسالهای اخیرایرانیان زیادی علاقمند به تحصیل و زندگی به این کشور آمده اند چه توصیه ای برای بهترمعرفی شدن جامعه ایرانی دراین کشورچندقومیتی دارید؟
من سه سال قبل با یک خانم چینی مالزیایی که معلم مدرسه است، ازدواج کردم و علیرغم تفاوت فرهنگی و نژادی خوشبختانه زندگی شاد وموفقی داریم. از اینکه درسالهای اخیرهموطنان بسیاری را در این کشور می بینم بسیارخوشحالم و گاهی هم گله مند. خوشحال به این خاطر که می توانیم اجتماع کوچک هم فرهنگی درغربت داشته باشیم و گله مند از دیدن برخی حرکات نابهنجار و خارج ازعرف و قانون برخی ازهموطنان، خصوصا جوانان. امیدوارم آنها نیز با رفتاری شایسته یک ملت صاحب فرهنگ و تمدن، باعث زیر سوال بردن اعتبار ایرانیانی نشوند که سالها با کار و تلاش و پشت سرگذاشتن سختی های بسیاری دراین کشورصاحب احترام شده اند.
