توریست مالزی
۱۱ بهمن ۱۳۹۷
توریست مالزی – از آنجا که سالانه ۸ میلیون تن پلاستیک زباله ای به اقیانوسها ریخته میشود. جامعه جهانی تلاش دارد به بازیافت این مواد بپردازد تا هم بتواند از میزان این زباله های بی استفاده بهره ببرد و هم اقیانوس ها از این ضایعات نجات پیدا کنند.
به گزارش اقتصادبرتر،سالانه حدود ۷۸ میلیون تن پاکت پلاستیکی برای بستهبندی، بطری آب آشامیدنی و ظرف غذا استفاده میشود و فقط دو درصد آن بازیافت شده، تقریبا یک سوم آن در محیط زیست رها شده، ۱۴درصد آن سوزانده و ۴۰ درصد نیز به صورت زباله دفن میشود.
یکی از این مشکلات بازیافت مواد پلاستیکی پلی اتیلنها و پلی پروپلینها هستند که دو سوم پلاستیکها در جهان از آنها ساخته میشود، این مواد دارای ساختار شیمیایی مختلف بوده، از آنها دوباره استفاده نمیشود و در واقع فناوری استفاده دوباره از آنها وجود ندارد.
کیسههای پلاستیکی ارزان هستند و برای حمل بارهای سبک، بهترین انتخاب اما کابوسی واقعی برای کارخانههای بازیافت بهشمار میروند چون خاصیت شناوری دارند، چسبناک هستند و به بستهبندیها میچسبند، ضمن اینکه خیلی راحت با گیرکردن در لابهلای چرخدندههای ماشینهای چندمیلیون دلاری بازیافت، آنها را از کار میاندازند. کیسههای پلاستیکی تقریبا ماهی دو بار چرخه فعالیت کارخانههای بازیافت را با مشکل روبهرو میکنند. کارگران کارخانههای بازیافت باید به صورت مداوم دستگاهها را باز کرده و آنها را شستوشو دهند و از وجود این کیسهها، پاک کنند؛ عملیاتی که در کارخانههای بازیافت به «پاکسازی ریه» معروف شده است.
شاید به همین دلیل است که بازیافت زباله های پلاستیکی در نشست اقتصادی امسال بعنوان یکی از مشکلات و چالش های مهم مطرح شد. بررسی ها نشان می دهد که طی سال گذشته ۱۰۰ کارخانه بازیافت ضایعات پلاستیکی در مالزی راه اندازی شده است. این رقم کارخانه به این دلیل در مالزی گسترش یافته است که در همین سال گذشته حدود نیم میلیون تن ضایعات پلاستیکی روانه این کشور شده است تا مورد بازیافت قرار گیرند. گرچه بازیافت این مواد در بسیاری از موارد به صورت استاندارد هم صورت نمی گیرد و تنها با سوزاندن و رها کردن آن در طبیعت این کشور، به خیال خود آنها را بازیافت می کنند!
فعالان محیط زیست در مالزی می گویند گاهی حتی عمل بازیافت طی شب هم انجام می شود که نتیجه ای جز دود و آلودگی هوا در پی ندارد و نفس کشیدن را هم برای ما دشوار کرده است.
از آنجا که طی سال ۲۰۱۸ ، با بازیافت ضایعات پلاستیکی در مالزی، ۸۴۰ میلیون دلار نصیب این کشور شده است لذا دولت مالزی چندان تمایلی برای عدم قبول این ضایعات برای انجام بازیافت که مشکلات آن در بالا اشاره شد ، از خود نشان نمی دهد.
شاید همین مشکلات باعث شده است تا کشورهای پیشرفته ای همچون آمریکا، انگلیس، کره جنوبی و نیوزلند هر ساله هزاران تن زباله پلاستیکی را روانه کشورهایی همانند مالزی کنند تا هم روند فرایند بازیافت را که نسبت به زباله سازی کندتر صورت می گیرد و هم مشکلات ناشی از آلودگی حاصل از سوزاندن ضایعات غیر قابل بازیافت را از خود دور ساخته و عطایش را به لقایش ببخشند و آنها را به چنین کشورهایی صادر کنند. لازم به ذکر است کشور چین نیز از سال ۲۰۱۸ ورود چنین ضایعاتی را به کشور خود ممنوع کرده است.
آنچه فعالان محیط زیست در نشست اقتصادی امسال (داووس) مطرح کردند این است که چرا خود این کشورهای پیشرفته با توجه به امکانات پیشرفته تری که دارند به بازیافت این ضایعات پلاستیکی دردسرساز اقدام نمی کنند و کشور مالزی را با مشکلات فراوان آن روبرو ساخته اند؟
به گزارش اقتصادبرتر،سالانه حدود ۷۸ میلیون تن پاکت پلاستیکی برای بستهبندی، بطری آب آشامیدنی و ظرف غذا استفاده میشود و فقط دو درصد آن بازیافت شده، تقریبا یک سوم آن در محیط زیست رها شده، ۱۴درصد آن سوزانده و ۴۰ درصد نیز به صورت زباله دفن میشود.
یکی از این مشکلات بازیافت مواد پلاستیکی پلی اتیلنها و پلی پروپلینها هستند که دو سوم پلاستیکها در جهان از آنها ساخته میشود، این مواد دارای ساختار شیمیایی مختلف بوده، از آنها دوباره استفاده نمیشود و در واقع فناوری استفاده دوباره از آنها وجود ندارد.
کیسههای پلاستیکی ارزان هستند و برای حمل بارهای سبک، بهترین انتخاب اما کابوسی واقعی برای کارخانههای بازیافت بهشمار میروند چون خاصیت شناوری دارند، چسبناک هستند و به بستهبندیها میچسبند، ضمن اینکه خیلی راحت با گیرکردن در لابهلای چرخدندههای ماشینهای چندمیلیون دلاری بازیافت، آنها را از کار میاندازند. کیسههای پلاستیکی تقریبا ماهی دو بار چرخه فعالیت کارخانههای بازیافت را با مشکل روبهرو میکنند. کارگران کارخانههای بازیافت باید به صورت مداوم دستگاهها را باز کرده و آنها را شستوشو دهند و از وجود این کیسهها، پاک کنند؛ عملیاتی که در کارخانههای بازیافت به «پاکسازی ریه» معروف شده است.
شاید به همین دلیل است که بازیافت زباله های پلاستیکی در نشست اقتصادی امسال بعنوان یکی از مشکلات و چالش های مهم مطرح شد. بررسی ها نشان می دهد که طی سال گذشته ۱۰۰ کارخانه بازیافت ضایعات پلاستیکی در مالزی راه اندازی شده است. این رقم کارخانه به این دلیل در مالزی گسترش یافته است که در همین سال گذشته حدود نیم میلیون تن ضایعات پلاستیکی روانه این کشور شده است تا مورد بازیافت قرار گیرند. گرچه بازیافت این مواد در بسیاری از موارد به صورت استاندارد هم صورت نمی گیرد و تنها با سوزاندن و رها کردن آن در طبیعت این کشور، به خیال خود آنها را بازیافت می کنند!
فعالان محیط زیست در مالزی می گویند گاهی حتی عمل بازیافت طی شب هم انجام می شود که نتیجه ای جز دود و آلودگی هوا در پی ندارد و نفس کشیدن را هم برای ما دشوار کرده است.
از آنجا که طی سال ۲۰۱۸ ، با بازیافت ضایعات پلاستیکی در مالزی، ۸۴۰ میلیون دلار نصیب این کشور شده است لذا دولت مالزی چندان تمایلی برای عدم قبول این ضایعات برای انجام بازیافت که مشکلات آن در بالا اشاره شد ، از خود نشان نمی دهد.
شاید همین مشکلات باعث شده است تا کشورهای پیشرفته ای همچون آمریکا، انگلیس، کره جنوبی و نیوزلند هر ساله هزاران تن زباله پلاستیکی را روانه کشورهایی همانند مالزی کنند تا هم روند فرایند بازیافت را که نسبت به زباله سازی کندتر صورت می گیرد و هم مشکلات ناشی از آلودگی حاصل از سوزاندن ضایعات غیر قابل بازیافت را از خود دور ساخته و عطایش را به لقایش ببخشند و آنها را به چنین کشورهایی صادر کنند. لازم به ذکر است کشور چین نیز از سال ۲۰۱۸ ورود چنین ضایعاتی را به کشور خود ممنوع کرده است.
آنچه فعالان محیط زیست در نشست اقتصادی امسال (داووس) مطرح کردند این است که چرا خود این کشورهای پیشرفته با توجه به امکانات پیشرفته تری که دارند به بازیافت این ضایعات پلاستیکی دردسرساز اقدام نمی کنند و کشور مالزی را با مشکلات فراوان آن روبرو ساخته اند؟
