توریست مالزی
۱۳ مهر ۱۴۰۵
توریست مالزی – هواداران فرمول وان از نحوه مدیریت جمعیت و امکانات در پیست بین‌المللی سپانگ انتقاد کردند و از صف‌های طولانی، کمبود و گرانی مراکز فروش غذا و نوشیدنی و ضعف در کنترل و هدایت جمعیت ابراز نارضایتی کردند.
به گزارش نیواستریتس تایمز، یکی از تماشاگران که نزدیک به ۱۴ هزار رینگت برای حضور خانواده‌اش در جایگاه اصلی مسابقه هزینه کرده بود، گفت تجربه‌ای که دریافت کرده با انتظاراتش از یک بلیت گران‌قیمت مطابقت نداشته است.
این فرد در پستی در شبکه اجتماعی Threads با اشاره به تجربه خانواده‌اش نوشت که آنها انتظار یک تجربه ممتاز را داشتند، اما برای ورود به پیست با صفی حدود ۱.۵ کیلومتری مواجه شدند. به گفته او، اعضای خانواده‌اش در این شرایط دچار کم‌آبی شدند و خودش نیز برای خرید یک بطری آب معدنی ۱۰ رینگتی، تقریباً یک ساعت زیر آفتاب منتظر ماند؛ ضمن اینکه آب حتی خنک هم نبود.
او همچنین از کمبود فروشگاه‌ها و مراکز عرضه غذا و نوشیدنی در محوطه پیست انتقاد کرد و گفت تعداد این مراکز برای جمعیت حاضر کافی نبود و در نقاط مختلف پیست صف‌های طولانی شکل گرفته بود. این تماشاگر در ادامه نوشت که با وجود پرداخت هزینه‌ای بالا، احساس کرده با آنها مانند افرادی که بدون پرداخت هزینه وارد مسابقه شده‌اند، رفتار شده است و این وضعیت را بسیار ناامیدکننده دانست.
یکی دیگر از کاربران گفت شرایط توصیف‌شده را به‌خوبی درک می‌کند و افزود که خودش و پدرش که در دهه ۶۰ زندگی خود قرار دارد، هر دو بلیت جایگاه اصلی را داشته‌اند. او گفت اینکه آنها مجبور شده‌اند برای رسیدن به ورودی حدود ۱.۵ تا ۲ کیلومتر پیاده‌روی کنند، غیرقابل قبول بوده و مدیریت جمعیت پس از پایان مسابقه نیز بسیار نامناسب بوده است.
در مقابل، برخی کاربران این پرسش را مطرح کردند که آیا جایگاه اصلی، با توجه به تعداد بسیار زیاد تماشاگرانی که به آن دسترسی دارند، اساساً باید یک تجربه «ممتاز» محسوب شود. یکی از کاربران با اشاره به اینکه حدود ۳۲ هزار نفر دیگر نیز برای بلیت جایگاه اصلی هزینه کرده‌اند، پرسید با چنین تعداد زیادی از تماشاگران، تا چه اندازه می‌توان انتظار یک تجربه کاملاً ممتاز را داشت. او در عین حال گفت بخش Paddock Club است که تجربه واقعاً لوکس و ممتاز مسابقه را ارائه می‌دهد.
اختلال در خدمات اتوبوس‌های شاتل فرمول یک در پیست بین‌المللی سپانگ برای دومین روز متوالی ادامه یافت و هزاران تماشاگر اعلام کردند که پس از پایان مسابقه بیش از سه ساعت برای یافتن وسیله حمل‌ونقل و خروج از محل منتظر مانده‌اند. یکی از کاربران شبکه اجتماعی Threads با انتشار پستی که به‌سرعت منتشر شد، مسیر بازگشت به خانه را «یک کابوس» توصیف کرد و برگزارکنندگان را متهم کرد که نتوانسته‌اند مشکلات لجستیکی روز قبل را برطرف کنند.
او گفت انتظار داشته برگزارکنندگان پس از مشکلات روز نخست، برای روز دوم شرایط را بهبود دهند، اما به گفته او «هیچ تفاوتی ایجاد نشده بود». بر اساس ویدیوی منتشرشده همراه این پست، ورود تماشاگران به محل برگزاری در ابتدا نسبتاً روان بود و جمعیت به‌تدریج افزایش یافت، اما با آغاز خروج تماشاگران از پیست، وضعیت به‌طور محسوسی تغییر کرد. این کاربر گفت ساعت ۶ عصر در صف ایستاده و تنها ساعت ۹:۳۰ شب موفق شده سوار اتوبوس شاتل به مقصد KLIA2 شود؛ یعنی سه ساعت و ۳۰ دقیقه در انتظار مانده است.
بررسی مطالب منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی نیز تصاویر و ویدئوهایی از تجمع گسترده تماشاگران در خارج از پیست را نشان داد که ظاهراً در انتظار وسایل حمل‌ونقل بودند.
کاربران دیگری نیز گفتند مشکلات ناشی از برنامه‌ریزی ضعیف لجستیکی و مدیریت خروج ترافیک، موضوع تازه‌ای در رویدادهای بزرگ مالزی نیست. تماشاگران مسابقات بین‌المللی موتوراسپرت، از جمله MotoGP، نیز پیش‌تر از ازدحام اتوبوس‌های شاتل و خودروهای شخصی شکایت کرده بودند؛ مشکلاتی که در برخی موارد باعث شده بود تماشاگران تا ساعات پایانی شب در محل مسابقات گرفتار شوند.
رویدادهای بزرگ دیگری مانند کنسرت‌ها، به‌ویژه برنامه‌هایی که در ورزشگاه ملی بوکیت جلیل برگزار می‌شوند، نیز با مشکلات مشابه مواجه بوده‌اند. در چند مورد، هزاران تماشاگر پس از پایان برنامه ساعت‌ها در ایستگاه‌های LRT سرگردان مانده یا به‌دلیل کمبود اتوبوس‌های شاتل در انتظار مانده‌اند.
در پی این اتفاقات، بسیاری از کاربران شبکه‌های اجتماعی از مقامات و برگزارکنندگان رویدادها خواسته‌اند پیش از صدور مجوز برای برگزاری برنامه‌های بزرگ، برنامه‌های دقیق‌تر و سخت‌گیرانه‌تری برای مدیریت ترافیک و جابه‌جایی جمعیت در نظر گرفته شود. به گفته این کاربران، این موضوع برای رویدادهایی که گردشگران و بازدیدکنندگان بین‌المللی زیادی جذب می‌کنند اهمیت بیشتری دارد، زیرا ضعف در مدیریت جمعیت و حمل‌ونقل می‌تواند بر تصویر مالزی به‌عنوان مقصد گردشگری و برگزاری رویدادهای بین‌المللی تأثیر منفی بگذارد.
به گزارش نیواستریتس تایمز، یکی از تماشاگران که نزدیک به ۱۴ هزار رینگت برای حضور خانواده‌اش در جایگاه اصلی مسابقه هزینه کرده بود، گفت تجربه‌ای که دریافت کرده با انتظاراتش از یک بلیت گران‌قیمت مطابقت نداشته است.
این فرد در پستی در شبکه اجتماعی Threads با اشاره به تجربه خانواده‌اش نوشت که آنها انتظار یک تجربه ممتاز را داشتند، اما برای ورود به پیست با صفی حدود ۱.۵ کیلومتری مواجه شدند. به گفته او، اعضای خانواده‌اش در این شرایط دچار کم‌آبی شدند و خودش نیز برای خرید یک بطری آب معدنی ۱۰ رینگتی، تقریباً یک ساعت زیر آفتاب منتظر ماند؛ ضمن اینکه آب حتی خنک هم نبود.
او همچنین از کمبود فروشگاه‌ها و مراکز عرضه غذا و نوشیدنی در محوطه پیست انتقاد کرد و گفت تعداد این مراکز برای جمعیت حاضر کافی نبود و در نقاط مختلف پیست صف‌های طولانی شکل گرفته بود. این تماشاگر در ادامه نوشت که با وجود پرداخت هزینه‌ای بالا، احساس کرده با آنها مانند افرادی که بدون پرداخت هزینه وارد مسابقه شده‌اند، رفتار شده است و این وضعیت را بسیار ناامیدکننده دانست.
یکی دیگر از کاربران گفت شرایط توصیف‌شده را به‌خوبی درک می‌کند و افزود که خودش و پدرش که در دهه ۶۰ زندگی خود قرار دارد، هر دو بلیت جایگاه اصلی را داشته‌اند. او گفت اینکه آنها مجبور شده‌اند برای رسیدن به ورودی حدود ۱.۵ تا ۲ کیلومتر پیاده‌روی کنند، غیرقابل قبول بوده و مدیریت جمعیت پس از پایان مسابقه نیز بسیار نامناسب بوده است.
در مقابل، برخی کاربران این پرسش را مطرح کردند که آیا جایگاه اصلی، با توجه به تعداد بسیار زیاد تماشاگرانی که به آن دسترسی دارند، اساساً باید یک تجربه «ممتاز» محسوب شود. یکی از کاربران با اشاره به اینکه حدود ۳۲ هزار نفر دیگر نیز برای بلیت جایگاه اصلی هزینه کرده‌اند، پرسید با چنین تعداد زیادی از تماشاگران، تا چه اندازه می‌توان انتظار یک تجربه کاملاً ممتاز را داشت. او در عین حال گفت بخش Paddock Club است که تجربه واقعاً لوکس و ممتاز مسابقه را ارائه می‌دهد.
اختلال در خدمات اتوبوس‌های شاتل فرمول یک در پیست بین‌المللی سپانگ برای دومین روز متوالی ادامه یافت و هزاران تماشاگر اعلام کردند که پس از پایان مسابقه بیش از سه ساعت برای یافتن وسیله حمل‌ونقل و خروج از محل منتظر مانده‌اند. یکی از کاربران شبکه اجتماعی Threads با انتشار پستی که به‌سرعت منتشر شد، مسیر بازگشت به خانه را «یک کابوس» توصیف کرد و برگزارکنندگان را متهم کرد که نتوانسته‌اند مشکلات لجستیکی روز قبل را برطرف کنند.
او گفت انتظار داشته برگزارکنندگان پس از مشکلات روز نخست، برای روز دوم شرایط را بهبود دهند، اما به گفته او «هیچ تفاوتی ایجاد نشده بود». بر اساس ویدیوی منتشرشده همراه این پست، ورود تماشاگران به محل برگزاری در ابتدا نسبتاً روان بود و جمعیت به‌تدریج افزایش یافت، اما با آغاز خروج تماشاگران از پیست، وضعیت به‌طور محسوسی تغییر کرد. این کاربر گفت ساعت ۶ عصر در صف ایستاده و تنها ساعت ۹:۳۰ شب موفق شده سوار اتوبوس شاتل به مقصد KLIA2 شود؛ یعنی سه ساعت و ۳۰ دقیقه در انتظار مانده است.
بررسی مطالب منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی نیز تصاویر و ویدئوهایی از تجمع گسترده تماشاگران در خارج از پیست را نشان داد که ظاهراً در انتظار وسایل حمل‌ونقل بودند.
کاربران دیگری نیز گفتند مشکلات ناشی از برنامه‌ریزی ضعیف لجستیکی و مدیریت خروج ترافیک، موضوع تازه‌ای در رویدادهای بزرگ مالزی نیست. تماشاگران مسابقات بین‌المللی موتوراسپرت، از جمله MotoGP، نیز پیش‌تر از ازدحام اتوبوس‌های شاتل و خودروهای شخصی شکایت کرده بودند؛ مشکلاتی که در برخی موارد باعث شده بود تماشاگران تا ساعات پایانی شب در محل مسابقات گرفتار شوند.
رویدادهای بزرگ دیگری مانند کنسرت‌ها، به‌ویژه برنامه‌هایی که در ورزشگاه ملی بوکیت جلیل برگزار می‌شوند، نیز با مشکلات مشابه مواجه بوده‌اند. در چند مورد، هزاران تماشاگر پس از پایان برنامه ساعت‌ها در ایستگاه‌های LRT سرگردان مانده یا به‌دلیل کمبود اتوبوس‌های شاتل در انتظار مانده‌اند.
در پی این اتفاقات، بسیاری از کاربران شبکه‌های اجتماعی از مقامات و برگزارکنندگان رویدادها خواسته‌اند پیش از صدور مجوز برای برگزاری برنامه‌های بزرگ، برنامه‌های دقیق‌تر و سخت‌گیرانه‌تری برای مدیریت ترافیک و جابه‌جایی جمعیت در نظر گرفته شود. به گفته این کاربران، این موضوع برای رویدادهایی که گردشگران و بازدیدکنندگان بین‌المللی زیادی جذب می‌کنند اهمیت بیشتری دارد، زیرا ضعف در مدیریت جمعیت و حمل‌ونقل می‌تواند بر تصویر مالزی به‌عنوان مقصد گردشگری و برگزاری رویدادهای بین‌المللی تأثیر منفی بگذارد.
