توریست مالزی
۴ آذر ۱۴۰۴
توریست مالزی – بر اساس آمار اداره تحقیقات جرایم جنسی، زنان و کودکان پلیس مالزی (D11)، گزارشهای مربوط به خشونت زنان علیه همسرانشان طی سالهای ۲۰۲۰ تا ژوئیه ۲۰۲۵ روندی صعودی داشته و در این بازه زمانی ۴۵۳ پرونده ثبت شده است.
به گزارش نیواستریتس تایمز، تعداد گزارشها از ۴۴ مورد در سال ۲۰۲۰ به ۷۴ مورد در سال ۲۰۲۱ رسید و در سال ۲۰۲۲ به ۱۰۰ پرونده افزایش یافت. اگرچه این رقم در سال ۲۰۲۳ به ۷۱ مورد کاهش پیدا کرد، اما در سال گذشته بار دیگر به ۹۶ گزارش افزایش یافت. تنها در هفت ماه نخست سال جاری نیز ۶۸ پرونده ثبت شده که تقریباً معادل کل گزارشهای سال ۲۰۲۴ است.
سرپرست معاونت D11، کمیسر معاون سیتی کَمسیه حسن، این روند را نگرانکننده توصیف کرد و گفت با وجود کاهش مقطعی در سال ۲۰۲۳، روند کلی پروندهها همچنان افزایشی است. به گفته او، خشونت علیه شوهران اشکال مختلفی دارد؛ از حملات فیزیکی مانند مشت، لگد و وارد کردن صدمات جدی گرفته تا خشونت روانی شامل تحقیر، توهینهای مکرر و فشارهای احساسی. برخی پروندهها مربوط به پرتاب اشیا به سوی قربانیان یا آسیبهای روانی طولانیمدت است.
او افزود شدیدترین موارد معمولاً به دلیل حسادت یا ظن به خیانت رخ میدهد و در نهایت به درگیریهای خشونتآمیز منجر میشود. بسیاری از قربانیان سالها خشونت را تحمل میکنند و تنها پس از بروز آسیبهای جدی به پلیس مراجعه میکنند. مواردی از خشونت اقتصادی نیز گزارش شده که شامل کنترل کامل امور مالی یا محدود کردن هزینههای شوهران از سوی همسران است. فشارهای اقتصادی یکی از دلایل اصلی خشونت زنان علیه همسران عنوان شده است.
سیتی کَمسیه گفت مشکلات مالی اغلب به مشاجره منجر میشود، بهویژه زمانی که مردان شغل خود را از دست میدهند، درآمد کافی ندارند یا نمیتوانند نیازهای خانواده را برآورده کنند. به گفته او، عدم توازن نقشها نیز مؤثر است، بهویژه زمانی که زنان احساس میکنند بار اصلی مسئولیتهای مالی بر دوش آنهاست؛ موضوعی که میتواند موجب نارضایتی و تشدید تنشها شود. مسائل جزئی مانند اختلافات تربیتی یا مشکلات خانگی نیز گاهی به درگیریهای فیزیکی یا خشونت روانی منجر میشود.
او افزود برخی ازدواجها از ابتدا با فشار و نبود حمایت خانوادگی مواجهاند و این امر زوجها را نسبت به اختلاف و درگیری آسیبپذیرتر میکند. به گفته او، بسیاری از مردان همچنان در گزارش خشونت مردد هستند و بخش قابل توجهی از پروندهها تنها پس از مداخله اعضای خانواده یا در پی بستری شدن در بیمارستان آشکار میشود.
به گزارش نیواستریتس تایمز، تعداد گزارشها از ۴۴ مورد در سال ۲۰۲۰ به ۷۴ مورد در سال ۲۰۲۱ رسید و در سال ۲۰۲۲ به ۱۰۰ پرونده افزایش یافت. اگرچه این رقم در سال ۲۰۲۳ به ۷۱ مورد کاهش پیدا کرد، اما در سال گذشته بار دیگر به ۹۶ گزارش افزایش یافت. تنها در هفت ماه نخست سال جاری نیز ۶۸ پرونده ثبت شده که تقریباً معادل کل گزارشهای سال ۲۰۲۴ است.
سرپرست معاونت D11، کمیسر معاون سیتی کَمسیه حسن، این روند را نگرانکننده توصیف کرد و گفت با وجود کاهش مقطعی در سال ۲۰۲۳، روند کلی پروندهها همچنان افزایشی است. به گفته او، خشونت علیه شوهران اشکال مختلفی دارد؛ از حملات فیزیکی مانند مشت، لگد و وارد کردن صدمات جدی گرفته تا خشونت روانی شامل تحقیر، توهینهای مکرر و فشارهای احساسی. برخی پروندهها مربوط به پرتاب اشیا به سوی قربانیان یا آسیبهای روانی طولانیمدت است.
او افزود شدیدترین موارد معمولاً به دلیل حسادت یا ظن به خیانت رخ میدهد و در نهایت به درگیریهای خشونتآمیز منجر میشود. بسیاری از قربانیان سالها خشونت را تحمل میکنند و تنها پس از بروز آسیبهای جدی به پلیس مراجعه میکنند. مواردی از خشونت اقتصادی نیز گزارش شده که شامل کنترل کامل امور مالی یا محدود کردن هزینههای شوهران از سوی همسران است. فشارهای اقتصادی یکی از دلایل اصلی خشونت زنان علیه همسران عنوان شده است.
سیتی کَمسیه گفت مشکلات مالی اغلب به مشاجره منجر میشود، بهویژه زمانی که مردان شغل خود را از دست میدهند، درآمد کافی ندارند یا نمیتوانند نیازهای خانواده را برآورده کنند. به گفته او، عدم توازن نقشها نیز مؤثر است، بهویژه زمانی که زنان احساس میکنند بار اصلی مسئولیتهای مالی بر دوش آنهاست؛ موضوعی که میتواند موجب نارضایتی و تشدید تنشها شود. مسائل جزئی مانند اختلافات تربیتی یا مشکلات خانگی نیز گاهی به درگیریهای فیزیکی یا خشونت روانی منجر میشود.
او افزود برخی ازدواجها از ابتدا با فشار و نبود حمایت خانوادگی مواجهاند و این امر زوجها را نسبت به اختلاف و درگیری آسیبپذیرتر میکند. به گفته او، بسیاری از مردان همچنان در گزارش خشونت مردد هستند و بخش قابل توجهی از پروندهها تنها پس از مداخله اعضای خانواده یا در پی بستری شدن در بیمارستان آشکار میشود.
