توریست مالزی
۹ اردیبهشت ۱۳۹۹
توریست مالزی – به جز مشاغل فروش ماسک، دستکش جراحی، دستگاه های تنفسی و فروشندگان مواد غذایی، واقعیت این است که بقیه ما فقیرتر شده ایم.
به گزارش استار مالزی، اگر دستمزدتان کاهش یافته، به مرخصی بدون حقوق رفته اید یا حداقل از شما خواسته شده است از مرخصی سالانه خود استفاده کنید، این فقط بدان معنی است که شما باید برای مدت طولانی کار سخت انجام دهید و نقدیندگی شما کاهش می یابد.
واقعیت سختی که پس از گذشت تقریباً پنج هفته از دستور کنترل حرکت (MCO) در مالزی آغاز شده است، در سراسر جهان یکسان است. و مشاغل با اثرات اقتصادی بدی از بیماری همه گیر کووید – ۱۹ دست و پنجه نرم می کنند.
هفته گذشته لیستی از هتل های کوالالامپور، پنانگ و پراک که مجبور به تعطیل شدن شده اند یا از پرسنل خود خواسته اند کاهش حقوق را بپذیرند، افزایش یافته است. صدها هتل در سراسر کشور نیز در معرض خطر تعطیلی هستند زیرا صاحبان برای پرداخت اجاره و سایر هزینه های عملیاتی، در برابر درآمد صفر در فشار هستند.
کارگران صنعت گردشگری، از جمله اپراتورهای توریستی، جزو اولین کسانی بودند که به مشکل برخوردند. و تأثیر آن بر کارگران نه تنها برای چند ماه آینده بلکه برای بقیه سال و احتمالاً اوایل سال آینده خواهد بود. در حقیقت ، کارکنان شرکت هواپیمایی در اوایل سال با مشکل روبرو شده بودند.
درآمد اکثر مالزیایی ها کاهش یافته است و با کاهش ارزش رینگت بدتر می شود و در نهایت مواد غذایی گران می شوند. بنابراین ، حتی اگر MCO تا پایان ماه می برداشته شود، مشاغل هنوز هم برای زنده ماندن تلاش می کنند. به هر شکلی میزان تقاضا کمتر خواهد بود و تحویل کالاها همچنان یک مشکل خواهد بود.
کاهش حقوق در اکثر شرکت ها فقط برای سه ماه آینده نیست بلکه تا دسامبر ادامه خواهد یافت زیرا کارفرمایان همچنان به تلاش خود برای فایق آمدن بر مشکلات و کسب درآمد ادامه می دهند. در حالی که شرکت های بزرگتر، با موقعیت های مالی قوی تر ، قادر به صرفه جویی تعداد کارمندان و حقوق پایین تر هستند، برای شرکت های کوچک و متوسط (SMEs) بسیار دشوار است.
کمک های دولت ممکن است برای برخی از افراد در چند ماه آینده تسکین باشد، اما ممکن است برای خیلی از شرکت های متوسط و کوچک دیر باشد و بعید است که به آنها کمک کند تا دوام بیاورند. بزرگترین مشکل برای بسیاری از بازرگانان، جمع آوری پول از مشتریانی است که خودشان دچار یک مشکل مشابه هستند. این یک حلقه کور است. اگر کارفرمایان کوچک سر وقت نتوانند پول جمع کنند، پس نمی توانند هزینه کارگران خود را پرداخت کنند – این ساده است ، و رها کردن کارکنانشان سخت ترین بخش خواهد بود، زیرا جزو دارایی های آنها هستند.
اداره یک شرکت کار راحتی نیست و حتی سازمانهای غیردولتی نیز برای پرداخت حقوق کارمندان تمام وقت خود باید پول پیدا کنند. این بدتر خواهد بود اگر کارگران از پذیرش دستمزد کمتر خودداری کنند، و برای این فداکاری، داوطلبانه امتناع ورزند، زیرا آنها فقط حفظ کار خود را برای کارفرمایان دشوار می کنند.
کارفرمایان مجبور شده اند تا برای حفظ خود در هزینه ها تجدید نظر کنند و به ناچار دستمزد کارکنان در فهرست بالا است. هنگامی که این کارگران شغل خود را از دست بدهند، کار سخت تر خواهد بود زیرا اکثر کارفرمایان با مشکل نیروی کار ماهر روبرو هستند. بهتر این است که با سرعت کمتری مشاغل خود را حفظ کنیم تا تعطیل شدن شرکتهایمان. در برخی از شرکت های بزرگ، کارکنان در بالاترین سطح حقوق و دستمزد آنها بین ۲۵ تا ۵۰ درصد کاهش یافته است.
هرچه همه ما فقیرتر می شویم ، به معنای قطع غذا خوردن در رستوران ها و خوردن عذای ساده تر در خانه است. دست از غصه خوردن بردارید و سپاسگزار باشید که هنوز غذا روی میز وجود دارد. بسیاری مجبورند هزینه های غیر ضروری را حذف کنند، هزینه های ثابت را کاهش دهند، مسافرت ها ر معوق و پرداخت وام و برنامه های بیمه را بررسی می کنند، کارت های اعتباری را با هزینه های سالانه پایین بیاورند، وعضویت باشگاه های ورزشی را مسدود یا آنها را خاتمه دهند.
آخرین موردی که باید از آن نگران شویم ، بیرون رفتن از خانه ها نیست، مانند آمریکایی ها و انگلیسی ها که به نظر می رسد بیشتر نگران برنزه شدن خود و یا پیاده روی در پارک هستند، امابزرگترین نگرانی این است که آیا ما شغل خود را حفظ خواهیم کرد؟
ما از این پس چاره ای نداریم که زندگی بسیار ساده تری داشته باشیم زیرا همه فقیرتر شده ایم.
به گزارش استار مالزی، اگر دستمزدتان کاهش یافته، به مرخصی بدون حقوق رفته اید یا حداقل از شما خواسته شده است از مرخصی سالانه خود استفاده کنید، این فقط بدان معنی است که شما باید برای مدت طولانی کار سخت انجام دهید و نقدیندگی شما کاهش می یابد.
واقعیت سختی که پس از گذشت تقریباً پنج هفته از دستور کنترل حرکت (MCO) در مالزی آغاز شده است، در سراسر جهان یکسان است. و مشاغل با اثرات اقتصادی بدی از بیماری همه گیر کووید – ۱۹ دست و پنجه نرم می کنند.
هفته گذشته لیستی از هتل های کوالالامپور، پنانگ و پراک که مجبور به تعطیل شدن شده اند یا از پرسنل خود خواسته اند کاهش حقوق را بپذیرند، افزایش یافته است. صدها هتل در سراسر کشور نیز در معرض خطر تعطیلی هستند زیرا صاحبان برای پرداخت اجاره و سایر هزینه های عملیاتی، در برابر درآمد صفر در فشار هستند.
کارگران صنعت گردشگری، از جمله اپراتورهای توریستی، جزو اولین کسانی بودند که به مشکل برخوردند. و تأثیر آن بر کارگران نه تنها برای چند ماه آینده بلکه برای بقیه سال و احتمالاً اوایل سال آینده خواهد بود. در حقیقت ، کارکنان شرکت هواپیمایی در اوایل سال با مشکل روبرو شده بودند.
درآمد اکثر مالزیایی ها کاهش یافته است و با کاهش ارزش رینگت بدتر می شود و در نهایت مواد غذایی گران می شوند. بنابراین ، حتی اگر MCO تا پایان ماه می برداشته شود، مشاغل هنوز هم برای زنده ماندن تلاش می کنند. به هر شکلی میزان تقاضا کمتر خواهد بود و تحویل کالاها همچنان یک مشکل خواهد بود.
کاهش حقوق در اکثر شرکت ها فقط برای سه ماه آینده نیست بلکه تا دسامبر ادامه خواهد یافت زیرا کارفرمایان همچنان به تلاش خود برای فایق آمدن بر مشکلات و کسب درآمد ادامه می دهند. در حالی که شرکت های بزرگتر، با موقعیت های مالی قوی تر ، قادر به صرفه جویی تعداد کارمندان و حقوق پایین تر هستند، برای شرکت های کوچک و متوسط (SMEs) بسیار دشوار است.
کمک های دولت ممکن است برای برخی از افراد در چند ماه آینده تسکین باشد، اما ممکن است برای خیلی از شرکت های متوسط و کوچک دیر باشد و بعید است که به آنها کمک کند تا دوام بیاورند. بزرگترین مشکل برای بسیاری از بازرگانان، جمع آوری پول از مشتریانی است که خودشان دچار یک مشکل مشابه هستند. این یک حلقه کور است. اگر کارفرمایان کوچک سر وقت نتوانند پول جمع کنند، پس نمی توانند هزینه کارگران خود را پرداخت کنند – این ساده است ، و رها کردن کارکنانشان سخت ترین بخش خواهد بود، زیرا جزو دارایی های آنها هستند.
اداره یک شرکت کار راحتی نیست و حتی سازمانهای غیردولتی نیز برای پرداخت حقوق کارمندان تمام وقت خود باید پول پیدا کنند. این بدتر خواهد بود اگر کارگران از پذیرش دستمزد کمتر خودداری کنند، و برای این فداکاری، داوطلبانه امتناع ورزند، زیرا آنها فقط حفظ کار خود را برای کارفرمایان دشوار می کنند.
کارفرمایان مجبور شده اند تا برای حفظ خود در هزینه ها تجدید نظر کنند و به ناچار دستمزد کارکنان در فهرست بالا است. هنگامی که این کارگران شغل خود را از دست بدهند، کار سخت تر خواهد بود زیرا اکثر کارفرمایان با مشکل نیروی کار ماهر روبرو هستند. بهتر این است که با سرعت کمتری مشاغل خود را حفظ کنیم تا تعطیل شدن شرکتهایمان. در برخی از شرکت های بزرگ، کارکنان در بالاترین سطح حقوق و دستمزد آنها بین ۲۵ تا ۵۰ درصد کاهش یافته است.
هرچه همه ما فقیرتر می شویم ، به معنای قطع غذا خوردن در رستوران ها و خوردن عذای ساده تر در خانه است. دست از غصه خوردن بردارید و سپاسگزار باشید که هنوز غذا روی میز وجود دارد. بسیاری مجبورند هزینه های غیر ضروری را حذف کنند، هزینه های ثابت را کاهش دهند، مسافرت ها ر معوق و پرداخت وام و برنامه های بیمه را بررسی می کنند، کارت های اعتباری را با هزینه های سالانه پایین بیاورند، وعضویت باشگاه های ورزشی را مسدود یا آنها را خاتمه دهند.
آخرین موردی که باید از آن نگران شویم ، بیرون رفتن از خانه ها نیست، مانند آمریکایی ها و انگلیسی ها که به نظر می رسد بیشتر نگران برنزه شدن خود و یا پیاده روی در پارک هستند، امابزرگترین نگرانی این است که آیا ما شغل خود را حفظ خواهیم کرد؟
ما از این پس چاره ای نداریم که زندگی بسیار ساده تری داشته باشیم زیرا همه فقیرتر شده ایم.
