توریست مالزی
۲۷ شهریور ۱۳۹۴
بهادر معیر یکی از هنرمندان فعال ایرانی در مالزی است که به بهانه نمایش آثارش در دو نمایشگاه هنری اخیر در مالزی سراغ وی رفته و قصد داریم تا شما را با ایشان و آثارشان بیشتر آشنا کنیم.
بهادر معیر آموزش هنری را از سن شش سالگی در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان آغاز کرده و معتقد است که این محل یکی از بهترین مراکز آموزش هنر به کودکان بوده و هست، مرکزی که خلاقیت محور اصلی آموزش هنر در آن بود.
وی در دوره نوجوانی و جوانی در انجمن سینمای جوان ایران زیر نظر آقای محمد آگاه آموزش عکاسی و فیلم سازی را دیده و شروع به عکاسی و ساختن فیلمهای هشت میلیمتری کرده است. این هنرمند همزمان با حضور در انجمن سینمای جوان از کلاسهای طراحی و نقاشی استاد خسرو روشن بهره فراوان برده و خسرو روشن نقش بسیار مهمی در انتخاب هنر به عنوان پیشه و هدف برایش داشته است.
معیر در سال ۱۳۶۴ وارد دانشکده تربیت معلم شده و پس از آن در سال ۱۳۶۸ در دانشگاه هنر تهران در رشته نقاشی پذیرفته شد. وی در آنجا از تجربیات اساتیدی همچون غلامحسین نامی، ابراهیم جعفری، روئین پاکباز، مهدی حسینی، ایرج زند، بابک اطمینانی و حسین ذابحی بهره برده و معتقد است که آن دوره را میتوان دوره طلائی دانشگاه هنر نامید.
وی بعد از فارغ التحصیلی از دانشگاه هنر، برای تحصیل رشته گرافیک (تصویر سازی) وارد دانشگاه تهران شده و آنجا در محضر اساتیدی همچون مرتضی ممیز، جلال شباهنگی، دکتر حلیمی و محمد احصائی هنرآموزی کرده است. وی با اینکه خیلی به نقاشی علاقه مند بوده رشته گرافیک را در دانشگاه تهران برای ادامه تحصیل انتخاب کرده تا با رشته گرافیک و اساتید دانشگاه تهران بیشتر آشنا شود تا بتواند از این تجربیات در نقاشی استفاده کند.
این هنرمند بعد از فارغ التحصیلی همچنان به تدریس و کار در آتلیه شخصیاش ادامه داد تا سال ۱۳۹۰ که شرایط فراهم شد و تصیم گرفت که برای ادامه تحصیل به مالزی بیاید.
معیر در خصوص خود میگوید: تدریس را خیلی زود شروع کردم از ۱۹ سالگی، یعنی بعد از گرفتن دیپلم وارد دانشکده تربیت معلم شدم. پس از کسب مدرک کاردانی برای تدریس به مناطق دور افتاده رودبار گیلان رفتم و بعد از گذشت ۲ سال وارد دانشگاه هنر شدم و همزمان به تدریس هنر در مدارس تهران و کار در دفاتر ستادی وزارت آموزش و پرورش پرداختم. در سال ۱۳۷۴ به کار در آموزش و پرورش خاتمه داده و در دانشگاههای هنری دولتی و غیر دولتی تهران، یزد، اصفهان، اردکان، میبد و اسلامشهر به تدریس مشغول شدم.
وی میافزاید: بعد از نقاشی به تدریس خیلی علاقهمندم و به خاطر همین دوست دارم همیشه دست به تجربیات متفاوتی در امر تدریس بزنم به عنوان مثالتدریس به کودکان ۳ ساله (با همکاری شهرداری منطقه ۲۲ تهران)، تدریس نقاشی به پدر بزرگها و مادر بزرگها(با همکاری شهرداری منطقه ۲۲ تهران)، تدریس نقاشی به زندانیان زندان قصر و تدریس در مرکز باز پروری نوجوانان تهران.
وی میگوید که از سال ۱۳۶۸ به بعد در آتلیه شخصی مشغول به طراحی – نقاشی و مجسمه سازی بوده و اکثر آتلیههایش در فضای سر سبز و کوهستانی اطراف تهران مانند درکه و فرحزاد بود.
بهادر معیر در بخش دیگری از سخنان خود گفت: زمانی که در درکه آتلیه داشتم در محلی بودیم که دوستانی همچون مرحوم ایرج زند، مرحوم حسام رضائی که تازه از آلمان آمده بود، مسعود عباسی، بهراد امین سلماسی، حمید پازوکی، نسرین دهشکیش و پرویزی آتلیه داشتند و گالری اثر هم به مدیریت امید تهرانی تازه افتتاح شده بود، و روزهای خوب و فراموش نشدنی در کنار یکدیگر داشتیم.حاصل کاردر آتلیه شخصی تاکنون، ۱۲ نمایشگاه انفرادی در ایران، ترکیه، آمریکا، ایتالیا و بیش از ۷۰ نمایشگاه گروهی در ایران و کشورهای مختلف است. در نقاشی از ابتدا نمادها برایم جالب و فریبنده بودند، تنوع و گاهی اوقات همشکلی آنها در تمدنها و مناطق مختلف، کارکردها، کاربردها، توانائیهای آنان، رمز آمیز بودن و شفا بخش بودنشان همیشه درگیری ذهنم بوده است.
وی افزود: مطالعه نمادها و ساختارشان، تغییر و باز سازیشان و ساخت نمادهائی نو و مدرن و معاصر دغدغه اصلی من در نقاشی بوده و هست به گونهای که این نمادها ابزاری میگشتند جهت بیان احساسات و عقاید و اسرار درون. در سال ۱۳۹۰ با آماده شدن شرایط تصمیم گرفتم برای ادامه تحصیل و کار هنری به مالزی بیایم، حدود سه سالی است که ساکن این کشور زیبا و مهربان استوائی هستم، در اینجا حضور شاگردان و همکاران قدیمی فضای هنری و دوستانه خوبی را فراهم نموده است که از آن لذت میبریم. فکر کنم که حداقل ۳-۴ سالی دیگر در این دیار همیشه سر سبز بدون خزان اقامت کنم، جائی که واژه فصل معنائی ندارد
بهادر معیر آموزش هنری را از سن شش سالگی در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان آغاز کرده و معتقد است که این محل یکی از بهترین مراکز آموزش هنر به کودکان بوده و هست، مرکزی که خلاقیت محور اصلی آموزش هنر در آن بود.
وی در دوره نوجوانی و جوانی در انجمن سینمای جوان ایران زیر نظر آقای محمد آگاه آموزش عکاسی و فیلم سازی را دیده و شروع به عکاسی و ساختن فیلمهای هشت میلیمتری کرده است. این هنرمند همزمان با حضور در انجمن سینمای جوان از کلاسهای طراحی و نقاشی استاد خسرو روشن بهره فراوان برده و خسرو روشن نقش بسیار مهمی در انتخاب هنر به عنوان پیشه و هدف برایش داشته است.
معیر در سال ۱۳۶۴ وارد دانشکده تربیت معلم شده و پس از آن در سال ۱۳۶۸ در دانشگاه هنر تهران در رشته نقاشی پذیرفته شد. وی در آنجا از تجربیات اساتیدی همچون غلامحسین نامی، ابراهیم جعفری، روئین پاکباز، مهدی حسینی، ایرج زند، بابک اطمینانی و حسین ذابحی بهره برده و معتقد است که آن دوره را میتوان دوره طلائی دانشگاه هنر نامید.
وی بعد از فارغ التحصیلی از دانشگاه هنر، برای تحصیل رشته گرافیک (تصویر سازی) وارد دانشگاه تهران شده و آنجا در محضر اساتیدی همچون مرتضی ممیز، جلال شباهنگی، دکتر حلیمی و محمد احصائی هنرآموزی کرده است. وی با اینکه خیلی به نقاشی علاقه مند بوده رشته گرافیک را در دانشگاه تهران برای ادامه تحصیل انتخاب کرده تا با رشته گرافیک و اساتید دانشگاه تهران بیشتر آشنا شود تا بتواند از این تجربیات در نقاشی استفاده کند.
این هنرمند بعد از فارغ التحصیلی همچنان به تدریس و کار در آتلیه شخصیاش ادامه داد تا سال ۱۳۹۰ که شرایط فراهم شد و تصیم گرفت که برای ادامه تحصیل به مالزی بیاید.
معیر در خصوص خود میگوید: تدریس را خیلی زود شروع کردم از ۱۹ سالگی، یعنی بعد از گرفتن دیپلم وارد دانشکده تربیت معلم شدم. پس از کسب مدرک کاردانی برای تدریس به مناطق دور افتاده رودبار گیلان رفتم و بعد از گذشت ۲ سال وارد دانشگاه هنر شدم و همزمان به تدریس هنر در مدارس تهران و کار در دفاتر ستادی وزارت آموزش و پرورش پرداختم. در سال ۱۳۷۴ به کار در آموزش و پرورش خاتمه داده و در دانشگاههای هنری دولتی و غیر دولتی تهران، یزد، اصفهان، اردکان، میبد و اسلامشهر به تدریس مشغول شدم.
وی میافزاید: بعد از نقاشی به تدریس خیلی علاقهمندم و به خاطر همین دوست دارم همیشه دست به تجربیات متفاوتی در امر تدریس بزنم به عنوان مثالتدریس به کودکان ۳ ساله (با همکاری شهرداری منطقه ۲۲ تهران)، تدریس نقاشی به پدر بزرگها و مادر بزرگها(با همکاری شهرداری منطقه ۲۲ تهران)، تدریس نقاشی به زندانیان زندان قصر و تدریس در مرکز باز پروری نوجوانان تهران.
وی میگوید که از سال ۱۳۶۸ به بعد در آتلیه شخصی مشغول به طراحی – نقاشی و مجسمه سازی بوده و اکثر آتلیههایش در فضای سر سبز و کوهستانی اطراف تهران مانند درکه و فرحزاد بود.
بهادر معیر در بخش دیگری از سخنان خود گفت: زمانی که در درکه آتلیه داشتم در محلی بودیم که دوستانی همچون مرحوم ایرج زند، مرحوم حسام رضائی که تازه از آلمان آمده بود، مسعود عباسی، بهراد امین سلماسی، حمید پازوکی، نسرین دهشکیش و پرویزی آتلیه داشتند و گالری اثر هم به مدیریت امید تهرانی تازه افتتاح شده بود، و روزهای خوب و فراموش نشدنی در کنار یکدیگر داشتیم.حاصل کاردر آتلیه شخصی تاکنون، ۱۲ نمایشگاه انفرادی در ایران، ترکیه، آمریکا، ایتالیا و بیش از ۷۰ نمایشگاه گروهی در ایران و کشورهای مختلف است. در نقاشی از ابتدا نمادها برایم جالب و فریبنده بودند، تنوع و گاهی اوقات همشکلی آنها در تمدنها و مناطق مختلف، کارکردها، کاربردها، توانائیهای آنان، رمز آمیز بودن و شفا بخش بودنشان همیشه درگیری ذهنم بوده است.
وی افزود: مطالعه نمادها و ساختارشان، تغییر و باز سازیشان و ساخت نمادهائی نو و مدرن و معاصر دغدغه اصلی من در نقاشی بوده و هست به گونهای که این نمادها ابزاری میگشتند جهت بیان احساسات و عقاید و اسرار درون. در سال ۱۳۹۰ با آماده شدن شرایط تصمیم گرفتم برای ادامه تحصیل و کار هنری به مالزی بیایم، حدود سه سالی است که ساکن این کشور زیبا و مهربان استوائی هستم، در اینجا حضور شاگردان و همکاران قدیمی فضای هنری و دوستانه خوبی را فراهم نموده است که از آن لذت میبریم. فکر کنم که حداقل ۳-۴ سالی دیگر در این دیار همیشه سر سبز بدون خزان اقامت کنم، جائی که واژه فصل معنائی ندارد
