توریست مالزی
۵ خرداد ۱۴۰۴
توریست مالزی – دادههای تازه نشان میدهد که مردم مالزی بیش از سایر کشورهای جنوبشرق آسیا برای خرید مواد غذایی هزینه میکنند و با فشار شدید گرانی مواد غذایی روبهرو هستند.
به گزارش استار، بر اساس آمار «سرویس تحقیقات اقتصادی وزارت کشاورزی آمریکا» (USDA)، میزان هزینه سالانه هر شهروند مالزی برای خرید مواد غذایی خانگی در سال ۲۰۲۳ بهطور میانگین ۱۹۴۰ دلار آمریکا بوده که بالاترین رقم در منطقه است. این رقم بر اساس نرخ تبدیل ارز بانک مرکزی مالزی در سال ۲۰۲۳، برابر با ۸۸۴۸ رینگت و بر اساس نرخ فعلی، ۸۲۸۶ رینگت محاسبه میشود. پس از مالزی، سنگاپور با ۱۸۳۱ دلار، تایلند با ۱۱۰۸ دلار، فیلیپین با ۱۰۷۰ دلار و کامبوج با ۸۹۸ دلار در رتبههای بعدی قرار دارند.
کارشناسان اقتصادی معتقدند عوامل متعددی باعث شدهاند تا هزینه مواد غذایی در مالزی بالا باشد، از جمله: وابستگی زیاد به واردات مواد غذایی، تضعیف ارزش رینگت، کمبود نیروی کار در بخش کشاورزی، افزایش هزینه نهادههای تولید مانند کود و خوراک دام و وجود انحصارها و بهرهوری پایین کشاورزی.
دکتر کیم لِنگ، استاد اقتصاد دانشگاه سانوی، گفت: «هزینه بالای مواد غذایی در مالزی نسبت به دیگر کشورهای آسهآن نشان میدهد که دولت و بخش خصوصی باید برای گسترش تولید و افزایش بهرهوری کشاورزی همکاری کنند.» اقدامات مکملی مانند کاهش هزینه حملونقل و ذخیرهسازی، بهبود زنجیره تأمین و رفع انحصارها نیز میتوانند به کاهش قیمت مواد غذایی کمک کنند. او همچنین اشاره کرد که با وجود سطح درآمد بالاتر در مالزی نسبت به برخی کشورهای منطقه، هزینه سرانه مواد غذایی در سنگاپور – با درآمدی چند برابر مالزی – در سال ۲۰۲۳ از مالزی کمتر بوده است.
نرخ تورم مواد غذایی بالاتر از تورم عمومی
اگرچه آمار USDA اثرات تورم را لحاظ نمیکند، اما دکتر کیم لِنگ گفت که نرخ تورم در شاخص قیمت مصرفکننده (CPI) برای مواد غذایی در مالزی بین سالهای ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ بهطور میانگین ۳.۱ درصد بوده، در حالی که تورم عمومی ۱.۸ درصد بوده است.
الگوی مصرف متفاوت در مالزی و سنگاپور
دکتر ته آه نی، پژوهشگر مؤسسه تحقیقاتی خزانهداری (Khazanah Research Institute)، گفت بخشی از تفاوت هزینه مواد غذایی خانگی بین مالزی و سنگاپور به الگوی مصرف برمیگردد. به گفته او، خانوارهای مالزی ۵۲٪ از هزینه مواد غذایی خود را برای غذا در خانه و ۴۸٪ را برای غذا بیرون از خانه صرف میکنند، در حالی که در سنگاپور ۶۸٪ هزینه غذایی برای بیرون از خانه است. او توضیح داد: «این تفاوت نشان میدهد که هزینه بیشتر مواد غذایی خانگی در مالزی لزوماً به معنی گرانتر بودن غذا نیست، بلکه به شیوه خرج کردن خانوارها مربوط است.»
وابستگی به واردات مواد غذایی
نیک شفیعه آنیس، دیگر پژوهشگر این مؤسسه، گفت مالزی یکی از وابستهترین کشورهای آسهآن به واردات مواد غذایی است و این کشور در برابر اختلالات زنجیره تأمین جهانی آسیبپذیر است. در مقابل، کشورهایی مانند ویتنام و تایلند به قطبهای کشاورزی تبدیل شدهاند. برای مثال، صادرات مواد غذایی ویتنام بین سالهای ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۸ بیش از ۱۵ برابر شده است. در مقابل، واردات مواد غذایی مالزی در سال ۲۰۲۲ به ۷۵.۶ میلیارد رینگت رسید و کشور همچنان واردکننده خالص اقلامی چون روغنهای گیاهی و حیوانی، غلات و لبنیات است.
وی افزود: «یکی از مهمترین ابعاد این وابستگی، واردات خوراک دام مانند ذرت و سویامیل است. مالزی حدود ۹۵٪ از ذرت مورد نیاز خود را وارد میکند که عمدتاً از آرژانتین، برزیل و هند تأمین میشود.» او هشدار داد که افزایش قیمت جهانی خوراک دام – به دلیل بحرانهای ژئوپلیتیکی یا تغییرات اقلیمی – تأثیر مستقیمی بر قیمت مرغ، تخممرغ، ماهی و گوشت در بازار داخلی دارد.
درآمد و سهم هزینه غذایی
ته در پایان گفت نسبت هزینه مواد غذایی به درآمد در مالزی، در مقایسه با بسیاری از کشورهای منطقه، پایینتر است. او توضیح داد: «با افزایش درآمد، سهم هزینه برای نیازهای اولیه مانند غذا کاهش یافته و سهم هزینه برای کالاهای اختیاری مانند سرگرمی افزایش مییابد.»
به گزارش استار، بر اساس آمار «سرویس تحقیقات اقتصادی وزارت کشاورزی آمریکا» (USDA)، میزان هزینه سالانه هر شهروند مالزی برای خرید مواد غذایی خانگی در سال ۲۰۲۳ بهطور میانگین ۱۹۴۰ دلار آمریکا بوده که بالاترین رقم در منطقه است. این رقم بر اساس نرخ تبدیل ارز بانک مرکزی مالزی در سال ۲۰۲۳، برابر با ۸۸۴۸ رینگت و بر اساس نرخ فعلی، ۸۲۸۶ رینگت محاسبه میشود. پس از مالزی، سنگاپور با ۱۸۳۱ دلار، تایلند با ۱۱۰۸ دلار، فیلیپین با ۱۰۷۰ دلار و کامبوج با ۸۹۸ دلار در رتبههای بعدی قرار دارند.
کارشناسان اقتصادی معتقدند عوامل متعددی باعث شدهاند تا هزینه مواد غذایی در مالزی بالا باشد، از جمله: وابستگی زیاد به واردات مواد غذایی، تضعیف ارزش رینگت، کمبود نیروی کار در بخش کشاورزی، افزایش هزینه نهادههای تولید مانند کود و خوراک دام و وجود انحصارها و بهرهوری پایین کشاورزی.
دکتر کیم لِنگ، استاد اقتصاد دانشگاه سانوی، گفت: «هزینه بالای مواد غذایی در مالزی نسبت به دیگر کشورهای آسهآن نشان میدهد که دولت و بخش خصوصی باید برای گسترش تولید و افزایش بهرهوری کشاورزی همکاری کنند.» اقدامات مکملی مانند کاهش هزینه حملونقل و ذخیرهسازی، بهبود زنجیره تأمین و رفع انحصارها نیز میتوانند به کاهش قیمت مواد غذایی کمک کنند. او همچنین اشاره کرد که با وجود سطح درآمد بالاتر در مالزی نسبت به برخی کشورهای منطقه، هزینه سرانه مواد غذایی در سنگاپور – با درآمدی چند برابر مالزی – در سال ۲۰۲۳ از مالزی کمتر بوده است.
نرخ تورم مواد غذایی بالاتر از تورم عمومی
اگرچه آمار USDA اثرات تورم را لحاظ نمیکند، اما دکتر کیم لِنگ گفت که نرخ تورم در شاخص قیمت مصرفکننده (CPI) برای مواد غذایی در مالزی بین سالهای ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ بهطور میانگین ۳.۱ درصد بوده، در حالی که تورم عمومی ۱.۸ درصد بوده است.
الگوی مصرف متفاوت در مالزی و سنگاپور
دکتر ته آه نی، پژوهشگر مؤسسه تحقیقاتی خزانهداری (Khazanah Research Institute)، گفت بخشی از تفاوت هزینه مواد غذایی خانگی بین مالزی و سنگاپور به الگوی مصرف برمیگردد. به گفته او، خانوارهای مالزی ۵۲٪ از هزینه مواد غذایی خود را برای غذا در خانه و ۴۸٪ را برای غذا بیرون از خانه صرف میکنند، در حالی که در سنگاپور ۶۸٪ هزینه غذایی برای بیرون از خانه است. او توضیح داد: «این تفاوت نشان میدهد که هزینه بیشتر مواد غذایی خانگی در مالزی لزوماً به معنی گرانتر بودن غذا نیست، بلکه به شیوه خرج کردن خانوارها مربوط است.»
وابستگی به واردات مواد غذایی
نیک شفیعه آنیس، دیگر پژوهشگر این مؤسسه، گفت مالزی یکی از وابستهترین کشورهای آسهآن به واردات مواد غذایی است و این کشور در برابر اختلالات زنجیره تأمین جهانی آسیبپذیر است. در مقابل، کشورهایی مانند ویتنام و تایلند به قطبهای کشاورزی تبدیل شدهاند. برای مثال، صادرات مواد غذایی ویتنام بین سالهای ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۸ بیش از ۱۵ برابر شده است. در مقابل، واردات مواد غذایی مالزی در سال ۲۰۲۲ به ۷۵.۶ میلیارد رینگت رسید و کشور همچنان واردکننده خالص اقلامی چون روغنهای گیاهی و حیوانی، غلات و لبنیات است.
وی افزود: «یکی از مهمترین ابعاد این وابستگی، واردات خوراک دام مانند ذرت و سویامیل است. مالزی حدود ۹۵٪ از ذرت مورد نیاز خود را وارد میکند که عمدتاً از آرژانتین، برزیل و هند تأمین میشود.» او هشدار داد که افزایش قیمت جهانی خوراک دام – به دلیل بحرانهای ژئوپلیتیکی یا تغییرات اقلیمی – تأثیر مستقیمی بر قیمت مرغ، تخممرغ، ماهی و گوشت در بازار داخلی دارد.
درآمد و سهم هزینه غذایی
ته در پایان گفت نسبت هزینه مواد غذایی به درآمد در مالزی، در مقایسه با بسیاری از کشورهای منطقه، پایینتر است. او توضیح داد: «با افزایش درآمد، سهم هزینه برای نیازهای اولیه مانند غذا کاهش یافته و سهم هزینه برای کالاهای اختیاری مانند سرگرمی افزایش مییابد.»
