توریست مالزی
۱۱ تیر ۱۴۰۴
توریست مالزی – بر اساس آمار منتشرشده از سوی آژانس ملی مبارزه با مواد مخدر مالزی (AADK)، در سهماهه نخست سال جاری، بهطور میانگین روزانه بیش از ۱۲۰۰ نفر – معادل ۵۰ نفر در هر ساعت – در کشور درگیر سوءمصرف مواد مخدر و روانگردانها بودهاند. بیشترین موارد مصرف مربوط به ایالتهای شمالی و سواحل شرقی گزارش شده است.
به گزارش نیواستریتس تایمز، داتوک روسلین جوسوه، مدیرکل این آژانس، اعلام کرد که بین ژانویه تا مارچ، در مجموع ۱۰۸ هزار و ۴۰۹ نفر بهعنوان مصرفکننده مواد ثبت شدهاند. با وجود این آمار بالا، وی از کاهش ۱۰.۵ درصدی نسبت به مدت مشابه سال گذشته خبر داد.
وی گفت: «بر اساس نرخ شیوع نسبت به هر ۱۰۰ هزار نفر جمعیت، ایالت ترنگانو با ۶۶۳ نفر در رتبه نخست قرار دارد، پس از آن پرلیس با ۶۰۹ و کلانتان با ۵۹۷ نفر قرار گرفتهاند.» در ادامه، ایالتهای قدح (۵۵۳)، پاهنگ (۴۹۵)، پنانگ (۴۵۴)، ملاکا (۴۱۶)، نگِری سمبیلان (۳۶۶)، پراک (۳۵۷)، جوهور (۲۹۰)، کوالالامپور (۲۶۱)، ساراواک (۲۴۴)، لابوان (۲۱۹)، سلانگور (۱۷۳)، پوتراجایا (۱۵۵) و صباح (۹۵) در رتبههای بعدی قرار دارند.
مدیرکل AADK همچنین افزود ایالتهای ملاکا، سلانگور و جوهور بالاترین میزان مصرف گانجا (ماریجوانا) را داشتهاند، به ترتیب با ۸۹۷، ۵۵۱ و ۴۸۱ مورد. در سطح منطقهای، ملاکا تنگاه با ۵۲۳ مورد، الور گاجاه با ۲۵۱ مورد و چراس با ۱۶۹ مورد، بیشترین موارد مصرف گانجا را ثبت کردهاند. روسلین علت این موضوع را به دو عامل اصلی نسبت داد: دسترسی جغرافیایی و ترکیبی از عوامل خطر و محافظتی.
او گفت: «ملاکا در مسیر ترانزیتی مهمی بین جوهور در جنوب و منطقه مرکزی شامل سلانگور و کوالالامپور قرار دارد. این موقعیت استراتژیک، آن را به گذرگاهی برای قاچاق مواد تبدیل کرده است.» در مورد چراس نیز وی توضیح داد که این منطقه شهری پرتراکم در حاشیه پایتخت، به شبکههای توزیع مواد مخدر دسترسی دارد.
روسلین همچنین تأکید کرد که نابسامانیهای خانوادگی مانند نبود نظارت والدین، غفلت، و درگیریهای خانگی، ارتباط مستقیم با سوءمصرف مواد دارند. او گفت: «تأثیر همسالان، بهویژه در میان نوجوانان و جوانان ساکن مناطق مسکن ارزانقیمت یا محلههای حاشیهنشین نیز عامل مهمی در گرایش به مواد مخدر است.» وی بیکاری و فشارهای مالی را از دیگر عوامل سوقدهنده افراد به مصرف یا حتی فروش مواد در مقیاس کوچک دانست و گفت: «مناطق ملاکا تنگاه و چراس بهدلیل جمعیت با درآمد ترکیبی، در برابر این فشارها آسیبپذیرتر هستند.»
برای مقابله با این بحران، آژانس AADK خدمات درمانی و بازتوانی جامعی را بر پایه مدل «زیستی-روانی-اجتماعی-معنوی» ارائه میدهد. روسلین خاطرنشان کرد که اعتیاد تنها یک مسأله بهداشتی یا کیفری نیست، بلکه بازتابی از مشکلات عمیق اجتماعی مانند ناهنجاریهای خانوادگی، فقر، فقدان آموزش و ضعف تربیت دینی است. او گفت: «در چارچوب مدل i-Pulih AADK، این آژانس نهتنها به درمان اعتیاد میپردازد، بلکه آموزشهای لازم و مهارتهای زندگی را نیز به افراد ارائه میدهد تا بتوانند سبک زندگی سالمتری داشته و به جامعه بازگردند.»
برنامه «تداوم مراقبت پس از درمان» نیز بخشی از این رویکرد است که حمایت حرفهای و اجتماعی را برای افراد در حال بهبودی و خانوادههای آنها تا هر زمانی که نیاز داشته باشند، فراهم میسازد.
به گزارش نیواستریتس تایمز، داتوک روسلین جوسوه، مدیرکل این آژانس، اعلام کرد که بین ژانویه تا مارچ، در مجموع ۱۰۸ هزار و ۴۰۹ نفر بهعنوان مصرفکننده مواد ثبت شدهاند. با وجود این آمار بالا، وی از کاهش ۱۰.۵ درصدی نسبت به مدت مشابه سال گذشته خبر داد.
وی گفت: «بر اساس نرخ شیوع نسبت به هر ۱۰۰ هزار نفر جمعیت، ایالت ترنگانو با ۶۶۳ نفر در رتبه نخست قرار دارد، پس از آن پرلیس با ۶۰۹ و کلانتان با ۵۹۷ نفر قرار گرفتهاند.» در ادامه، ایالتهای قدح (۵۵۳)، پاهنگ (۴۹۵)، پنانگ (۴۵۴)، ملاکا (۴۱۶)، نگِری سمبیلان (۳۶۶)، پراک (۳۵۷)، جوهور (۲۹۰)، کوالالامپور (۲۶۱)، ساراواک (۲۴۴)، لابوان (۲۱۹)، سلانگور (۱۷۳)، پوتراجایا (۱۵۵) و صباح (۹۵) در رتبههای بعدی قرار دارند.
مدیرکل AADK همچنین افزود ایالتهای ملاکا، سلانگور و جوهور بالاترین میزان مصرف گانجا (ماریجوانا) را داشتهاند، به ترتیب با ۸۹۷، ۵۵۱ و ۴۸۱ مورد. در سطح منطقهای، ملاکا تنگاه با ۵۲۳ مورد، الور گاجاه با ۲۵۱ مورد و چراس با ۱۶۹ مورد، بیشترین موارد مصرف گانجا را ثبت کردهاند. روسلین علت این موضوع را به دو عامل اصلی نسبت داد: دسترسی جغرافیایی و ترکیبی از عوامل خطر و محافظتی.
او گفت: «ملاکا در مسیر ترانزیتی مهمی بین جوهور در جنوب و منطقه مرکزی شامل سلانگور و کوالالامپور قرار دارد. این موقعیت استراتژیک، آن را به گذرگاهی برای قاچاق مواد تبدیل کرده است.» در مورد چراس نیز وی توضیح داد که این منطقه شهری پرتراکم در حاشیه پایتخت، به شبکههای توزیع مواد مخدر دسترسی دارد.
روسلین همچنین تأکید کرد که نابسامانیهای خانوادگی مانند نبود نظارت والدین، غفلت، و درگیریهای خانگی، ارتباط مستقیم با سوءمصرف مواد دارند. او گفت: «تأثیر همسالان، بهویژه در میان نوجوانان و جوانان ساکن مناطق مسکن ارزانقیمت یا محلههای حاشیهنشین نیز عامل مهمی در گرایش به مواد مخدر است.» وی بیکاری و فشارهای مالی را از دیگر عوامل سوقدهنده افراد به مصرف یا حتی فروش مواد در مقیاس کوچک دانست و گفت: «مناطق ملاکا تنگاه و چراس بهدلیل جمعیت با درآمد ترکیبی، در برابر این فشارها آسیبپذیرتر هستند.»
برای مقابله با این بحران، آژانس AADK خدمات درمانی و بازتوانی جامعی را بر پایه مدل «زیستی-روانی-اجتماعی-معنوی» ارائه میدهد. روسلین خاطرنشان کرد که اعتیاد تنها یک مسأله بهداشتی یا کیفری نیست، بلکه بازتابی از مشکلات عمیق اجتماعی مانند ناهنجاریهای خانوادگی، فقر، فقدان آموزش و ضعف تربیت دینی است. او گفت: «در چارچوب مدل i-Pulih AADK، این آژانس نهتنها به درمان اعتیاد میپردازد، بلکه آموزشهای لازم و مهارتهای زندگی را نیز به افراد ارائه میدهد تا بتوانند سبک زندگی سالمتری داشته و به جامعه بازگردند.»
برنامه «تداوم مراقبت پس از درمان» نیز بخشی از این رویکرد است که حمایت حرفهای و اجتماعی را برای افراد در حال بهبودی و خانوادههای آنها تا هر زمانی که نیاز داشته باشند، فراهم میسازد.
