توریست مالزی
۲۸ خرداد ۱۴۰۵
توریست مالزی – تحلیلگران مالزی میگویند تفاهمنامه آتشبس و همکاری میان آمریکا و ایران که قرار است در ژنو نهایی شود، بیشتر یک «شروع شکننده» است تا یک توافق پایدار و نهایی.
به گزارش نیواستریتس تایمز، دکتر اوه ایی سان، مشاور ارشد مرکز پژوهشهای پاسیفیک مالزی، این توافق را یک آتشبس موقت توصیف کرد و گفت این چارچوب، هرچند میتواند تنگه هرمز را بازتر کند، اما مسئله اصلی یعنی موضوع برنامه هستهای ایران را حل نمیکند. این در اصل یک آتشبس موقت است، چون مسئله اصلی یعنی توان هستهای ایران را حل نمیکند؛ همان موضوعی که باعث آغاز درگیری شده بود.
وی افزود که ثبات نظامهای سیاسی در چنین شرایطی معمولاً دوگانه است؛ از یک سو به دلیل کنترل سختگیرانه میتوانند پایدار بمانند، اما از سوی دیگر به علت نبود مشروعیت دموکراتیک، شکننده هستند. در مورد لبنان نیز پایداری هر توافق احتمالی به توان ایران در کنترل گروههایی مانند حزبالله بستگی دارد، در حالی که خود تهران نیز کنترل کامل بر همه این گروهها ندارد. آمریکا نیز کنترل محدودی بر اسرائیل دارد و به اختلافات اخیر میان دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو اشاره کرد.
دکتر عزمی حسن، ژئواستراتژیست، نیز این آتشبس را شکننده دانست و گفت جزئیات مالی کلیدی هنوز تأیید نشده است. او به ادعای آزادسازی ۱۲ میلیارد دلار برای ایران اشاره کرد و گفت این موضوع هنوز بهطور مستقل قابل تأیید نیست. با این حال، او این تحول را «شروعی مثبت» توصیف کرد، هرچند همچنان ناپایدار. به گفته او، ایران ممکن است از این درگیری با موقعیت قویتری خارج شود، از جمله با افزایش نفوذ در تنگه هرمز و توانایی اعمال هزینه یا کنترل غیررسمی بر عبور نفتکشها.
عزمی حسن افزود: کشورهای خلیج فارس نیز به این نتیجه رسیدهاند که نمیتوانند صرفاً به آمریکا برای امنیت خود تکیه کنند، زیرا ایران توانسته ضعفهای دفاعی قدرتهای بزرگ را در منطقه آشکار کند. وی گفت: پیشبینی اجرای بندهای مربوط به حضور اسرائیل در لبنان در جریان مذاکرات ۶۰ روزه آینده همچنان دشوار و حساس خواهد بود.
دو تحلیلگر در ادامه نقش میانجیها را در پیشبرد این گفتوگوها مهم دانستند و به نقش قطر، پاکستان و ترکیه در تسهیل روند مذاکرات اشاره کردند. آنها همچنین گفتند این بحران باعث بازنگری در سیاست انرژی منطقه شده و کشورها را به سمت تنوعبخشی و تقویت همکاریهای منطقهای سوق داده است. در نهایت، این گزارش تأکید میکند که توافق فعلی هنوز منتشر نشده و بیشتر بهعنوان یک چارچوب موقت برای ادامه مذاکرات و جلوگیری از تشدید درگیریها عمل میکند.
به گزارش نیواستریتس تایمز، دکتر اوه ایی سان، مشاور ارشد مرکز پژوهشهای پاسیفیک مالزی، این توافق را یک آتشبس موقت توصیف کرد و گفت این چارچوب، هرچند میتواند تنگه هرمز را بازتر کند، اما مسئله اصلی یعنی موضوع برنامه هستهای ایران را حل نمیکند. این در اصل یک آتشبس موقت است، چون مسئله اصلی یعنی توان هستهای ایران را حل نمیکند؛ همان موضوعی که باعث آغاز درگیری شده بود.
وی افزود که ثبات نظامهای سیاسی در چنین شرایطی معمولاً دوگانه است؛ از یک سو به دلیل کنترل سختگیرانه میتوانند پایدار بمانند، اما از سوی دیگر به علت نبود مشروعیت دموکراتیک، شکننده هستند. در مورد لبنان نیز پایداری هر توافق احتمالی به توان ایران در کنترل گروههایی مانند حزبالله بستگی دارد، در حالی که خود تهران نیز کنترل کامل بر همه این گروهها ندارد. آمریکا نیز کنترل محدودی بر اسرائیل دارد و به اختلافات اخیر میان دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو اشاره کرد.
دکتر عزمی حسن، ژئواستراتژیست، نیز این آتشبس را شکننده دانست و گفت جزئیات مالی کلیدی هنوز تأیید نشده است. او به ادعای آزادسازی ۱۲ میلیارد دلار برای ایران اشاره کرد و گفت این موضوع هنوز بهطور مستقل قابل تأیید نیست. با این حال، او این تحول را «شروعی مثبت» توصیف کرد، هرچند همچنان ناپایدار. به گفته او، ایران ممکن است از این درگیری با موقعیت قویتری خارج شود، از جمله با افزایش نفوذ در تنگه هرمز و توانایی اعمال هزینه یا کنترل غیررسمی بر عبور نفتکشها.
عزمی حسن افزود: کشورهای خلیج فارس نیز به این نتیجه رسیدهاند که نمیتوانند صرفاً به آمریکا برای امنیت خود تکیه کنند، زیرا ایران توانسته ضعفهای دفاعی قدرتهای بزرگ را در منطقه آشکار کند. وی گفت: پیشبینی اجرای بندهای مربوط به حضور اسرائیل در لبنان در جریان مذاکرات ۶۰ روزه آینده همچنان دشوار و حساس خواهد بود.
دو تحلیلگر در ادامه نقش میانجیها را در پیشبرد این گفتوگوها مهم دانستند و به نقش قطر، پاکستان و ترکیه در تسهیل روند مذاکرات اشاره کردند. آنها همچنین گفتند این بحران باعث بازنگری در سیاست انرژی منطقه شده و کشورها را به سمت تنوعبخشی و تقویت همکاریهای منطقهای سوق داده است. در نهایت، این گزارش تأکید میکند که توافق فعلی هنوز منتشر نشده و بیشتر بهعنوان یک چارچوب موقت برای ادامه مذاکرات و جلوگیری از تشدید درگیریها عمل میکند.
