توریست مالزی
۴ شهریور ۱۴۰۴
توریست مالزی – شمار تولدها در مالزی طی سهماهه نخست سال جاری به ۹۳ هزار و ۵۰۰ نوزاد رسید که کمتر از ۱۰۵ هزار و ۶۱۳ تولد در مدت مشابه سال گذشته است. این کاهش در همه ایالتها و قلمروهای فدرال مشاهده شده است.
به گزارش نیواستریتس تایمز، عدیله زکی، تحلیلگر حقوقی ۲۶ ساله و همسرش تصمیم گرفتهاند فرزندآوری را به اواخر دهه ۲۰ زندگی خود موکول کنند. آنان معتقدند برای تربیت فرزند در شرایط مطلوب، درآمد خانوار باید دستکم ۱۰ هزار رینگت در ماه باشد. او گفت بسیاری از دوستانش نیز همین نگرانیها را دارند و معتقدند ایجاد مهدکودک در محل کار میتواند بخشی از فشارها را کاهش دهد، البته به شرط آنکه این مراکز بهطور دقیق تحت نظارت باشند تا از سوءاستفاده جلوگیری شود.
شارلوت، زن ۳۶ سالهای از کوالالامپور، نیز با همسر ۳۸ سالهاش به دلیل هزینههای زندگی و فشارهای کاری، تصمیم به تعویق فرزندآوری گرفته است. او گفت: «زندگی گران است، کار استرسزا است و وقتی به خانه میرسی دیگر رمقی نمیماند. در چنین شرایطی محیط مناسبی برای بزرگ کردن بچه وجود ندارد. حتی خرید خانه یا هزینههای تحصیل، چالشهای بزرگی هستند.» به گفته او، سیاستهای موجود نیز پاسخگوی نیازهای والدین شاغل نیست و نبود مهدکودکهای ارزان و باکیفیت و همچنین مرخصی طولانیتر برای پدر و مادرها از دلایل اصلی است که بسیاری را از داشتن فرزند بازمیدارد.
طبق آمار، نرخ خام تولد در ساراواک ۲.۷ در هر هزار نفر بوده که مطابق میانگین کشوری اما بالاتر از بیشتر ایالتهاست. در عین حال، کاهش نرخ تولد در ایالت پنانگ چشمگیرتر است؛ جایی که این نرخ از ۲.۵ در هر هزار نفر در سال گذشته به ۲.۲ کاهش یافته است. در سال ۲۰۰۰، تعداد تولدها در پنانگ ۲۷ هزار و ۳۳۷ مورد بود، اما در سال ۲۰۲۳ تنها به ۱۹ هزار و ۵۷۹ رسید.
لیم سیو خیم، رئیس کمیته توسعه اجتماعی، رفاه و امور غیر اسلامی پنانگ، گفت افزایش هزینههای زندگی و نگهداری از کودک، بالا رفتن سن ازدواج، تبعیض جنسیتی در محیط کار و دغدغههای تعادل کار و زندگی از عوامل این کاهش هستند. او تأکید کرد که سیاستهای مالی مانند کمکهزینه ۵۰۰ رینگتی «مِمپلای اِماس» برای زوجهای تازه ازدواج کرده یا مشوق نقدی «اناک اِماس» برای والدین نوزادان به تنهایی کافی نیست و نیاز به اصلاحات ساختاری گستردهتری وجود دارد. لیم افزود: «پنانگ به سیاستهای دوستدار خانواده بیشتری نیاز دارد، از جمله ساعات کاری انعطافپذیر، حمایت بهتر از مهدکودکها و مرخصی برابر والدین. همچنین باید تغییر فرهنگی ایجاد شود تا فرزندپروری یک مسئولیت مشترک میان زن و شوهر تلقی شود.»
ایدا محمد یاسین، استاد اقتصاد دانشگاه پوترا مالزی، نیز هزینه بالای زندگی و دسترسی بیشتر به آموزش عالی را از عوامل اصلی کاهش نرخ باروری دانست. او گفت زنان پس از فارغالتحصیلی در سنین ۲۳ یا ۲۴ سالگی به دنبال شغل میروند و تازه پس از آن تشکیل خانواده میدهند. وی تأکید کرد: «مراکز خصوصی نگهداری کودک بسیار گران هستند. بنابراین، یارانه برای مهدکودک میتواند کمک بزرگی باشد. اگر میخواهیم زنان شاغل هم بچهدار شوند، باید حمایت لازم وجود داشته باشد.»
به گزارش نیواستریتس تایمز، عدیله زکی، تحلیلگر حقوقی ۲۶ ساله و همسرش تصمیم گرفتهاند فرزندآوری را به اواخر دهه ۲۰ زندگی خود موکول کنند. آنان معتقدند برای تربیت فرزند در شرایط مطلوب، درآمد خانوار باید دستکم ۱۰ هزار رینگت در ماه باشد. او گفت بسیاری از دوستانش نیز همین نگرانیها را دارند و معتقدند ایجاد مهدکودک در محل کار میتواند بخشی از فشارها را کاهش دهد، البته به شرط آنکه این مراکز بهطور دقیق تحت نظارت باشند تا از سوءاستفاده جلوگیری شود.
شارلوت، زن ۳۶ سالهای از کوالالامپور، نیز با همسر ۳۸ سالهاش به دلیل هزینههای زندگی و فشارهای کاری، تصمیم به تعویق فرزندآوری گرفته است. او گفت: «زندگی گران است، کار استرسزا است و وقتی به خانه میرسی دیگر رمقی نمیماند. در چنین شرایطی محیط مناسبی برای بزرگ کردن بچه وجود ندارد. حتی خرید خانه یا هزینههای تحصیل، چالشهای بزرگی هستند.» به گفته او، سیاستهای موجود نیز پاسخگوی نیازهای والدین شاغل نیست و نبود مهدکودکهای ارزان و باکیفیت و همچنین مرخصی طولانیتر برای پدر و مادرها از دلایل اصلی است که بسیاری را از داشتن فرزند بازمیدارد.
طبق آمار، نرخ خام تولد در ساراواک ۲.۷ در هر هزار نفر بوده که مطابق میانگین کشوری اما بالاتر از بیشتر ایالتهاست. در عین حال، کاهش نرخ تولد در ایالت پنانگ چشمگیرتر است؛ جایی که این نرخ از ۲.۵ در هر هزار نفر در سال گذشته به ۲.۲ کاهش یافته است. در سال ۲۰۰۰، تعداد تولدها در پنانگ ۲۷ هزار و ۳۳۷ مورد بود، اما در سال ۲۰۲۳ تنها به ۱۹ هزار و ۵۷۹ رسید.
لیم سیو خیم، رئیس کمیته توسعه اجتماعی، رفاه و امور غیر اسلامی پنانگ، گفت افزایش هزینههای زندگی و نگهداری از کودک، بالا رفتن سن ازدواج، تبعیض جنسیتی در محیط کار و دغدغههای تعادل کار و زندگی از عوامل این کاهش هستند. او تأکید کرد که سیاستهای مالی مانند کمکهزینه ۵۰۰ رینگتی «مِمپلای اِماس» برای زوجهای تازه ازدواج کرده یا مشوق نقدی «اناک اِماس» برای والدین نوزادان به تنهایی کافی نیست و نیاز به اصلاحات ساختاری گستردهتری وجود دارد. لیم افزود: «پنانگ به سیاستهای دوستدار خانواده بیشتری نیاز دارد، از جمله ساعات کاری انعطافپذیر، حمایت بهتر از مهدکودکها و مرخصی برابر والدین. همچنین باید تغییر فرهنگی ایجاد شود تا فرزندپروری یک مسئولیت مشترک میان زن و شوهر تلقی شود.»
ایدا محمد یاسین، استاد اقتصاد دانشگاه پوترا مالزی، نیز هزینه بالای زندگی و دسترسی بیشتر به آموزش عالی را از عوامل اصلی کاهش نرخ باروری دانست. او گفت زنان پس از فارغالتحصیلی در سنین ۲۳ یا ۲۴ سالگی به دنبال شغل میروند و تازه پس از آن تشکیل خانواده میدهند. وی تأکید کرد: «مراکز خصوصی نگهداری کودک بسیار گران هستند. بنابراین، یارانه برای مهدکودک میتواند کمک بزرگی باشد. اگر میخواهیم زنان شاغل هم بچهدار شوند، باید حمایت لازم وجود داشته باشد.»
